Home / รักโบราณ / ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง / บทที่8 มนุษย์น่ากลัวกว่าสัตว์

Share

บทที่8 มนุษย์น่ากลัวกว่าสัตว์

last update publish date: 2025-11-12 16:18:42

เมื่อสองผัวเมียรู้ว่าโสมที่ได้มาจากชิงอี่ทั้งสองเลยยิ่งนับถือเด็กสาวแล้วตั้งมั่นว่าจะติดตามครอบครัวนางเพื่อรับใช้ไปตลอด

ระหว่างเดินทางเสียวไป๋กับเสียวหงชอบให้ซูซูแปรงขนให้ เจ้าสองเผือกคิดว่าพวกมันคิดถูกที่มาขออาศัยกับฝูงนี้สมาชิกในฝูงไม่มีใครรังแกพวกมันเลยแถมยังคอยกอดพวกมันด้วยความรัก หาผลไม้ให้ ตอนนอนก็มีที่อุ่นๆให้นอนไม่ต้องกลัวใครจะมารังแก พวกมันชอบกระโดดเล่นไปมาระหว่างเกวียนวัว มันสองตัวรู้แหล่งสมบัติหลายที่เพื่อเป็นการตอบแทนที่ให้มันสองตัวอยู่ในฝูงมันจะพาเจ้ามนุษย์นี้ไปล่าสมบัติเอง

ณ เมืองเฉียงเจ้าเมืองฟ้านอ่านรายงานจากลูกน้อง

"ผ่านไปเป็นเดือนทำไมยังหาไม่เจอ"

"ที่ค้ายโจรไม่มีใครรอดเลยขอรับ และไม่ทิ้งร่องรอยให้ตามสืบได้เลย"ลูกน้องเขาที่ไปถึงเจอแต่ศพเกลื่อนไปหมดแถมทรัพย์สินที่เขาเอาไปซ้อนเก็บไว้จากการปล้นและการโกงงบเสบียงภัยแล้งมาจากชาวบ้านก็ยังมาหายแบบไม่มีรองรอย สมบัติมากมายมันจะหายแบบไม่มีรองรอยได้ไงผ่านไปเป็นเดือนเขาก็ตามหาเบาะแสไม่เจอ

"แล้วช่วงนี้มีครอบครัวไหนดูมีฐานะบ้างหรือแม้แต่ขบวนอพยพก็ด้วยตรวจให้หมด ข้าต้องเอาสมบัติกลับคืนมาให้ได้"

เขาสั่งปิดด้านเพราะจะได้คอยสังเกตุว่าพวกอพยพกลุ่มไหนที่ดูน่าสงสัย แต่ก็ยังไม่เห็น

ผ่านไป5วันลูกน้องก็มาแจ้งข่าว

"ท่านเจ้าเมืองมีข่าวขอรับ"ลูกน้องวิ่งนำข่าวมาแจ้งแก่เจ้านายทันที

"ว่ามา"

"มีสายรายงานว่ามีขบวนอพยพหนึ่งเดินทางอ้อมไปในป่าปีศาจขอรับ"

"ป่าปีศาจนี้ไม่ใช้ใครก็จะผ่านไปได้"ป่านี้ใครๆก็รู้มีอาถรรพ์

"พวกมันเป็นใครถึงกล้าผ่าน"คนปกติเขาจะหลีกเลี้ยงเส้นนี้ตลอด

"พวกมันกล้าผ่านป่านั้นแปลว่าไม่ธรรมดา ให้คนตามไปสืบว่าพวกนั้นเป็นใคร พวกนั้นอาจเกี่ยวข้องกับการถล่มค้ายโจรก็ได้จะปล่อยให้กลุ่มนี้ออกป่านั้นไปไม่ได้"เขาจะต้องตามเอาสมบัติกลับคืนมาให้ได้

ขบวนอพยพของชิงอี่ไม่ได้รู้สึกอันตรายกำลังใกล้เข้ามาเธอแค่รู้สึกว่ายิ่งเดินผ่านยิ่งมีสัตว์ค่อยจับจ้องกลุ่มเธอ ตอนพักเธอจึงให้ท่านพ่อระวังเป็นพิเศษ พวกเขาคงเข้ามาในเขตป่าชั้นในที่จะมีความอันตรายกว่าเขตป่าชั้นนอก

ช่วงพักเธอจะสั่งให้ทุกคนอย่าออกห่างจากกลุ่มเพราะมีโอกาสที่พวกเขาจะเจอสัตว์ร้ายได้ ส่วนเธอก็สำรวจรอบๆแล้วก็เจอฝุงหมาป่าอยู่เลยไป4ลี่ถือว่าใกล้มาก หญิงสาวๆค่อยๆย้องออกห่างพวกมัน

กลับมาถึงที่พักเธอก็ให้ทุกคนเตรียมออกเดินทางต่อ รั้งอยู่นานไม่ได้เพราะมีฝุ่งหมาป่าอยู่ใกล้มาก

"ทุกคนเก็บของเจ้าค่ะ พวกเรารีบเดินทาง ข้าไปเจอฝุงหมาป่าใกล้ๆนี้เอง อย่าเสียงดังเดี๋ยวพวกมันตามมา"

"งั้นเรารีบเก็บของแล้วออกเดินทางกันต่อค่อยพักช่วงที่ปลอดภัยกว่านี้"ป้าฉีได้ยินดังนั้นก็ตกใจเลยจะให้รีบเดินทาง

ขบวนเลยต้องรีบเดินทางเพื่อให้ผ่านบริเวรนี้ไปก่อน แต่อยู่ๆเจ้ากระรองน้อยเสียวหงก็มาดึงเธอแล้วชี้ไปในป่า

"มีอะไรเสี่ยวหง"มันก็ยังดึงเธอให้สนใจในป่าจนเธอตัดสินใจลองไปตามที่มันบอก

"เดี๋ยวข้าเข้าไปดูในนั้นสักครู่ พวกท่านไม่ต้องหยุดเดินทางไปเลื่อยๆเดี๋ยวข้าตามไปสมทบเองเจ้าคะ"พูดจบก็ไปตามทางที่กระรอกนำทางโดยมีเสี่ยวไป๋วิ่งตามไปติดๆ จนมาถึงคลายๆถ้ำแต่มันรกมาก เจ้าสองเผือกตัวหนึ่งดึงตัวหนึ่งดันให้เธอเข้าไปในถ่ำหญิงสาวเลยเดินเข้าไปในถ้ำที่ปากถ้ำไม่ได้ใหญ่มาก เดินเข้าไปเลื่อยก็ยิ่งมืดเธอเอาไฟฉายออกมาส่องในนี้กลับกว้างกว่าปากถ่ำ จนมาถึงสุดทางเธอก็ตาโต

'นี้มันหีบสมบัติไม่ใช้เหรอ'

ในนี้เต็มไปด้วยหีบสมบัติมากมาย

"พวกแกรู้ได้งั้ยว่ามีสมบัติ"หันไปถามพวกมันแต่เสี่ยวหงกับทำท่าให้หญิงสาวเดินไปดูอะไรบางอย่าง พอเดินไปดู มันคือแส้กับหอกนี้แถมมีตำราการต่อสู้จากดาบด้วยไม่มีอะไรเข้ากันเลยนะแต่ดีเลยเธอจะเอาไปให้น้าชายเธอ เดินไปเปิดหีบเพื่อให้มั่นใจว่ามันคือสมบัติจริงๆก็เห็นในนั้นมีขุ่ยด้ามเล็กๆอยู่เลยหยิบขึ้นมาด้วยความสนใจ

งานเก็บสมบัติเธอถนัดนักเชียวเก็บให้หมด แล้วเดินออกไป แต่สายตาก็ไปสะดุดกับดอกไม้บางอย่าง พอเดินไปดูใกล้ๆ 'เห็ดหลินจือแดง'มีตั้งสามดอกใหญ่ เก็บสิจ้ะรออะไร

ระหว่างเดินกลับไปในขบวนก็ระวังภัยรอบๆตัวไปด้วย แล้วเห็นฝูงหมาป่าวิ่งตามขบวนเธอมาห่างๆ คืนนี้เธอคงต้องเอาเครื่องมือก็มาป้องกันฝูงหมาป่าสะแล้ว

แต่โดยที่หญิงสาวไม่รู้หลังขบวนนอกจากฝูงหมาป่าแล้วยังมีคนอีกกลุ่มที่พยามจะตามมาให้ทัน ตามคำสั่งที่ได้รับให้สังเกตว่าพวกนั้นเอาของที่พวกมันมามั้ยถ้าเอาให้แย่งกลับมาให้หมดแล้วสังหารเสียอย่าให้มีชีวิตรอดออกจากป่าปีศาจนี้ได้

ถึงเวลาที่ต้องตั้งกระโจมพักชิงอี่เลยเอาหลักมาปักไว้รอบๆกระโจมแล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าถ้าหมาป่ามันคิดจะเข้ามาจะโดนกระแสไฟช็อดทำให้ไม่สามารสเข้ามาได้

คนในขบวนถึงจะสงสัยของที่ชิงอี่เอามาแต่ทุกคนพร้อมใจกันไม่ถามเพราะคิดแค่ว่าครอบครัวหลีปกป้องพวกตนขนาดนี้ไม่เคยเอาเปรียบหรือทิ้งพวกตนเพราะฉะนั้นอะไรที่มันไม่ควรถามก็อย่าถามจะได้อยู่กันอย่างสบายใจ

เพื่อไม่เป็นการล่อเหยื่อจนเกินไปชิงอี่เลยให้สัตว์ต่างๆอยู่ข้างๆเกวียนป้าตู๋กับป้าฉีหมั่นเดินไปดูวัวของครอบครัวเพราะวัวพวกนางเริ่มอายุเยอะแล้วพวกนางจึงเป็นห่วงพวกมัน ส่วนเธอก็เฝ้าระวังอยู่บนต้นไม้ค่อยดูฝูงหมาป่าว่าจะขยับมาใกล้มั้ย ในขนาดที่เฝ้าฝูงหมาป่าเธอกลับเจอกลุ่มคน6,7คนอยู่ห่างจากฝูงหมาป่าไปหน่อย ตอนแรกหญิงสาวคิดพวกนั้นแค่ผ่านทางมา แต่มันไม่ใช้สิ พวกมันมาด้อมๆมองๆกลุ่มเธอ แล้วดูพวกมันจะเป็นพวกมีฝีมือด้วย หรือพวกมันจะเป็นกลุ่มโจรที่รอดชีวิตไป ไม่รอช้าชิงอี่ค่อยๆขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้เครื่องชวยฟังแอบฟังพวกมันคุยกัน

"ข้าไปแอบดูมาแล้ว ในกลุ่มมีแต่คนแก่กับสตรีสะสวนใหญ่มีบุรุษแค่5คนแล้วก็เหมือนจะเป็นแค่ชาวบ้าน มีแค่เกวียนกับลาเท่านั้นมองไม่ออกมาขนของมีค่าเลยนะ"เขาพยามส่องดูแล้วดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แถมมีเด็กเล็กอีก

"แต่มันแปลกนะถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาทำไมถึงกล้าเข้ามาในป่าปีศาจนี้"

"พวกเขาอาจไม่รู้หรือเปล่าว่าป่าแห่งนี้อัตราย อย่าลืมว่าพวกนั้นอพยพมาจากที่อื่นนะ"พวกต่างถิ่นอาจไม่รู้ถึงความน่ากลัวของป่านี้ก็ได้

"งั้นลองตามดูก่อนถ้ามันใช้ชาวบ้านก็ฆ่าสะ อย่าปล่อยให้พวกมันออกจากป่า"ป่านี้ต้องคงความน่ากลัวไว้คนจะได้ยอมจ่ายค่าผ่านเมือง

ชิงอี่ที่ได้ยินพวกมันพูดทั้งหมดก็ทำหน้านิ่ง

จะเก็บพวกเธอเหรอ ฮึ ดูสิใครกันแนที่โดนเก็บหญิงสาวหยิบปืนเก็บเสียงออกมาแล้วเล็งยิงทีละคนแบบไม่ให้พวกมันตั้งตัว เธอจะไม่ปล่อยให้ครอบครัวอยู่ในความเสี่ยงของอันตรายแม้แต่น้อย เธอไม่ต้องการรู้ว่าพวกมันเป็นใครถ้าแค่มีเศษเสี้ยวของความเสี่ยงเธอพร้อมตัดไฟแต่ต้นลม แต่ดูๆแล้วคงเป็นเจ้าเมืองเฉียงที่มีเอี่ยวกับฝูงโจรเป็นแน

ไม่ต้องกังวลเรื่องศพเดี๋ยวพวกหมาป่าก็มาจัดการให้เองพวกสัตว์หน้าขนเธอไม่กลัวแต่มนุษย์มันน่ากลัวแล้วไม่น่าไว้ใจกว่าเยอะ

ชิงอี่แอบมองจนเห็นหมาป่าตัวหนึ่งตามกลิ่นเลือดมาแล้วไปตามฝูงมันมาเพิ่มถึงยอมถอยกลับ

กลับมาถึงที่พักก็ให้ทุกคนทำตัวสบายๆ

"ข้าไปแอบดูพวกหมาป่ามา พวกมันล่าถอยไปแล้วคืนนี้คงไม่มากวนใจพวกเรา"

"พวกมันไปไหนเหรอ"เฟยหลงที่กำลังฝึกเพลงดาบที่หลานสาวนำมาให้ก็หยุดรำดาบแล้วถามหลานสาว

"ข้าเห็นพวกมันถอยหลังไปนะเจ้าค่ะไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหน แต่คงไม่กลับมาหาเราอีกแนนอน"

"งั้นไอ้ที่ปักรอบๆที่พักก็เอาออกได้แล้วสิ"เสี่ยวหมิงก็เริ่มสบายใจ

"ปักไว้ดีแล้วเจ้าค่ะไว้ป้องกันตอนดึกๆตอนนี้ก็ปิดระบบไปก่อนทุกคนได้ปลอดภัย"

หญิงสาวแยกไปฝึกใช้แส้แต่ว่ายากแท้ เธอพยามฟาดอยู่หลายทีก็ฟาดอะไรไม่ติดเลย ท้อได้มั้ย

ซานซาเดินมาเห็นก็หยุดมองด้วยความสนใจ

"ซานซานสนใจมั้ย"เห็นเด็กสาวสนใจเลยให้รองเล่น

ซานซาเห็นเลยลองเอามาถือแล้วฟาดไปที่ต้นไม้

"ฟิ้ววว "ฟาดกิ่งไม้ขาดด้วย

"โอ้.."ซานซาตกใจที่นางฟาดกิ่งไม้โดน

"ไหนเจ้าของฟาดอีกทีสิ เล็งที่กิ่งโน้นนะ"ซานซาลองทำตาม

"ฟี้ววว"ฟาดไปอีกทีแล้วก็โดนกิ่งที่หญิงสาวบอก

"สงสัยอาวุธจะเลือกนาย งั้นข้ายกแส้นี้ให้เจ้า ฝึกใช้บ่อยๆละมันจะมีประโยชน์ต่อตัวเจ้าเอง"เธอไม่หวงของอยู่แล้วยังไงซานซาในอนาคตก็ต้องมาเป็นพี่สะใภ้เธอ มีของป้องกันตัวก็ช่วยได้เยอะ ส่วนเธอมีปืนแล้วเป็นอาวุธถนัดเธอเลยแหละ

"นี้เจ้าสองเผือก"สองเผือกก็หันมามองเจ้านายด้วยความสนใจ

"สมบัติที่พาข้าไปหานะมีอีกมั้ย"ในป่านี้อาจมีสมบัติอีกก็ได้

เสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วชี้ไปทางใต้

"ไกลมั้ย "พอเสี่ยวไป๋สายหัวเลยบอกให้พาเธอไปทันที ก่อนออกจากป่าเธอต้องกวาดสมบัติให้หมด

วิ่งมาได้2เค่อก็มาถึงแอ่งน้ำที่หนึ่งมีต้นไม้ต้นใหญ่

"แถวนี้มีอะไรน่าสนใจเหรอ"มองไปรอบๆก็มีแต่ต้นไม้

แล้วสายตาก็เห็นต้นโสมขนาดใหญ่ถึง5ต้น รออะไรละขุดสิจ้ะ

ใช้เวลาถึงหนึ่งก้านธูปถึงขุดออกมาได้แค่3ต้น แต่หญิงสาวไม่ละความพยามจนสามารสขุดออกมาครบ5ต้น แต่ละต้นดูแล้วอายุน่าจะเกินร้อยปี เมื่อได้ของล่ำค่าแล้วอารมณ์ดี หญิงสาวให้เจ้าสองเผือกพาล่าสมบัติในป่าอาถรรพ์นี้อย่างสนุกสนาน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่66 ประกาศรัชทายาท [จบ]

    ฮูหยินใหญ่ยืนดูท่านหมอตรวจลูกสะใภ้ด้วยความห่วงใย ลูกสะใภ้นางปกติแข็งแรงไม่เคยนอนป่วย จะเป็นอะไรหรือไม่นะพอท่านหมอตรวจเสร็จก็หันมายิ้มแล้วบอกอาการ"ชีพจรมงคล นางกำลังตั้งครรภ์ได้เดือนหนึ่งแล้ว..เดี๋ยวข้าจัดยาแก้แพ้อาการและบำรุงครรภ์ให้ ช่วงนี้ก็ให้ฮูหยินน้อยนอนพักให้มาก" พอท่านหมอบอกว่าลูกสะใภ้นางตั้งครรภ์ฮูหยินใหญ่ถึงกับยิ้มเต็มใบหน้าด้วยความดีใจ"อี่เอ๋อกำลังจะมีทายาทให้ตระกูลไป๋..ดีๆ ต่อไปนี้จวนเราจะได้คึกครื่น"นางจะมีหลานแล้ว "เจ้าเป็นไงบ้าง ต่อไปนี้ห้ามออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนแล้วนะ ต้องดูแลตัวเองด้วย"ชิงอี่พอได้ฟังแม่สามีบอกก็ทำหน้าเซง งานเธอมีออกเยอะแยะ ไหนจะอ๋อนตวนคิดกอกบฏอีก จะให้เธอนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ไม่มีทาง แต่ตอนนี้ขอนอนหลับตาก่อน บ้านหมุนลืมตาไม่ไหวจริงๆ ฮูหยินใหญ่อยู่ดูแลลูกสะใภ้อย่างใกล้ชิด แล้วสั่งให้ในครัวทำโจ๊กเกลือกับยำผักดองให้ลูกสะใภ้กินรองท้อง แล้วไม่ลืมให้คนไปส่งข่าวบอกบ้านคนสกุลหลีให้รับรู้ข่าวดีนี้ด้วย พระชายาจิวจิวรู้ข่าวว่าพี่สะใภ้ตั้งครรภ์ก็รู้สึกอิจฉา พี่สะใภ้ผู้นี้วันๆทำแต่งานแถมยังออกรบกับสามีอีก ร่างกายทำงานหนักไม่น่าจะท้องได้ง่าย ส่วนตัวนางเองบำรุงทุก

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่65 กองกำลังของอ๋องต้วน

    เมื่อกล้องอินฟาเรดจับความร้อนของคนได้และตรวจสอบจนมั่นใจว่าเป็นทหารของอ๋องตวนไม่ใช้ชาวบ้าน แม่ทัพหนุ่มก็เตรียมให้ทุกคนโจมตี แต่ชิงอี่กลับให้ใช้ยาพิษเธอยิงใส่กลุ่มทหารที่มีเกือบร้อยนายอย่างตั้งตัวไม่ติดพร้อมปืนเก็บเสียง การโจมตีต้องให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเพื่อไม่ให้ทหารที่ซ้อนตัวกลุ่มอื่นรู้ตัวเธอยังให้ธนูที่สามารสยิงลูกธนูได้ครั้งละ4ดอกและยิงโดนเปาอย่างแม่นยำแก่ทหารฝีมือดีของสามี เมื่อจัดการทหารกลุ่มแรกได้ก็หาทหารกลุ่มอื่นที่ซ้อนตัวกระจายทั่วป่า "ถ้าเรามัวแต่หาที่ละกลุ่มแบบนี้จะเสียเวลา ไม่สู้เราแยกกลุ่มกันไปจัดการน่าจะดีกว่า"อ๋องชินเสนอแนะความคิดซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็คิดตาม ทั้งหมดเลยจัดกลุ่มๆละ5คนเพื่อแยกตัวไปโจมตีและนัดมารวมตัวที่ชายป่าเมื่อเสร็จงาน ชิงอี่ให้อาวุธพิษและกล้องอินฟาเรดและบอกวิธีการใช้ ป่าแห่งนี้กล้างใหญ่ การหากลุ่มคนนั้นไม่บากแต่มันต้องแยกให้ออกก่อนว่าผู้คนกลุ่มนั้นเป็นชาวบ้านจริงหรือทหารในยามค่ำคืนแบบนี้สิยาก เมื่อแยกตัวกลุ่มของไป๋เฮอหมิงซึ้งแนนอนมีเขากับภรรยาและเจ้าสองเผือกเป็นผู้ช่วย ก็ทำอะไรถนัดขึ้นเพราะไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย สองสามีภรรยาให้เจ้าสองเผือกหากลุ่มคนให้ เ

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่64 อ๋องชินความจำกลับคืนมม

    ไป๋เฮอหมิงมองอ๋องตวนตรงๆอย่างไม่หลบสายตา อ๋องตวนเลยยกจอกสุราขึ้นมายกตรงหน้าให้แม่ทัพหนุ่มหเป็นการชนจอก ชิงอี่ที่มองการกระทำของอ๋องผู้นี้ก็ให้รู้สึกหมั่นใส้ยิ่งหนัก คนอะไรแค่เห็นหน้าก็อยากชกหน้า ด้วยฮองเต้ไม่ได้จัดงานมานาน งานเลี้ยงคืนนี้จึงจัดดึกจนฮองเฮาต้องเตือนฝ่าบาทว่าดึกแล้วควรเสด็จกลับตำหนักไปพักได้แล้ว ฮองเต้ถึงลุกแล้วกลับ แต่ก่อนกลับก็หันไปมองหน้าโอรสองค์โตก่อนจะเสด็จออกจากงาน ขันทีประกาศเสียงดังการเสด็จกลับของฮองเต้ ทุกคนในงานจึงลุกขึ้นคำความเคารพพอองค์เหนือหัวกลับองค์ชายและองค์หญิงก็เริ่มออกจากงานเลี้ยงกลับตำหนักที่พัก แขกในงานก็เตรียมตัวกลับเช่นกันเพราะดึกมากแล้ว องค์ชายสามเดินกลับตำหนักแต่ก่อนกลับพระชายาก็เดินมาหาชิงอี่แล้วกำชับให้เธอพาหลัวหลัวไปเที่ยวที่วังลิ่วหลง คนจวนโหวก็เตรียมตัวกลับ ชิงอี่เดินข้างแม่สามีโดยมีพ่อสามีเดินนำ คืนนี้ฮูหยินไป๋รู้สึกภูมิใจมากที่มีแต่คนชมลูกสะใภ้ไม่ขาดปากว่าเหมาะสมกับตระกูลไป๋เป็นอย่างมากเพราะนางทั้งสง่างามและเก่งสมกับเป็นภรรยาแม่ทัพลือชื่อรถม้าจวนโหวมีมา2คัน ของท่านโหวหนึ่งคันกับของแม่ทัพไป๋อีกหนึ่งคัน กลับถึงจวนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน พอก

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่63 งานเลี้ยงในวังหลวง

    การที่อ๋องชินมาประทับที่จวนโหว ทำให้สองสามีภรรยาคุยกันมากขึ้น ชิงอี่รู้ว่าสามีเธออยากให้ทั้งสองได้มีโอกาสเรียนรู้กันใหม่เพราะแต่เริ่มอ๋องชินไม่พยามเปิดใจให้ภรรยาเลยอ๋องหนุ่มห่วงแต่กองทหารไม่เคยใส่ใจพระชายา การที่อ๋องหนุ่มความจำเสื่อมอาจเป็นโอกาสดีของไป๋จิวจิวก็ได้เพราะอ๋องชินตอนนี้ดูเอาใจใส่พระชายากว่าแต่ก่อนมากตอนร่วมโต๊ะรับมื้อเย็นชิงอี่ก็เห็นได้ว่าอ๋องหนุ่มคอยเอาใจพระชายาจนนางยิ้มอย่างมีความสุข พระชายาจิวจิวช่วงนี้ดูสดใสใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข ตอนนี้อ๋องชินพักราชการรักษาตัวจนกว่าจะจำอะไรได้เหมือนเดิมถึงกลับไปรับตำแหน่ง ที่จริงแล้วความจำของอ๋องชินกลับมาเกือบหมดแล้ว เขาจำการต่อสู้ในสนามรบได้แต่ยังจำเรื่องราวในชีวิตตัวเองไม่ได้ ทุกเช้าเฮอหมิงจึงให้อ๋องหนุ่มฝึกการต่อสู้ทุกวันเพื่อความคล่องตัวและได้เกิดความเคยชิน ซึ่งอ๋องหนุ่มก็ไม่ทำให้แม่ทัพไป๋ผู้นี้ผิดหวัง ใกล้งานเลี้ยงฉลองในวังหลวง ฮูหยินเหล่าขุนนางต่างก็ไปร้านผ้าเพื่อตัดชุดใส่ไปงาน แม่สามีก็ให้สาวใช้มาเรียกชิงอี่ไปพบเพื่อเลือกผ้าไว้ใส่ไปงานเลี้ยงไปถึงเรือนใหญ่เห็นแม่สามีนั้งอยู่กับพระชายาจิวจิว เธอเข้าไปคารวะ "ลูกสะใภ้มาแล้ว

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่62 กลับเมืองหลวง

    อ๋องชินถึงจะรักษาจนเลือดที่คั่งสลายหมดและขาก็ปกติแล้วแต่เขาก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่่ดี ชายหนุ่มอยากกลับไปหาท่านผู้เฒ่าทั้งสองไม่อยากอยู่ที่นี้ เขาไม่เข้าใจว่าในอดีตเขาจะจับดาบฆ่าคนได้เหรอ เขาชอบปลูกผักอยู่อย่างสงบมากกว่ามาจับดาบทางกองกำลังทหารก็กลับมาสงบอย่างเดิมเมื่อมีแม่ทัพปีศาจมาคุม แล้วเรื่องที่แม่ทัพหนุ่มไม่อยากได้ยินก็มาถึงจริงๆ"มีคำสั่งให้พวกเราพาท่านอ๋องกลับเมืองหลวง""แต่ถ้าเราไปจะไม่มีใครเฝ้าชายแดนนะ"ชิงอี่ไม่เข้าใจเพราะถ้าให้พวกเธอพาอ๋องชินกลับแล้วชายแดนจะอยู่ยังไง ถึงตอนนี้จะดูสงบแต่มันก็ยังวางใจไม่ได้ ต้องมีคนเฝ้าระวังตลอด"ฝ่าบาทส่งแม่ทัพเหอมาคุมแทนชั่วคราว เรื่องที่อ๋องชินความจำเสื่อมเข้าหูพระองค์ เลยมีคำสั่งให้พาท่านอ๋องกลับไปรักษาตัวด่วน"ก่อนกลับทั้งสองก็เตรียมเสบียงให้เหล่าทหารเต็มคลังเสบียงเพื่อให้ทหารได้รับอาหารที่มีประโยชน์และอิ่มท้อง "ระยะทางกลับเมืองหลวงห่างไกลเดินทางเป็นเดือนอาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้ แบบนี้ระหว่างทางเราก็ต้องระวังตัวนะสิ"หญิงสาวคิดหนัก ถ้าลำพังเธอกับสามีไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่อ๋องชินนี้สิตอนนี้เขาเหมือนชายหนุ่มธรรมดาไม่มีวรยุทธใดๆ อันตรายเกิดกับเข

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่61 ศัตรูที่มองไม่เห็น

    "ชินหลง..เป็นเจ้าจริงด้วย"เฮอหมิงเดินเข้าไปใกล้อ๋องหนุ่มที่ตอนนี้ยืนงงสับสนไปหมดว่าคนผู้นี้เรียกใคร"ท่านเรียกข้าหรือ"ชายหนุ่มชี้ตนเอง "ใช้นะสิ ท่านรู้มั้ยจิวจิวภรรยาท่านพอรู้ว่าท่านหายไปก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ ถึงขนาดให้สามีข้าออกตามหาท่านนะ"ชิงอี่พูดคำปกติตามสามี เพราะไม่อย่างให้ใครรู้ว่าชายผู้นี้เป็นใคร"ข้าต้องขออภัย เพราะเกิดอุบัติเหตุทำให้ความจำข้าหายไป ข้าเป็นใครแม้ตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออก ""เจ้าเป็นน้องเขยข้า เป็นแม่ทัพใหญ่ เมื่อสองเดือนที่แล้วอยู่ๆเจ้าก็หายตัวไปไม่มีร่องรอย ทุกคนเป็นห่วงเจ้ามากโดยเฉพาะบิดาเจ้า"อ๋องชินมีสีหน้าสับสน เขาตั้งตัวไม่ติด ตลอด2เดือนที่อยู่นี้เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน เขารู้สึกพอใจในชีวิตทุกวันนี้ ยังคิดว่าจะอยู่ดูแลผู้เฒ่าไปตลอด"ท่านกังวลเรื่องใดหรือ"เฮอหมิงเห็นความสับสนกังวลในสายตาของอ๋องหนุ่ม "ข้าเป็นห่วงท่านผู้เฒ่าทั้ง2ขอรับ"อ๋องหนุ่มตอบอย่างสุภาพพอผู้เฒ่าหยางได้ฟังก็ยิ้ม"เจ้าไม่ต้องห่วงพวกข้า เราสองผัวเมียอยู่มาได้ตั้งหลายปี ถ้าเจ้าคิดถึงพวกข้ามีเวลาว่างก็แค่แวะมาหาก็ได้"เมื่อผู้เฒ่าหยางพูดแบบนั้นชายหนุ่มเลยตัดสินใจกลับไปกับสองสามีภรรยา

  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่34 วิถีแม่ลูกอ่อน

    ตอนเช้าชิงอี่ก็อุ้มซือหลัวไปหามารดาแล้วบอกเล่าเรื่องราวให้ฟังและอยากให้เลี้ยงคู่กับน้องชาย แต่ยังไม่ทันที่ชิงอี่จะเดินพ้นห้องเด็กน้อยก็แหกปากร้องใครอุ้มก็ไม่เอาแต่พอชิงอี่กลับมาอุ้มก็เงียบ การให้ซือหลัวเลี้ยงคู่กับหลีหมิงเลยต้องยกเลิกชิงอี่ต้องหอบเด็กน้อยไปที่สำนักด้วยแบบนี้ทุกวัน พอมาถึงก็มีมือปรา

    last updateLast Updated : 2026-03-25
  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่31 เดินทางสู่เมืองหลวง

    เมื่อกลับมาถึงจวนพ่อบ้านหวงก็บอกงานว่าที่พ่อบ้านคนใหม่ต้องทำคืออะไรแล้วฝึกให้พ่อบ้านมีฝีมือต่อสู้บ้างเพื่อให้สมกับเป็นพ่อบ้านสำนักคุ้มภัย ส่วนภรรยาและบุตรสาวก็ให้เป็นแม่ครัวและสาวใช้ดูแลสำนัก เมื่อส่งต่องานแล้วฝึกจนพ่อบ้านคนใหม่กว่าสี่เดือนเพราะพ่อบ้านห่าวเคยเป็นแต่พ่อบ้านไม่เคยต่อสู้กับใครเลยมีร่

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่29 ส่งของคืนเมืองเฉียง

    พอผู้บุกลุกไปแล้วเธอเลยอุ้มเสี่ยวหงถามด้วยความห่วงใย"เจ้าเจ็บมั้ย"กระรอกน้อยก็ร้องจิ้ดๆแล้วสายหัว ดีนะเธอป้องกันภัยด้วยการใส่กระแสไฟในชุดเกาะ ไม่งั้นเจ้ากระรอกน้อยของเธอแยแนๆหลังจากคืนนั้นชายร่างใหญ่นั้นไม่มาก่อกวนเธออีก แต่มันกลับกวนใจเธอมาก "คุณหนูขอรับ"พ่อบ้านหวงเดินมาหาคุณหนูใหญ่"มีอะไรเหร

    last updateLast Updated : 2026-03-23
  • ข้ามมิติมาพาครอบครัวหนีภัยแล้ง   บทที่28 ท่านแม่จะมีน้อง

    ที่จวนตระกูลหวองหลังจากที่เฟยหลงย้ายไปอยู่บ้านตระกูลฉีตอนนี้ก็มีแค่แม่เฒ่าหวอง เฟยเทียน ไห่เม้ยแล้วก็ต้าเป่า แม่เฒ่าหวองก็เลยให้ซานซากับหลิงหลงมาอยู่ด้วย จวนจะได้คึกครื้น เฟยเทียนไปหาซื้อทาสผู้หญิงผู้ชายมาค่อยรับใช้ดูแลจวนเพิ่มด้วย ช่วงนี้สำนักคุ้มภัยมีชื่อเสียงมากจนชิงอี่ต้องไปซื้อทาสมาเพิ่ม ที่เ

    last updateLast Updated : 2026-03-23
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status