บทที่8 มนุษย์น่ากลัวกว่าสัตว์

เมื่อสองผัวเมียรู้ว่าโสมที่ได้มาจากชิงอี่ทั้งสองเลยยิ่งนับถือเด็กสาวแล้วตั้งมั่นว่าจะติดตามครอบครัวนางเพื่อรับใช้ไปตลอด

ระหว่างเดินทางเสียวไป๋กับเสียวหงชอบให้ซูซูแปรงขนให้ เจ้าสองเผือกคิดว่าพวกมันคิดถูกที่มาขออาศัยกับฝูงนี้สมาชิกในฝูงไม่มีใครรังแกพวกมันเลยแถมยังคอยกอดพวกมันด้วยความรัก หาผลไม้ให้ ตอนนอนก็มีที่อุ่นๆให้นอนไม่ต้องกลัวใครจะมารังแก พวกมันชอบกระโดดเล่นไปมาระหว่างเกวียนวัว มันสองตัวรู้แหล่งสมบัติหลายที่เพื่อเป็นการตอบแทนที่ให้มันสองตัวอยู่ในฝูงมันจะพาเจ้ามนุษย์นี้ไปล่าสมบัติเอง

ณ เมืองเฉียงเจ้าเมืองฟ้านอ่านรายงานจากลูกน้อง

"ผ่านไปเป็นเดือนทำไมยังหาไม่เจอ"

"ที่ค้ายโจรไม่มีใครรอดเลยขอรับ และไม่ทิ้งร่องรอยให้ตามสืบได้เลย"ลูกน้องเขาที่ไปถึงเจอแต่ศพเกลื่อนไปหมดแถมทรัพย์สินที่เขาเอาไปซ้อนเก็บไว้จากการปล้นและการโกงงบเสบียงภัยแล้งมาจากชาวบ้านก็ยังมาหายแบบไม่มีรองรอย สมบัติมากมายมันจะหายแบบไม่มีรองรอยได้ไงผ่านไปเป็นเดือนเขาก็ตามหาเบาะแสไม่เจอ

"แล้วช่วงนี้มีครอบครัวไหนดูมีฐานะบ้างหรือแม้แต่ขบวนอพยพก็ด้วยตรวจให้หมด ข้าต้องเอาสมบัติกลับคืนมาให้ได้"

เขาสั่งปิดด้านเพราะจะได้คอยสังเกตุว่าพวกอพยพกลุ่มไหนที่ดูน่าสงสัย แต่ก็ยังไม่เห็น

ผ่านไป5วันลูกน้องก็มาแจ้งข่าว

"ท่านเจ้าเมืองมีข่าวขอรับ"ลูกน้องวิ่งนำข่าวมาแจ้งแก่เจ้านายทันที

"ว่ามา"

"มีสายรายงานว่ามีขบวนอพยพหนึ่งเดินทางอ้อมไปในป่าปีศาจขอรับ"

"ป่าปีศาจนี้ไม่ใช้ใครก็จะผ่านไปได้"ป่านี้ใครๆก็รู้มีอาถรรพ์

"พวกมันเป็นใครถึงกล้าผ่าน"คนปกติเขาจะหลีกเลี้ยงเส้นนี้ตลอด

"พวกมันกล้าผ่านป่านั้นแปลว่าไม่ธรรมดา ให้คนตามไปสืบว่าพวกนั้นเป็นใคร พวกนั้นอาจเกี่ยวข้องกับการถล่มค้ายโจรก็ได้จะปล่อยให้กลุ่มนี้ออกป่านั้นไปไม่ได้"เขาจะต้องตามเอาสมบัติกลับคืนมาให้ได้

ขบวนอพยพของชิงอี่ไม่ได้รู้สึกอันตรายกำลังใกล้เข้ามาเธอแค่รู้สึกว่ายิ่งเดินผ่านยิ่งมีสัตว์ค่อยจับจ้องกลุ่มเธอ ตอนพักเธอจึงให้ท่านพ่อระวังเป็นพิเศษ พวกเขาคงเข้ามาในเขตป่าชั้นในที่จะมีความอันตรายกว่าเขตป่าชั้นนอก

ช่วงพักเธอจะสั่งให้ทุกคนอย่าออกห่างจากกลุ่มเพราะมีโอกาสที่พวกเขาจะเจอสัตว์ร้ายได้ ส่วนเธอก็สำรวจรอบๆแล้วก็เจอฝุงหมาป่าอยู่เลยไป4ลี่ถือว่าใกล้มาก หญิงสาวๆค่อยๆย้องออกห่างพวกมัน

กลับมาถึงที่พักเธอก็ให้ทุกคนเตรียมออกเดินทางต่อ รั้งอยู่นานไม่ได้เพราะมีฝุ่งหมาป่าอยู่ใกล้มาก

"ทุกคนเก็บของเจ้าค่ะ พวกเรารีบเดินทาง ข้าไปเจอฝุงหมาป่าใกล้ๆนี้เอง อย่าเสียงดังเดี๋ยวพวกมันตามมา"

"งั้นเรารีบเก็บของแล้วออกเดินทางกันต่อค่อยพักช่วงที่ปลอดภัยกว่านี้"ป้าฉีได้ยินดังนั้นก็ตกใจเลยจะให้รีบเดินทาง

ขบวนเลยต้องรีบเดินทางเพื่อให้ผ่านบริเวรนี้ไปก่อน แต่อยู่ๆเจ้ากระรองน้อยเสียวหงก็มาดึงเธอแล้วชี้ไปในป่า

"มีอะไรเสี่ยวหง"มันก็ยังดึงเธอให้สนใจในป่าจนเธอตัดสินใจลองไปตามที่มันบอก

"เดี๋ยวข้าเข้าไปดูในนั้นสักครู่ พวกท่านไม่ต้องหยุดเดินทางไปเลื่อยๆเดี๋ยวข้าตามไปสมทบเองเจ้าคะ"พูดจบก็ไปตามทางที่กระรอกนำทางโดยมีเสี่ยวไป๋วิ่งตามไปติดๆ จนมาถึงคลายๆถ้ำแต่มันรกมาก เจ้าสองเผือกตัวหนึ่งดึงตัวหนึ่งดันให้เธอเข้าไปในถ่ำหญิงสาวเลยเดินเข้าไปในถ้ำที่ปากถ้ำไม่ได้ใหญ่มาก เดินเข้าไปเลื่อยก็ยิ่งมืดเธอเอาไฟฉายออกมาส่องในนี้กลับกว้างกว่าปากถ่ำ จนมาถึงสุดทางเธอก็ตาโต

'นี้มันหีบสมบัติไม่ใช้เหรอ'

ในนี้เต็มไปด้วยหีบสมบัติมากมาย

"พวกแกรู้ได้งั้ยว่ามีสมบัติ"หันไปถามพวกมันแต่เสี่ยวหงกับทำท่าให้หญิงสาวเดินไปดูอะไรบางอย่าง พอเดินไปดู มันคือแส้กับหอกนี้แถมมีตำราการต่อสู้จากดาบด้วยไม่มีอะไรเข้ากันเลยนะแต่ดีเลยเธอจะเอาไปให้น้าชายเธอ เดินไปเปิดหีบเพื่อให้มั่นใจว่ามันคือสมบัติจริงๆก็เห็นในนั้นมีขุ่ยด้ามเล็กๆอยู่เลยหยิบขึ้นมาด้วยความสนใจ

งานเก็บสมบัติเธอถนัดนักเชียวเก็บให้หมด แล้วเดินออกไป แต่สายตาก็ไปสะดุดกับดอกไม้บางอย่าง พอเดินไปดูใกล้ๆ 'เห็ดหลินจือแดง'มีตั้งสามดอกใหญ่ เก็บสิจ้ะรออะไร

ระหว่างเดินกลับไปในขบวนก็ระวังภัยรอบๆตัวไปด้วย แล้วเห็นฝูงหมาป่าวิ่งตามขบวนเธอมาห่างๆ คืนนี้เธอคงต้องเอาเครื่องมือก็มาป้องกันฝูงหมาป่าสะแล้ว

แต่โดยที่หญิงสาวไม่รู้หลังขบวนนอกจากฝูงหมาป่าแล้วยังมีคนอีกกลุ่มที่พยามจะตามมาให้ทัน ตามคำสั่งที่ได้รับให้สังเกตว่าพวกนั้นเอาของที่พวกมันมามั้ยถ้าเอาให้แย่งกลับมาให้หมดแล้วสังหารเสียอย่าให้มีชีวิตรอดออกจากป่าปีศาจนี้ได้

ถึงเวลาที่ต้องตั้งกระโจมพักชิงอี่เลยเอาหลักมาปักไว้รอบๆกระโจมแล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าถ้าหมาป่ามันคิดจะเข้ามาจะโดนกระแสไฟช็อดทำให้ไม่สามารสเข้ามาได้

คนในขบวนถึงจะสงสัยของที่ชิงอี่เอามาแต่ทุกคนพร้อมใจกันไม่ถามเพราะคิดแค่ว่าครอบครัวหลีปกป้องพวกตนขนาดนี้ไม่เคยเอาเปรียบหรือทิ้งพวกตนเพราะฉะนั้นอะไรที่มันไม่ควรถามก็อย่าถามจะได้อยู่กันอย่างสบายใจ

เพื่อไม่เป็นการล่อเหยื่อจนเกินไปชิงอี่เลยให้สัตว์ต่างๆอยู่ข้างๆเกวียนป้าตู๋กับป้าฉีหมั่นเดินไปดูวัวของครอบครัวเพราะวัวพวกนางเริ่มอายุเยอะแล้วพวกนางจึงเป็นห่วงพวกมัน ส่วนเธอก็เฝ้าระวังอยู่บนต้นไม้ค่อยดูฝูงหมาป่าว่าจะขยับมาใกล้มั้ย ในขนาดที่เฝ้าฝูงหมาป่าเธอกลับเจอกลุ่มคน6,7คนอยู่ห่างจากฝูงหมาป่าไปหน่อย ตอนแรกหญิงสาวคิดพวกนั้นแค่ผ่านทางมา แต่มันไม่ใช้สิ พวกมันมาด้อมๆมองๆกลุ่มเธอ แล้วดูพวกมันจะเป็นพวกมีฝีมือด้วย หรือพวกมันจะเป็นกลุ่มโจรที่รอดชีวิตไป ไม่รอช้าชิงอี่ค่อยๆขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้เครื่องชวยฟังแอบฟังพวกมันคุยกัน

"ข้าไปแอบดูมาแล้ว ในกลุ่มมีแต่คนแก่กับสตรีสะสวนใหญ่มีบุรุษแค่5คนแล้วก็เหมือนจะเป็นแค่ชาวบ้าน มีแค่เกวียนกับลาเท่านั้นมองไม่ออกมาขนของมีค่าเลยนะ"เขาพยามส่องดูแล้วดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แถมมีเด็กเล็กอีก

"แต่มันแปลกนะถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาทำไมถึงกล้าเข้ามาในป่าปีศาจนี้"

"พวกเขาอาจไม่รู้หรือเปล่าว่าป่าแห่งนี้อัตราย อย่าลืมว่าพวกนั้นอพยพมาจากที่อื่นนะ"พวกต่างถิ่นอาจไม่รู้ถึงความน่ากลัวของป่านี้ก็ได้

"งั้นลองตามดูก่อนถ้ามันใช้ชาวบ้านก็ฆ่าสะ อย่าปล่อยให้พวกมันออกจากป่า"ป่านี้ต้องคงความน่ากลัวไว้คนจะได้ยอมจ่ายค่าผ่านเมือง

ชิงอี่ที่ได้ยินพวกมันพูดทั้งหมดก็ทำหน้านิ่ง

จะเก็บพวกเธอเหรอ ฮึ ดูสิใครกันแนที่โดนเก็บหญิงสาวหยิบปืนเก็บเสียงออกมาแล้วเล็งยิงทีละคนแบบไม่ให้พวกมันตั้งตัว เธอจะไม่ปล่อยให้ครอบครัวอยู่ในความเสี่ยงของอันตรายแม้แต่น้อย เธอไม่ต้องการรู้ว่าพวกมันเป็นใครถ้าแค่มีเศษเสี้ยวของความเสี่ยงเธอพร้อมตัดไฟแต่ต้นลม แต่ดูๆแล้วคงเป็นเจ้าเมืองเฉียงที่มีเอี่ยวกับฝูงโจรเป็นแน

ไม่ต้องกังวลเรื่องศพเดี๋ยวพวกหมาป่าก็มาจัดการให้เองพวกสัตว์หน้าขนเธอไม่กลัวแต่มนุษย์มันน่ากลัวแล้วไม่น่าไว้ใจกว่าเยอะ

ชิงอี่แอบมองจนเห็นหมาป่าตัวหนึ่งตามกลิ่นเลือดมาแล้วไปตามฝูงมันมาเพิ่มถึงยอมถอยกลับ

กลับมาถึงที่พักก็ให้ทุกคนทำตัวสบายๆ

"ข้าไปแอบดูพวกหมาป่ามา พวกมันล่าถอยไปแล้วคืนนี้คงไม่มากวนใจพวกเรา"

"พวกมันไปไหนเหรอ"เฟยหลงที่กำลังฝึกเพลงดาบที่หลานสาวนำมาให้ก็หยุดรำดาบแล้วถามหลานสาว

"ข้าเห็นพวกมันถอยหลังไปนะเจ้าค่ะไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหน แต่คงไม่กลับมาหาเราอีกแนนอน"

"งั้นไอ้ที่ปักรอบๆที่พักก็เอาออกได้แล้วสิ"เสี่ยวหมิงก็เริ่มสบายใจ

"ปักไว้ดีแล้วเจ้าค่ะไว้ป้องกันตอนดึกๆตอนนี้ก็ปิดระบบไปก่อนทุกคนได้ปลอดภัย"

หญิงสาวแยกไปฝึกใช้แส้แต่ว่ายากแท้ เธอพยามฟาดอยู่หลายทีก็ฟาดอะไรไม่ติดเลย ท้อได้มั้ย

ซานซาเดินมาเห็นก็หยุดมองด้วยความสนใจ

"ซานซานสนใจมั้ย"เห็นเด็กสาวสนใจเลยให้รองเล่น

ซานซาเห็นเลยลองเอามาถือแล้วฟาดไปที่ต้นไม้

"ฟิ้ววว "ฟาดกิ่งไม้ขาดด้วย

"โอ้.."ซานซาตกใจที่นางฟาดกิ่งไม้โดน

"ไหนเจ้าของฟาดอีกทีสิ เล็งที่กิ่งโน้นนะ"ซานซาลองทำตาม

"ฟี้ววว"ฟาดไปอีกทีแล้วก็โดนกิ่งที่หญิงสาวบอก

"สงสัยอาวุธจะเลือกนาย งั้นข้ายกแส้นี้ให้เจ้า ฝึกใช้บ่อยๆละมันจะมีประโยชน์ต่อตัวเจ้าเอง"เธอไม่หวงของอยู่แล้วยังไงซานซาในอนาคตก็ต้องมาเป็นพี่สะใภ้เธอ มีของป้องกันตัวก็ช่วยได้เยอะ ส่วนเธอมีปืนแล้วเป็นอาวุธถนัดเธอเลยแหละ

"นี้เจ้าสองเผือก"สองเผือกก็หันมามองเจ้านายด้วยความสนใจ

"สมบัติที่พาข้าไปหานะมีอีกมั้ย"ในป่านี้อาจมีสมบัติอีกก็ได้

เสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วชี้ไปทางใต้

"ไกลมั้ย "พอเสี่ยวไป๋สายหัวเลยบอกให้พาเธอไปทันที ก่อนออกจากป่าเธอต้องกวาดสมบัติให้หมด

วิ่งมาได้2เค่อก็มาถึงแอ่งน้ำที่หนึ่งมีต้นไม้ต้นใหญ่

"แถวนี้มีอะไรน่าสนใจเหรอ"มองไปรอบๆก็มีแต่ต้นไม้

แล้วสายตาก็เห็นต้นโสมขนาดใหญ่ถึง5ต้น รออะไรละขุดสิจ้ะ

ใช้เวลาถึงหนึ่งก้านธูปถึงขุดออกมาได้แค่3ต้น แต่หญิงสาวไม่ละความพยามจนสามารสขุดออกมาครบ5ต้น แต่ละต้นดูแล้วอายุน่าจะเกินร้อยปี เมื่อได้ของล่ำค่าแล้วอารมณ์ดี หญิงสาวให้เจ้าสองเผือกพาล่าสมบัติในป่าอาถรรพ์นี้อย่างสนุกสนาน