บทที่7 โสมนี้ให้เจ้า

ดวงตาแดงเหมือนเลือดกับตัวสีขาวเหมือนหิมะ

'กระรอกเผือก'น่ารักจัง

ชิงอี่มองเจ้าลูกกระรอกน้อยด้วยความเอ็นดู แต่เธอไม่รู้กระรอกกินอะไรเลยนั้งมองมันเฉยๆ เจ้ากระรอกเผือกทำท่าทางเหมือนจะข้ามาหาแต่อยู่ๆก็ตกใจแล้วหนีไป ชิงอี่ก็หันซ้ายหันขวาว่าเจ้าจิ๋วมันตกใจอะไร ก็เจอพี่ชายตัวเองกำลังปีนไปเด็ดดอกไม้ที่เลือยขึ้นมาบนยอด พี่ชายเธอเด็ดดอกไม้ไปให้ใคร เรื่องนี้มันต้องตามไปส่อง

เสียวหมิงเด็ดดอกไม้ลงมาให้...ซานซา!! ดูๆแล้วพี่ชายเธอคงอีกหลายปีถึงจะได้แต่งงาน ซานซาเพิ่งจะ10ขวบเอง

พอหมดความสนใจเรื่องพี่ชายหญิงสาวก็ไปสำรวจรอบๆป่า เผื่อเธอจะเจอสัตว์น่ารักน่ารักอีก ภพที่แล้วเธอไม่มีญาติไม่มีเพื่อนแม้แต่สัตว์เลี้ยงยังไม่มีเพราะไม่่ต้องการมีภาระตอนไปทำภารกิจ แต่มาภพนี้ถึงเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนรักสัตว์เอามากๆดูได้จากเจ้าสี่สหายที่เธอเลี้ยงดูพวกมันอย่างดี ต้องป้อนยาบำรุงให้กินทุกวัน เพื่อให้พวกมันสุขภาพแข็งแรงขนจะได้สวยๆ

ว่าไปป่านี้ก็อุดมสมบูรณ์ดีนะสัตว์ป่ามีมากด้วย พอสำรวจจนพอใจก็กลับไปที่กระโจม พอมาถึงกระโจมก็เดินไปหาแก๊งสี่สหายก่อนเลย

"เหนื่อยกันมากมั้ยพวกแก ข้าอยากเห็นลูกวัวตัวน้อยๆแล้วพวกแกเมื่อไรจะมีเอามาอวดข้าสักสิละหึ"คุยกับพวกมันไปด้วยก็ป้อนยาบำรุงไปด้วย

"นี้สูตรใหม่เติมวิตามินบี12ไปด้วยนะ สดชื่นแนนอน"พูดจบก็หันไปป่อนล่อกับเจ้าลาที่อดีตเคยขี้โรคจนตอนนี้มันแข็งแรงขึ้นมาก

คุยกับสี่สหายจนพอใจก็เดินกลับไปกองไฟ แต่อยู่ก็รู้สึกเหมือนโดนจ้องมองตามสัญชาตญาณเลยหันไปดู เจ้ากระรอกเผือกนี้หน่า แต่ครั้งนี้มันมีเพื่อนมาด้วยคือ..น่าจะเป็นลูกลิงนะสีขาวตาแดงเหมือนกันเลย

กระรอกเผือกว่าแปลกแล้วนี้ลิงเผือกอีก หรือจริงๆมันมีสีนี้ด้วย เจ้ากระรอกเกาะที่หัวของเจ้าลูกลิงมองเธอตาไม่กระพริบ

เห็นพวกมันไม่ขยับเลยคิดว่ามันคงมองเฉยๆเลยหันกลับแต่เจ้าลูกลิงกลับร้องแล้ววิ่งมาอยู่ที่ขา ชิงอี่ทำอะไรไม่ถูก อยู่ๆมีสัตว์ดินเข้ามาใกล้ขนาดนี้ แล้วเจ้าลูกลิงก็ยืนมือมาให้เหมือนจะทักทาย เธอผู้ใจบางกับสัตว์ก็ยืนมือไปทำความรู้จักทันที แต่พอมือสัมผัดกันมันก็ปีนขึ้นมาเกาะเหมือนเด็กเลย หญิงสาวทำอะไรไม่ถูก เลยหันไปเรียกท่านพ่อให้ช่วย

"ท่านพ่อเจ้าค่ะ"

หลีฟูเมื่อได้ยินบุตรสาวเรียกก็เดินมาหา พอมาถึงเห็นลิงที่เกาะบุตรสาวก็รู้สึกแปลกใจว่าลิงอะไรสีขาว

"ชิงอี่ลูกไปเอาลิงเผือกนี้มาจากไหนนะ"มองดีๆมันมีกระรอกด้วยนี้หน่า

"ข้าก็ไม่รู้เจ้าค่ะ อยู่ๆมันก็โดดมาเกาะข้า"

"ดูดีๆมันมีบาดแผลด้วยนะ"เสียวหมิงที่เดินตามบิดามาดูก็เห็นบาดแผลถูกทำร้ายตามร่างกาย

"หรือเพราะมันสีไม่เหมือนชาวบ้านมันเลยโดนขับออกจากฝูง"หลีฟูเคยได้ยินเรื่องพวกนี้อยู่แต่ไม่เคยเห็นจริงว่ามีการรังเกียจเพราะรูปลักณ์ที่แตกต่าง

"มันทั้งคู่สีไม่เหมือนชาวบ้านมันเลยต้องอยู่ด้วยกันนี้เอง..น่าสงสาร"ยังเป็นลูกลิงลูกกระรอกแท้ๆต้องมาโดนบูลี่มันก็น่าเห็นใจนะ

"มาอยู่กับข้ามั้ย"พอถามไปเจ้าสองเผือกก็ทำท่าดีใจ

"แล้วพวกมันกินอะไรเหรอท่านพ่อ"เธอเคยแต่เลี้ยงวัวกับลาไม่เคยเลี้ยงลิงกับกระรอก

"ก็พวกผลไม้นั้นแหละ"

"งั้นเดี๋ยวข้าไปหาผลไม้มาให้พวกมันก่อนนะเจ้าค่ะ"พูดจบก็อุ้มลูกลิงหายเข้าไปในป่า

"ลูกสาวท่านนางเคยกลัวอะไรบ้างมั้ยนะ หึหึ"แล้วสองพ่อลูกก็หัวเราะชอบใจ

ชิงอี่ที่พาหนึ่งลิงเสี่ยวไป๋หนึ่งกระรอกเสี่ยวหงมาหาผลไม้ก็เจอเข้ากันเฉินคุณ

"เฉินคุณ..ทำอะไรอยู่เหรอ"เดินเข้าไปใกล้เห็นเด็กชายเดินก้มมองหาอะไรสักอย่าง

"อ้าว..พี่ชิงอี่ ข้ากำลังหาสมุนไพรอยู่ขอรับ"

"หาไปทำไมเหรอ หรือพ่อแม่เจ้าป่วย บอกข้าได้นะเดี๋ยวข้าช่วย"ร่วมเดินทางกันมาได้เห็นความจริงใจของครอบครัวเฉิน

"ไม่มีใครเป็นอะไรขอรับ เพียงแต่ข้าอยากช่วยท่านพ่อท่านแม่หารายได้ "

"แล้วเจ้ารู้จักสมุนไพรเหรอ"อายุแค่นี้รู้จักสมุนไพรกันแล้วเหรอเก่งนะเด็กยุคนี้

"พอรู้จักขอรับ..เอ้ ตัวอะไรนะน่ารักจัง"เฉินเงยหน้ามาก็เห็นลิงกับกระรอกก็ร้องทัก

"ลิงกับกระรอกนะ พวกมันขนไม่เหมือนชาวบ้านเลยโดนขับออกจากฝูง"

"น่าสงสารจัง มาอยู่กับพวกเรานี้แหละ เดี๋ยวข้าเล่นด้วยเอง"ปกติเขาก็ไม่มีเพื่อนมีลิงเป็นเพื่อนก็ดีไปอีกแบบนะ

ส่วนเจ้าเสี่ยวไป๋พอรู้มีคนตอนรับก็ร้องด้วยความดีใจ

"นี้ก็เย็นแล้ว กลับกันก่อนมั้ย ไว้พรุ่งนี้ค่อยหาใหม่ดีกว่านะ เดี๋ยวข้าชวยหา"

พอกลับมาถึงกระโจมสมาชิกก็รอดูสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของชิงอี่

"น่ารัก"หลิงหลงเห็นกระรอกก็ยืนมือจะมาจับ เจ้ากระรอกพอเห็นแบบนั้นก็กระโดดไปเกาะที่แขนหลิงหลง แล้วก็ไต่ไปไต่มาสร้างความชอบใจให้เด็กน้อย

แล้วค่ำคืนนี้ก็มีแต่เสียงหัวเราะชอบใจของเด็กๆ

ตอนนอนเสี่ยวไป๋กับเสี่ยวหงก็นอนด้วยกัน พวกมันคงอยู่ด้วยกันมาตลอดเพราะโดนไล่ออกจากฝุงเหมือนกัน

ตอนเช้าชิงอี่ก็ให้เจ้าสองเผือกกินยาบำรุงเหมือนตัวอื่นๆ

แล้วก็ถึงเวลาเดินทาง ขบวนก็เดินทางอย่างสบายๆเพราะป่านี้มีสัตว์ดุร้าย น้อยคนจะกล้าเข้ามา เธอเลยให้ท่านพ่อและน้าชายค่อยระวังสัตว์เท่านั้นส่วนคนดูแล้วปลอดภัย

เดินทางผ่านป่าไผ่มาเลื่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนฝนจะตกขบวนเลยต้องหยุดพักเตรียมหลบฝน

คนหนุ่มๆเลยไปตัดไผ่มาทำที่หลบฝนให้ทั้งคนและสัตว์ชั่งคราว พอทำเสร็จฝนก็เริ่มลงเม็ด ทุกคนเลยนั้งรอฝนหยุดในเกวียนวัวของตัวเอง

กว่าฝนจะหยุดเวลาก็ล้วงเลยมาจนถึงยามเชิน(15:00ถึง17:00)

ทุกคนเลยต้องตั้งกระโจมกันแต่ด้วยฝนตกคงต้องนอนบนเกวียน

แล้วเฉินคุณก็ชวนชิงอี่ไปหาสมุนไพร เด็กสาวเลยพาเจ้าสองเผือกไปเป็นเพื่อน

เดินหากันพักใหญ่กำลังจะถอดใจทั้งคู่ก็เจอ เห็ดหอมกลุ่มใหญ่เลยชวยกันเก็บ แล้วเจอสมุนไพรอีกเล็กน้อย

พอเดินไปสักพักเสี่ยวไป๋ก็จุงมือชิงอี่ไปตรงแถวพุ่มไม้เตี้ยๆพุ่งหนึ่งแล้วชี้ให้เธอดู

พอชิงอี่มองดีๆ 'นี้มันโสมนี้'

เจ้าเสี่ยวไป๋ทำท่าทางภูมิที่ตัวเองทำประโยชน์ได้

"อาคุณมานี้"

"พี่ชิงอี่มีอะไรขอรับ"เขากำลังเก็บเห็ดหูหนูอย่างเพลิดเพลินก็ได้ยินพี่ชิงอี่เรียก

"เจ้าช่วยครอบครัวหาตำลึงได้แล้วนะ"

"ยังไงเหรอขอรับ"

"เจ้าดูนี้"พูดแล้วก็ชี้ให้หนุ่มน้อยดูต้นโสม

"นี้มันโสมนี้ขอรับ พี่ชิงอี่เจอเหรอขอรับ"พูดด้วยความตื่นเต้น

"ไม่ใช้ข้า แต่เป็นเจ้า โสมนี้ของเจ้า"เธอมีสมบัติจากการปล้นโจรแล้วไหนเลยจะต้องมาแย่งโสมจากเด็ก โสมต้นนี้อาจเปลี่ยนชีวิตสามพ่อแม่ลูกได้ใครจะรู้

"แต่คนที่เจอคือพี่นะขอรับ ข้าเอาเปรี่ยบท่านไม่ได้"ถึงจะดีใจแต่มันไม่ใช้ของๆเขา เขาไม่ได้เป็นคนเจอ

"ใครเจอไม่สำคัญเท่าใครเป็นผู้ครอบครอง ข้าให้เจ้าครอบครอง เจ้าไม่ต่องกลัวข้าจะลำบากหลอกนะบอกตามตรงนะตอนไปทลายรังโจรข้าไปปล้นของโจรมาเยอะจนสร้างเมืองได้เลยเพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องห่วงข้า รับไปแล้วนำไปเปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่เสีย"

"ข้ารู้มาว่าพวกเจ้าอยากทำบ้านใหม่ โสมนี้จะช่วยเจ้าได้ ถ้าอยากตอบแทนข้า ขอแค่เจ้าเป็นคนดีไม่เอาเปรียบใคร"

"ได้ขอรับ ข้าขอสาบานว่าจะเป็นคนดีและข้าจะติดตามท่านไปตลอดขอรับ"ตอนเขาไม่สบายก็ได้พี่ชิงอี่ช่วยไว้แล้วไหนจะครั้งนี้อีก บุญคุณท่านยิ่งใหญ่นัก

"อย่ามัวแต่พูดมากเลยรีบขุดเถอะ ระวังรากมันด้วย"

ในขนาดที่รอเฉินคุณขุดโสมต้นใหญ่ เธอก็เดินดูรอบๆบริเวร เจ้าสองเผือกที่เกาะที่แขนอยู่ๆวิ่งหายเข้าไปในโพรงไม้ ผ่านไปแค่ช่วงจิบชาก็ชวนกันวิ่งออกมาแล้วถือกล่องอะไรออกมา 'กล่องเก่ามากแก'

กล่องเล็กขนาดนี้คงไม่มีแก้วแหววเงินทองแนนอน

บนฝากล่องมีเขียนไว้ว่า

'ผู้มีบุญถึงเปิดมันได้'

โอเค ข้าเป็นผู้ไม่มีบุญ

แต่ก่อนจะทำอะไรเฉินคุณก็ส่งเสียงเรียก

"พี่ชิงอี่ขอรับ ข้าเสร็จแล้วขอรับ" เขาขุดออกมาได้สวยงามมากต้องขายได้ราคาดีแนนอน

"งั้นเรากลับกันเถอะเย็นมากแล้ว"เอากล่องเก็บเข้ามิติไปก่อนแล้วค่อยไปหาทางเปิดทีหลัง

พอกลับถึงที่พักเฉินคุณก็รีบเอาโสมให้บิดามารดาดู

"ท่านพ่อท่านแม่ดูสิขอรับว่าข้าได้อะไรกลับมา"

"ได้อะไรละ ลูกเก็บเห็ดอะไรมาบ้าง"อิงอิงที่เดินไปดูลาของครอบครัวก็หันไปถามบุตรชาย นางคิดว่าบุตรชายคงได้เห็ดต่างๆกลับมาแบบทุกครั้ง แต่พอมองดีๆ นี้มัน

"นี้มันโสมไม่ใช้หรือ..เจ้าไปเจอได้ไง"

"ข้าไปหากับพี่ชิงอี่ขอรับ"

อิงอิงตรวจดูต้นโสมก็เห็นว่ามันสมบูรณ์มากแถมต้นใหญ่ด้วย

"เอาไว้เราค่อยเอาไปขายนะตอนนี้เก็บให้ดีก่อน"