ความจริงอีกด้าน

ทหารที่ไปออกรบทยอยกลับบ้าน ข้าศึกแตกพ่าย กองทัพกลับมาพร้อมชัยชนะ และได้รับรางวัลอย่างงามกันทั่วถึง หลิวเวินเซียนกลับเมืองจินหลิง การที่เขาไปออกรบนานถึงหกปีทำให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ได้รับประสบการณ์ชีวิตมากมาย

กลับมาครั้งนี้เขาหวังว่าจะปรับความเข้าใจกับหลี่อันหนิงใหม่และพร้อมเริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับนางอย่างจริงจัง

เมื่อก่อนแม้เขาจะหมางเมินต่อนาง ไม่เคยได้ปกป้องนางหรือแม้แต่วางท่าทีเย็นชาอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อได้ร่วมหอกันแล้วเขาก็ยอมรับสถานการณ์เหล่านั้นได้ ก่อนแต่งงานนางทำเรื่องเสื่อมเสียเอาไว้ เขาก็ไม่เคยออกหน้าแทนนางแต่นางก็ทำดีกับเขา เสียสละหลายอย่างเพื่ออำนวยความสะดวกให้เขาได้อ่านตำราเต็มที่ ทำอาหารห่อให้เขาไปกินที่สำนักศึกษา ไปส่งขึ้นรถม้าหรือแม้แต่จัดการธุระแทนยามที่เขาไม่อยู่

นั่นคือความทรงจำที่ดี ๆ ของนางที่เขาจดจำเอาไว้ในใจ ท่านแม่และคนตระกูลหลิวไม่ชอบนางแต่เมื่อแต่งงานกับแล้วเขาควรรับผิดชอบนำพาครอบครัวให้ก้าวไกลมากกว่านี้

เสียงเกือกม้าดังสะท้อนก้องไปตามลานหินของตระกูล ร่างสูงในชุดนักรบเปื้อนฝุ่นกลับจากสนามรบ

หลิวเวินเซียนก้าวลงจากม้าด้วยความเหนื่อยล้าแต่ใจกลับเบิกบาน

เขาเดินเข้าเรือนด้วยความคาดหวัง ทว่าเมื่อเปิดประตูเรือนออกมา

กลับพบเพียงความเงียบงัน ไม่มีร่างหญิงสาวที่เคยรอเขาในยามค่ำ

ไม่มีกลิ่นหอมของอาหารที่คุ้นเคย ไม่มีแม้เงาของใครเลย

"อันหนิง"

เขาเรียกเสียงเบา ๆ

แต่คำตอบที่ได้มีเพียงสายลมเย็นพัดผ่านเข้ามา

เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังขึ้นจากด้านหลัง

เป็นมารดาของเขา ที่ยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู แววตาเย็นชามองลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เจ้ากลับมาแล้วรึ เซียนเอ๋อร์"

เขารีบคำนับ

"ขอรับ ท่านแม่ ข้ากลับมาจากชายแดนเรียบร้อย ขอบคุณท่านแม่ที่เป็นห่วง"

เขากวาดตามองรอบห้องอีกครั้ง ก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่ว

"อันหนิงอยู่ไหนขอรับ ทำไมข้าไม่เห็นนางเลย"

คำถามนั้นทำให้มารดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแผ่ว

"อย่าพูดถึงนางอีกเลย"

"หมายความว่าอย่างไรขอรับ"

มารดาหันหน้าหนี เสียงพูดไม่ค่อยสบายใจนัก

"ตั้งแต่เจ้าจากไป นางผู้นั้นก็เผยธาตุแท้ ขี้เกียจ ไม่ทำงานทำการ เอาแต่บ่นโทษโชคชะตา วันหนึ่งก็หายออกจากเรือนไปพร้อมกับชายแปลกหน้าในตลาด คนทั้งเมืองเห็นกับตา ข้าเองก็อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี"

"เป็นไปได้อย่างไร"

หลิวเวินเซียนสีหน้าเคร่งเครียด

"นางทำเช่นนั้นจริงหรือ"

"เจ้าจะเข้าข้างคนเช่นนั้นอีกหรือ"

มารดาตวาดเสียงเฉียบ

"ตั้งแต่วันแรกที่นางใช้เล่ห์เหลี่ยมจับเจ้า ข้าก็รู้ว่านางไม่มีวันจงรักภักดีต่อเจ้าได้จริง ดีที่นางหนีไปเอง ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องเป็นคนไล่ไปให้พ้นตระกูลหลิวเอง"

เขาก้มหน้าลง มือกำแน่น ความสับสนและเจ็บปวดตีขึ้นในอก แม้นางเคยทำผิด แต่ก็มีช่วงเวลาที่อบอุ่นจริง ๆ ตอนที่นางตื่นเช้ามาทำข้าวต้มให้เขา ตอนที่นางนั่งรอจนเขาอ่านตำราเสร็จ เพื่อจะได้ยื่นน้ำชาให้ด้วยมือสั่น ๆ

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะหนีไปกับชายอื่น

ขณะนั้นเอง เสียงอีกคนดังขึ้นจากลานบ้าน หลิวเสียนหาว อาของเขาเดินเข้ามา สีหน้าสงบนิ่งแต่แววตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

"เวินเซียน เจ้าเพิ่งกลับมา อย่าให้เรื่องสตรีต่ำช้านั่นทำให้เจ้าหลงทางอีก"

เขากล่าวพลางยกมือแตะบ่าหลานชาย

"ตอนนี้เจ้ามีชื่อเสียงจากการออกรบ กลับมาควรตั้งใจสอบเข้ารับราชการ อย่าได้มัวแต่คิดถึงคนที่ไม่คู่ควร"

หลิวเวินเซียนเงยหน้าขึ้น

"แต่ข้า..."

"ไม่มีแต่" อาของเขาตัดบททันที

"คนเช่นนาง เจ้าอย่าเสียใจเลยที่หลุดพ้นจากพันธนาการนั้นเสียที ข้าจะให้ท่านแม่เจ้าหาภรรยาที่สมฐานะมาให้เจ้าใหม่"

มารดาพยักหน้าเห็นด้วยทันที

"เจ้าควรได้สตรีดี ๆ ที่คู่ควร ไม่ใช่คนที่ทำให้เจ้าต้องอับอาย"

หลิวเวินเซียนนิ่งเงียบอยู่นาน สายตาเขาเหม่อมองออกไปด้านนอกไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบแน่น

ความรู้สึกระหว่างศรัทธาและสงสัยต่อสู้กันอย่างดุเดือดในใจ สุดท้ายเขาได้แต่พึมพำออกมา

"หากเจ้าทรยศข้าจริง ข้าจะลืมเจ้าเสีย

แต่หากไม่ ข้าจะตามหาเจ้าให้พบ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าใดก็ตาม"

สองเดือนต่อมา

หลิวเวินเซียนเดินเข้าสู่ประตูสำนักศึกษา ด้วยใบหน้าสงบนิ่งในชุดนักเรียนใหม่ กลิ่นหมึกจากตำราที่เพิ่งเปิดอบอวลอยู่รอบตัว

เขามุ่งมั่นตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ลืมอดีตอันขมขื่นให้หมดสิ้น

แต่โลกกลับไม่เคยปล่อยให้เขาอยู่สงบได้นานนัก

เช้าวันนั้น ขณะที่เขานั่งจดตำราพร้อมเพื่อนนักเรียนอีกสองสามคน เสียงพูดคุยจากมุมหนึ่งของห้องเรียนดังแว่วเข้ามา

"เฮ้อ น่าสงสารหญิงผู้นั้นจริง ๆ เจ้าว่าหรือไม่"

"หญิงผู้ไหนหรือ"

"ก็เมียของบัณฑิตหลิวผู้นั้นน่ะสิ จำได้ไหม คนที่เคยอยู่ในตระกูลหลิวเมื่อหกปีก่อน ตอนนี้ได้ข่าวว่าถูกขับออกจากบ้านพร้อมลูกชายตัวน้อย เคยไปอาศัยอยู่ศาลเจ้าร้าง แถมยังเห็นออกมาทำงานรับจ้างในตลาด"

หลิวเวินเซียนที่นั่งอยู่ไม่ไกลชะงักมือทันที ปลายพู่กันในมือแทบหยุดนิ่ง

เขาเหลือบสายตาไปทางคนพวกนั้น แต่ไม่หันหน้าออกอาการ

"ว่าอย่างไรนะ นางมีลูกชาย"

"ก็ว่ากันว่าตั้งท้องหลังเขาออกรบ แต่พอคลอดได้ไม่กี่ปีก็ถูกแม่สามีขับไล่ ไม่รู้ว่าบัดนี้พักอยู่ที่ไหน บางคนเห็นนางกับเด็กชายไปทำงานที่โรงน้ำชาในเมืองฝั่งใต้ ข้าเองยังไม่แน่ใจนัก"

หัวใจของหลิวเวินเซียนเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม คำพูดเหล่านั้นแทรกซึมเข้าไปในหูทุกคำ

ลูกชายตัวน้อย ศาลเจ้าร้าง โรงน้ำชา

เขาพยายามสงบสีหน้า แต่ความคิดในใจกลับสั่นคลอนจนแทบระเบิดออกมา

"ลูก...ข้ามีลูกหรือ แล้วเหตุใดท่านแม่ถึงไม่พูดอะไรเลย"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของนักเรียนกลุ่มนั้นยังคงดังต่อ

"ข้าคิดว่าเมียเขาหนีตามชายอื่นไปเสียอีก"

"คนในตลาดเล่าว่านางขยันขันแข็ง ทำงานแลกเงินเลี้ยงลูกเอง ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะหนีไปกับชายอื่น หากเป็นเรื่องจริงเหตุใดไม่เคยมีใครพบเห็นชายคนนั้นเล่า หากเป็นข้าคงไม่ปล่อยให้นางไปนอนหนาวตามศาลเจ้าร้างหรอก แถมนางกับลูกยังผอมโซเหมืนคนอดอาหารมานาน"

หลิวเวินเซียนสะดุดกับคำสุดท้ายนั้น

ที่มันกระทบลึกในใจ

"นางและลูกผอมโซ"

เขาวางพู่กันลงบนโต๊ะช้า ๆ มือเริ่มสั่น

ภาพในอดีตแวบเข้ามา หญิงสาวที่เคยยื่นข้าวต้มให้ยามเช้า ยิ้มอ่อนแม้ถูกตำหนิจากผู้ใหญ่ทุกวัน นางที่เงียบปากแต่ยังคงดูแลเขาแม้ไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัว

"อันหนิง" เขาพึมพำในลำคอ เสียงเบาแทบไม่ออกจากริมฝีปาก

เขาพยายามจะกลับไปอักษรเขียนต่อแต่ไม่อาจมีสมาธิอีกต่อไป ในที่สุดเขาก็ลุกจากที่นั่ง เดินออกจากสำนักศึกษาโดยไม่รอฟังคำเรียกของอาจารย์

ค่ำวันนั้น

หลิวเวินเซียนยืนอยู่หน้าต่างห้องพักของตนเอง มองแสงตะเกียงที่ไหวระริกตามแรงลม ในใจเขาปั่นป่วนราวพายุ

"นางอยู่ที่ไหน นางมีลูกจริงหรือ หากลูกคนนั้นเป็นของข้า นางต้องลำบากเพียงใดในหกปีที่ผ่านมา"

เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เคยพยายามกดทับไว้เริ่มเอ่อล้น ความรู้สึกที่เขาเคยคิดว่าลืมไปแล้ว กลับค่อย ๆ ฟื้นคืนมา

"ข้าจะหาคำตอบด้วยตัวข้าเอง ไม่ว่าท่านแม่จะพูดว่าอย่างไร หากนางยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไปตามนางกลับมาให้ได้"