ได้งานประจำ

เสี่ยวหลานที่นั่งมองมารดาอยู่หลังร้าน เขาเห็นนางไม่ได้พักก็นึกสงสารอยากออกไปช่วยแบ่งเบาหน้าที่

"ท่านป้าขอรับ ข้าอยากช่วยท่านแม่ ให้ข้าทำงานอะไรก็ได้ ข้ายินดีทำให้"

เจ้าของร้านเห็นความช่างพูดของเสี่ยวหลานก็นึกเอ็นดู

"เจ้าเด็กนี่ ประจบเก่งจริง ๆ เจ้าคิดว่าทำไหวหรือ"

เขาผงกศีรษะอย่างมุ่งมั่นยิ่งทำให้นางชอบใจ

"ได้ ๆ ถ้าอย่างนั้นเจ้าเอาผ้าไปเช็ดโต๊ะให้สะอาด"

"ขอรับ"

เด็กน้อยรับคำพร้อมเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดแล้วนำมาเช็ดโต๊ะ เริ่มแรกยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่พอทำได้ไม่นานเขาก็คล่องมือมากขึ้น หลี่อันหนิงตะลึงในการกระทำของเสี่ยวหลานก่อนมองเขาอย่างภาคภูมิใจ

บุตรชายของนางก็เป็นเช่นนี้ เขาเป็นเด็กเลี้ยงง่ายโตขึ้นยังเป็นเด็กดี เชื่อฟังผู้ใหญ่ มีความกตัญญู น่าเสียดายที่คนตระกูลหลิวเลือกทิ้งสิ่งมีค่าเช่นเขาไป

เมื่อเสร็จงานเจ้าของร้านจึงเดินมาตรวจตราความเรียบร้อยกล่าวอย่างพึงพอใจ

"เออ ๆ เจ้านี่ ฉลาดไหวพริบดี ทำงานสะอาดเรียบร้อย โตขึ้นเจ้าต้องก้าวหน้าเป็นแน่ มา ๆ มารับค่าแรงกับข้า"

นางหัวเราะอย่างชอบใจในผลงานของเสี่ยวหลาน สองแม่ลูกมองหน้ากัน หลี่อันหนิงจึงเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

"แต่ว่า...ท่านเลี้ยงข้าวพวกเราแล้ว เสี่ยวหลานเพียงแค่ทำงานตอบแทน..."

นางจึงพูดแทรกขึ้น

"เฮ่ย อย่าคิดมากน่า เรื่องเล็กน้อย วันนี้ได้ค่าแรง เจ้าสองแม่ลูกก็มีเงินซื้อข้าวกิน ข้าก็ไม่ได้เลี้ยงข้าวแล้ว เอาไปห้าอีแปะ สำหรับหนูน้อย"

นางยื่นเหรียญให้เสี่ยวหลาน เขารับมาด้วยมือสั่นเล็กน้อยยิ้มดีใจที่สุดในชีวิต

หลี่อันหนิงจับมือเล็ก ๆ ของเสี่ยวหลานแน่น เดินออกจากโรงน้ำชาในยามเย็นที่แสงแดดสีทองส่องกระทบหลังคาไม้เก่า ๆ สายลมเย็นพัดโชยกลิ่นหอมของอาหารจากแผงลอยริมตลาด เสียงคนพูดคุยและหัวเราะคละเคล้าอย่างมีชีวิตชีวา

เสี่ยวหลานเดินพลางก้มมองเหรียญห้าอีแปะในมือ ดวงตาเป็นประกายไม่ต่างจากเด็กที่ได้สมบัติล้ำค่า

"ท่านแม่ นี่คือเงินที่ข้าหามาเองด้วยใช่หรือไม่"

"ใช่จ้ะ ลูกแม่เก่งที่สุดเลย"

หลี่อันหนิงยิ้ม ดวงตาคลอเล็กน้อย

"นี่เป็นเงินที่เจ้าทำงานด้วยสองมือตัวเอง เจ้าคือความภูมิใจของแม่จริง ๆ"

เสี่ยวหลานยิ้มกว้าง ดวงหน้าเปื้อนเหงื่อแต่เต็มไปด้วยความสุข

"เช่นนั้นข้าอยากให้ท่านแม่ได้กินของอร่อยที่สุดเลยขอรับ"

นางหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ได้สิ งั้นเรามาหาอะไรกินกันเถิด"

ทั้งสองเดินไปถึงแผงขายข้าวต้มหมูริมตลาด กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นลอยอบอวล แม่ค้าวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมามองและส่งยิ้มอบอุ่น

"จะรับอะไรดีจ๊ะ สองแม่ลูกน่ารักเชียว"

"ข้าวต้มหมูสองถ้วยเจ้าค่ะ ถ้ามีผักดองสักหน่อยจะดีมาก"

หลี่อันหนิงตอบเสียงนุ่ม

แม่ค้าตักข้าวต้มใส่ถ้วยดินเผา กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและต้นหอมลอยแตะจมูก เสี่ยวหลานกลืนน้ำลายเบา ๆ

เมื่อถ้วยวางตรงหน้า เด็กน้อยยกช้อนขึ้นด้วยมือสั่นเพราะตื่นเต้น ตั้งแต่จำความได้ เขาไม่เคยได้นั่งกินอาหารร้อน ๆ เคียงข้างมารดาอย่างสงบแบบนี้เลยสักครั้ง

"ท่านแม่ กินก่อนสิขอรับ"

"ไม่ เจ้ากินก่อนเถิด ลูกต้องมีแรงจะได้โตไว ๆ"

แต่เสี่ยวหลานส่ายหน้า

"หากท่านแม่ไม่กิน ข้าก็ไม่กิน"

นางหัวเราะ ยื่นช้อนตักข้าวเข้าปากคำหนึ่งก่อนจะตักให้ลูก

"เห็นไหม แม่กินแล้ว ทีนี้เจ้าต้องกินด้วยนะ"

เด็กชายหัวเราะอย่างอาย ๆ ก่อนจะตักคำใหญ่เข้าปาก

"อื้ม อร่อยมากเลยขอรับ"

เสียงใส ๆ ของเขาทำให้นางหัวเราะตาม ดวงตาที่เคยมีแต่ความเศร้ากลับทอประกายแห่งความอบอุ่น

สองแม่ลูกกินข้าวต้มอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดถ้วย แม่ค้าที่ยืนมองอยู่ถึงกับยิ้มกว้าง

"เห็นพวกเจ้ากินแล้ว ข้าก็อิ่มตามเลยจริง ๆ"

หลี่อันหนิงคำนับ

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ข้าวต้มของท่านอร่อยที่สุดที่ข้าเคยกิน"

เมื่อจ่ายเงินเสร็จ นางยังเหลือเหรียญอีกสองอีแปะในมือ

"เสี่ยวหลาน เราเหลือเงินพอจะซื้อขนมสักก้อน เจ้าจะเอาไหม"

"ข้าอยากเก็บไว้ซื้อข้าวให้ท่านแม่วันพรุ่งนี้มากกว่า"

คำพูดนั้นทำให้นางถึงกับน้ำตาคลอ หัวใจบีบแน่นด้วยความซาบซึ้ง นางก้มลงกอดลูกแน่น

"ลูกของแม่ เจ้าช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ต่อไปนี้แม่สัญญา ว่าเราจะไม่อดอีกแล้ว"

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนสองร่างที่กอดกันอยู่กลางตลาด ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้ถึงคำสัญญานั้น

รุ่งเช้าอีกหลายวันต่อมาที่โรงน้ำชาอวิ๋นฮวา เปิดรอต้อนรับลูกค้าตั้งแต่เช้า เสียงกาต้มน้ำดังขึ้นพร้อมกลิ่นชาอบหอมอ่อน ๆ

หลี่อันหนิงเข้ามาแต่เช้า นางช่วยปัดกวาด ล้างถ้วย และจัดโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง เสี่ยวหลานเองก็ยืนอยู่มุมร้าน คอยเก็บเศษใบชาและช่วยเติมน้ำในกาน้อยใหญ่ด้วยท่าทีตั้งใจ

เจ้าของร้านคือ ป้าซ่งฮุ่ยหลัน มองสองแม่ลูกอยู่เงียบ ๆ มาหลายวันแล้ว ทั้งคู่ไม่เคยบ่น ไม่เคยขี้เกียจ แถมยังรู้จักเกรงใจและขอบคุณทุกครั้งที่มีคนช่วยเหลือ

"อันหนิง เจ้าเหนื่อยหรือไม่"

เสียงป้าซ่งถามขึ้นขณะจัดชาในถาดไม้

"ไม่เลยเจ้าค่ะ ข้าได้ทำงานข้าก็ดีใจแล้ว" นางตอบพลางยิ้มบาง

"ส่วนเจ้าลูกชายตัวน้อยของเจ้าก็ขยันไม่แพ้แม่"

ป้าซ่งหัวเราะเบา ๆ "ข้าไม่เคยเห็นเด็กวัยเท่านี้ทำงานได้เรียบร้อยเช่นนี้มาก่อน"

เสี่ยวหลานโค้งกายอย่างนอบน้อม

"ขอบพระคุณขอรับ ป้าซ่ง"

ป้าซ่งหัวเราะชอบใจ

"มานี่สิ ทั้งสองคน ข้ามีเรื่องจะบอก"

นางเดินนำไปที่หลังร้าน ซึ่งมีเรือนเล็กเก่า ๆ แต่สะอาดและมีที่นอนฟางแห้งเตรียมไว้

"ที่นี่เดิมทีเป็นห้องเก็บของเก่า แต่ตอนนี้ข้าใช้ไม่ค่อยบ่อย เจ้าสองแม่ลูกอยากพักที่นี่หรือไม่ จะได้ไม่ต้องเดินไปกลับศาลเจ้าร้างนั่นทุกวัน"

หลี่อันหนิงตาโต น้ำเสียงสั่น

"จะ...จะดีหรือเจ้าคะ ท่านป้า ข้าเกรงว่าจะรบกวน..."

"รบกวนอะไรเล่า ข้าต่างหากที่ได้แรงงานดี ๆ อย่างเจ้ามาช่วย แถมยังไม่เคยปากเสียหรือขี้เกียจเหมือนใครบางคน"

ป้าซ่งยิ้มอ่อน

"อีกอย่าง ร้านข้าต้องเปิดแต่เช้า ถ้าเจ้าพักที่นี่ก็สะดวกกันทั้งสองฝ่าย"

เสี่ยวหลานหันไปมองมารดาด้วยดวงตาเป็นประกาย

"ท่านแม่ เราจะได้มีบ้านจริง ๆ แล้วหรือขอรับ"

หลี่อันหนิงยิ้ม น้ำตาคลอ

"ใช่จ้ะลูก เรือนนี้เป็นเหมือนบ้านของเรา"

ป้าซ่งมองภาพนั้นแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ นางจึงพูดต่อ

"อีกเรื่องหนึ่ง ข้าจะเพิ่มค่าแรงให้เจ้าอีกเล็กน้อย จากวันละห้าอีแปะ เป็นวันละสิบอีแปะ แม้ไม่มาก แต่ข้าอยากให้เจ้าเก็บไว้เป็นทุนของเจ้ากับลูก"

หลี่อันหนิงรีบโค้งคำนับต่ำ

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ข้าจะตั้งใจทำงานตอบแทนน้ำใจของท่านที่มีต่อเราแม่ลูก"

ป้าซ่งรีบโบกมือ

"อย่าเอ่ยเช่นนั้น ข้าเพียงเห็นเจ้าขยัน ก็อยากช่วยเท่าที่ทำได้"

จากนั้นนางหันไปหาหลานชายวัยยี่สิบต้น ๆ ที่เพิ่งกลับมาส่งชา

"อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้ามานี่หน่อย นี่คือเสี่ยวหลาน ค่อย ๆ สอนงานด้วย หากเก่งขึ้นแล้วก็สอนชงชาได้นะ"

"ขอรับท่านป้า"

เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น ตาโตด้วยความตื่นเต้น

"ขอบคุณขอรับ"

ป้าซ่งหัวเราะอย่างเอ็นดู

"เอาล่ะ วันนี้ข้าจะทำขนมให้กินเป็นของต้อนรับพวกเจ้า"

หลี่อันหนิงก้มศีรษะอีกครั้ง มือสั่นเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความสุข หลายปีแล้วที่นางไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตเริ่มมีที่ยืนเช่นนี้มาก่อน

นางมองลูกชายที่ยิ้มจนตาโค้ง พลันได้แต่ภาวนาในใจว่าจะไม่ทำให้โอกาสนี้สูญเปล่า เพื่อสร้างอนาคตให้ลูก