LOGINหลายสัปดาห์หลังจากนั้นบ้านริมทะเลไม่เคยเงียบอีกเลยเสียงเด็กวิ่งเล่นดังตั้งแต่เช้าของเล่นเริ่มกองเต็มพื้นรวมถึงเสียงจันทร์สิตาที่คอยดุเด็ก ๆ กับอนลไปพร้อมกันแทบทุกวัน“ห้ามวิ่งในบ้าน!”“คีตะ อย่าปีนตรงนั้น!”“อนล คุณอย่าเอาแต่ตามใจเด็ก!”อนลที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่เงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นทันทีก่อนตอบเรียบ ๆ“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย”จันทร์สิตามองขนมในมือเขาทันที“…แล้วอะไรอยู่ในมือนั่น”อนลเงียบส่วนเด็กเล็กสองคนกลับหัวเราะออกมาทันทีคีตะที่ยืนอยู่มุมห้องมองภาพนั้นเงียบ ๆก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัวจันทร์สิตาเห็นเข้าก็ชะงักเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้มจริง ๆช่วงแรกที่มาอยู่ที่นี่ คีตะแทบไม่พูดนอนสะดุ้งกลางดึกและจะตื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงอะไรดัง ๆแต่ตอนนี้เขาเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดแล้วเริ่มกินข้าวพร้อมทุกคนเริ่มเล่นกับเด็กคนอื่นเริ่มเชื่อว่าไม่มีใครจะทิ้งเขาอีกจริง ๆคืนนั้นเองหลังเด็ก ๆ หลับหมดแล้วอนลกำลังนั่งซ่อมของเล่นไม้ชิ้นหนึ่งอยู่ตรงระเบียงจันทร์สิตาเดินถือผ้าห่มออกมาคลุมไหล่ให้เขาเบา ๆ“ยังไม่นอนอีกเหรอ”อนลมองของเล่นในมือเงียบ ๆ“เจ้าตัวเล็ก
เสียงหัวเราะของเด็กดังอยู่ทั่วบ้านตั้งแต่เช้าจันทร์สิตากำลังวุ่นอยู่ในครัว ส่วนเด็กเล็กสองคนที่อนลช่วยกลับมากำลังนั่งเล่นต่อบล็อกไม้กันอยู่หน้าห้องนั่งเล่นภาพทั้งหมดดูอบอุ่นจนแทบไม่น่าเชื่อโดยเฉพาะเมื่อคนที่นั่งเฝ้าเด็กสองคนนั้นเงียบ ๆ คือหมายเลขสามเด็กชายดูเก้ ๆ กัง ๆ มากเวลาต้องอยู่กับคนอื่นแต่กลับคอยมองเด็กเล็กสองคนนั้นตลอดเวลาเหมือนกลัวว่าพวกเขาจะหายไปจากสายตาอนลเดินออกมาจากห้องด้านในพร้อมแฟ้มเอกสารบางส่วนตอนนี้องค์กรของวายุแทบถูกกวาดล้างหมดแล้วเด็กทดลองที่เหลือถูกส่งไปอยู่ในสถานที่ปลอดภัยบางคนเริ่มมีชื่อใหม่มีชีวิตใหม่เหมือนทุกอย่างกำลังค่อย ๆ ดีขึ้นจริง ๆ“เจ็ด”เสียงเรียกนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันทีจันทร์สิตาชะงักเล็กน้อยเพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หมายเลขสามไม่เคยเรียกอนลแบบนี้อีกเลยเด็กชายกำชายเสื้อแน่น ก่อนพูดเสียงเบา“…ฉันจะอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ เหรอ”อนลนิ่งไปจันทร์สิตาหันมองเด็กชายทันทีสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวงแบบคนที่ไม่เคยเชื่อว่าตัวเองจะถูกเลือกให้อยู่ต่ออนลเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาช้า ๆก่อนพูดเรียบ ๆ“ผมเคยพูดแล้ว”“ที่นี่ไม่มีหมายเลข”เด็กชายหลุบต
เช้าวันต่อมาฝนหยุดตกแล้วแสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาในห้องนอนเล็กที่หมายเลขสามกำลังนอนพักอยู่เด็กชายลืมตาขึ้นช้า ๆภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้สีอ่อนกลิ่นอาหารอุ่น ๆและเสียงหัวเราะเบา ๆ จากด้านนอกห้องเงียบสงบจนเขาไม่คุ้นเคยเพราะชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยตื่นมาในที่แบบนี้เลยหมายเลขสามค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งก่อนประตูห้องจะเปิดออกจันทร์สิตาเดินเข้ามาพร้อมถ้วยซุปอุ่น ๆทันทีที่เห็นเขาตื่น เธอก็ยิ้มออกมาทันที“ตื่นแล้วเหรอ”เด็กชายชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนไม่ชินกับการถูกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนั้นเขารีบหลบสายตา“…ขอโทษ”จันทร์สิตางงทันที“หือ?”“ที่สร้างปัญหา”เสียงเขาเบามากจนแทบเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ที่กลัวโดนไล่ออกหัวใจเธออ่อนลงทันทีก่อนจะเดินเข้าไปวางถ้วยซุปตรงหน้าเขา“ที่นี่ไม่มีใครมองนายเป็นปัญหา”เด็กชายนิ่งไปสายตาสั่นไหวชัดเจนก่อนจะรีบก้มหน้าลงเหมือนไม่อยากให้ใครเห็นจังหวะนั้นเองอนลเดินเข้ามาพอดีเขามองภาพตรงหน้าเงียบ ๆก่อนโยนเสื้อฮู้ดสีดำตัวหนึ่งให้เด็กชาย“ใส่ซะ”หมายเลขสามรับไว้โดยอัตโนมัติอนลเดินมาหยุดตรงหน้าเตียงก่อนพูดเรียบ ๆ“ตั้งแต่วันนี้ นายไม่ต้องหนีแล้ว”เด็กชายเงยหน้าข
กลางดึกคืนนั้นฝนยังคงตกต่อเนื่องไม่หยุดลมแรงพัดกระทบหน้าต่างบ้านไม้ริมทะเลเป็นระยะ ขณะที่จันทร์สิตากำลังเก็บแก้วชาร้อนอยู่ในครัวส่วนอนลนั่งเงียบ ๆ หน้าเตาผิงสายตายังคงมองเปลวไฟที่ค่อย ๆ มอดลงเหมือนกำลังปล่อยอดีตทั้งหมดให้หายไปจริง ๆแต่ทันใดนั้นเองเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นจากหน้าบ้านตุบ!จันทร์สิตาชะงักอนลเงยหน้าทันทีสัญชาตญาณเดิมกลับมาในพริบตาเขาคว้าปืนจากใต้โต๊ะก่อนเดินไปทางประตูทันทีจันทร์สิตารีบเดินตามไป“เดี๋ยวสิ—”อนลเปิดประตูออกช้า ๆลมฝนเย็นจัดพัดเข้ามาทันทีก่อนทั้งคู่จะชะงักพร้อมกันมีร่างหนึ่งนอนหมดสติอยู่หน้าบ้านเสื้อสีดำเปียกโชกไปทั้งตัวมีเลือดไหลซึมตรงสีข้างและทันทีที่อนลเห็นใบหน้านั้น—ดวงตาเขาก็เบิกกว้างทันที“…หมายเลขสาม”จันทร์สิตาตกใจ“อะไรนะ?!”เด็กชายที่เคยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามพวกเขาคนที่ยิงอนลในวันนั้นตอนนี้กลับนอนหมดสติอยู่ตรงหน้าบ้านราวกับหนีตายมาอนลรีบคุกเข่าลงทันทีพลิกตัวอีกฝ่ายขึ้นอย่างระวังตัวเย็นเฉียบและแทบไม่มีสติแล้วจันทร์สิตารีบเข้ามาช่วยก่อนเธอจะเห็นรอยแผลลึกหลายจุดตามตัวเด็กชายเหมือนผ่านการไล่ล่ามาหนักมาก“เขายังหายใจอยู่!”อนลกัดฟ
ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงกลางดึกเสียงฟ้าร้องดังอยู่ไกล ๆ ขณะจันทร์สิตานั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นอนลกำลังหลับอยู่บนโซฟาไม่ไกลช่วงนี้เขาเริ่มนอนหลับได้จริง ๆ แล้วไม่สะดุ้งตื่นกลางดึกไม่จับปืนทันทีที่ได้ยินเสียงอะไรเหมือนเมื่อก่อนเพราะทุกครั้งที่ลืมตาเขาจะเห็นเธออยู่ตรงนี้เสมอจันทร์สิตาหลุดยิ้มบาง ๆ ขณะมองคนหลับก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกล่องเหล็กสีดำเก่า ๆ ที่วางอยู่มุมห้องกล่องที่อนลไม่เคยเปิดเลยตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่เธอจ้องมันอยู่พักหนึ่งก่อนสุดท้ายจะเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาเบา ๆแต่ยังไม่ทันเปิด—“อย่าเปิด”เสียงของอนลดังขึ้นทันทีจันทร์สิตาชะงัก ก่อนหันกลับไปเขาลืมตาแล้วและสายตาที่มองกล่องใบนั้น…เย็นลงชัดเจนเธอค่อย ๆ วางมันลง“ขอโทษ…”อนลนั่งเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“…ไม่ใช่ความผิดคุณ”เขาลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้ากล่องนั้นช้า ๆสายตานิ่งมากเหมือนกำลังมองอดีตของตัวเองจันทร์สิตาเดินเข้าไปใกล้เขาเงียบ ๆ“มันคืออะไร”อนลเงียบไปนานมากก่อนตอบเบา ๆ“ข้อมูลทั้งหมดของโครงการ”หัวใจเธอกระตุกทันที“ยังเหลืออยู่?”เขาพยักหน้า“สำเนาสุดท้าย”“แล้วทำไมยังเก็บไว
หนึ่งเดือนต่อมาเสียงคลื่นยังคงดังเหมือนเดิมทุกเช้าบ้านไม้ริมทะเลเริ่มมีร่องรอยของ “การใช้ชีวิตร่วมกัน” มากขึ้นเรื่อย ๆแก้วกาแฟสองใบที่วางคู่กันเสื้อของอนลที่เริ่มไปกองอยู่ทุกมุมบ้านรวมถึงต้นไม้เล็ก ๆ หน้าระเบียงที่จันทร์สิตาบังคับให้เขาช่วยปลูกชีวิตเรียบง่ายจนน่าแปลกแต่กลับทำให้ทั้งคู่มีความสุขกว่าที่เคย“อนล!”เสียงจันทร์สิตาดังมาจากห้องครัว“คุณแอบกินของทอดอีกแล้วใช่ไหม!”อนลที่นั่งอยู่หน้าระเบียงชะงักทันทีก่อนค่อย ๆ เลื่อนถุงขนมไปด้านหลังเงียบ ๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจันทร์สิตาเดินออกมาเห็นพอดี“…ซ่อนช้าไปไหม”อนลเงียบเธอเท้าเอวมองทันที“หมอบอกให้คุณพักฟื้นแล้วกินดี ๆ ไง”หลังจากศึกกับวายุ ร่างกายของอนลยังมีบาดแผลเก่าและอาการล้าสะสมอยู่มากแต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยยอมดูแลตัวเองจันทร์สิตาเลยต้องกลายเป็นคนคอยดุแทนอนลมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนพูดเรียบ ๆ“ก็คุณทำกับข้าวอร่อยเกิน”เธอชะงักทันที“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง”แต่ใบหน้ากลับเริ่มแดงขึ้นนิด ๆ แล้วอนลยกมุมปากทันทีช่วงหลังเขาชอบแกล้งเธอเล่นแบบนี้ตลอดเพราะรู้แล้วว่าเธอเขินง่ายแค่ไหนจันทร์สิตารีบเดินเข้าไปแย่งถุงขนมจากมือเขาแ







