Novels by เพียงหนึ่งในใต้หล้า

คืนยังไม่จบ ฝนซาลง เหลือเพียงหยดน้ำเกาะกระจกเป็นสายยาว รถแล่นต่อไปบนถนนมืดยาวเหยียดไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่เหมือนต่างคนต่างกำลังคิด“คุณเชื่อที่มันพูดไหม” จันทร์สิตาถามเบา ๆอนลไม่หันมามอง“บางส่วน”“ส่วนไหน”“ที่ว่ามันกำลังพาเราไป”คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบมือกำแน่นเล็กน้อย“งั้นเราก็เหมือนกำลังเดินเข้ากับดัก”“ใช่”เขาตอบทันทีไม่มีการปฏิเสธ“แล้วคุณยังจะไปต่อ?”เธอหันไปมองเขาเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด“ถ้าจะรู้ความจริง…มันไม่มีทางอื่น”ไฟหน้ารถสาดไปข้างหน้าสะท้อนป้ายถนนเก่า ๆจันทร์สิตาเพ่งมองแล้วขมวดคิ้ว“ทางนี้…”เธอพูดช้า ๆ“มันไปนอกเมืองมากเกินไปแล้ว”อนลไม่ตอบแต่ลดความเร็วลงเล็กน้อยสายตากวาดมองรอบ“คุณเคยมาทางนี้ไหม”“ไม่”คำตอบนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่ดีทันใดนั้นสัญญาณโทรศัพท์ของเธอกระพริบขึ้นมา…เพียงขีดเดียวเธอรีบหยิบขึ้นมาหน้าจอสว่างมีข้อความเข้าไม่ระบุชื่อ“เลี้ยวซ้ายข้างหน้า”จันทร์สิตาชะงักหัวใจเต้นแรง“อนล…”เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาดูเขาเหลือบมองสีหน้าไม่เปลี่ยน“ไม่ต้องทำตาม”“แต่ถ้ามัน—”“มันกำลังทดสอบเรา” เขาตัดบทเธอกัดริมฝีปากลังเลไม่กี่วินาทีต่อมาท

ค่ำวันเดียวกันฝนเริ่มตกอีกครั้ง ถนนเปียกสะท้อนแสงไฟพร่ามัวรถแล่นเร็วขึ้นกว่าปกติ เหมือนกำลังหนีบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในรถเงียบเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันจันทร์สิตามองกระจกหลังเป็นระยะ“มีคนตาม” เธอพูดเบา ๆอนลไม่หัน“รู้แล้ว”น้ำเสียงนิ่งแต่เท้าเหยียบคันเร่งลึกขึ้นไฟหน้ารถอีกคันยังคงอยู่ด้านหลัง ระยะห่างไม่เปลี่ยนไม่เร่ง ไม่ชะลอเหมือนตั้งใจ “ตาม”“จะทำยังไง” เธอถาม“ให้มันตาม”คำตอบนั้นทำให้เธอหันไปมองทันที“คุณจะล่อมัน?”“ใช่”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“โอเค”เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย“ไม่ถามเหตุผล?”“คุณก็คงไม่ตอบ” เธอพูดเรียบมุมปากเขาขยับเล็กน้อยรถเลี้ยวออกนอกเส้นทางหลักเข้าสู่ถนนเปลี่ยวที่มีเพียงแสงไฟห่าง ๆฝนเริ่มแรงขึ้นเสียงฝนกระแทกกระจกดังต่อเนื่องรถด้านหลังยังคงตามมาไม่มีลังเล“เตรียมตัว” อนลพูด“ทำอะไร”“ลงจากรถ”เธอหันไปมองทันที“ตอนนี้?”“ใช่”รถชะลอลงเล็กน้อยก่อนจะหักเลี้ยวเข้าไปในพื้นที่รกร้างอนลจอดรถกะทันหัน“ลง!”เขาพูดสั้นจันทร์สิตาไม่ถามซ้ำเปิดประตูลงทันทีฝนกระหน่ำใส่ร่างเย็นจนขนลุกอนลคว้ามือเธอ“ทางนี้”ทั้งคู่วิ่งเข้าไปในความ

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ท้องฟ้าครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เหมือนพายุจะมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนรถของอนลเลี้ยวเข้าซอยแคบอีกสายหนึ่ง ก่อนจะหยุดหน้าตึกแถวธรรมดาที่ไม่มีอะไรสะดุดตาจันทร์สิตามองไปรอบ ๆ อย่างระวัง“ที่นี่อีกแล้ว?”“แค่แวะ” อนลตอบสั้น ๆ“เปลี่ยนเส้นทาง เปลี่ยนจุดพัก”เธอพยักหน้าเบา ๆทั้งคู่ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วภายในตึกเงียบกว่าข้างนอก กลิ่นอับจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศอนลล็อกประตูทันทีที่เข้าไป“มีอะไรผิดปกติ” จันทร์สิตาพูดขึ้นเขาไม่ตอบ แต่เดินตรงไปที่โต๊ะเล็ก ๆ มุมห้อง เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นหน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อมูลจำนวนมากเขาพิมพ์เร็วเร็วเกินกว่าจะตามทันจันทร์สิตาเดินเข้าไปยืนข้างหลัง“คุณกำลังเช็กอะไร”“สัญญาณ” เขาตอบสั้นไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย“พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”เธอขมวดคิ้ว“เพราะฉันไปที่คลินิก?”“ไม่ใช่แค่นั้น” เขาพูด พลางหมุนหน้าจอให้เธอดูบนหน้าจอมีข้อมูลบางอย่างชื่อคนสถานที่เวลาและ…รูปถ่ายจันทร์สิตาชะงักในรูปนั้น…คือเธอถ่ายจากมุมสูงเหมือนถูกแอบถ่าย“นี่มัน…”“พวกมันรู้จักคุณแล้ว”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอเย็นวาบ“เร็วขนาดนี

เช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา แต่บรรยากาศในบ้านยังคงตึงเครียดจันทร์สิตายืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในชุดเรียบง่ายที่อนลเตรียมไว้ให้ ต่างจากภาพนางแบบที่เธอเคยเป็น“จำไว้” อนลพูดจากด้านหลัง น้ำเสียงเรียบ“คุณต้องดูเหมือนคนที่ยังไม่รู้อะไร”เธอหันกลับไปมอง“ฉันดูโง่ไม่เป็นนะ”เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย“งั้นก็อย่าฉลาดเกินไป”เธอสบตาเขา“แล้วคุณล่ะ จะอยู่ตรงไหน”“ใกล้พอจะช่วยคุณได้”คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้น แต่เธอก็พยักหน้า เพราะตอนนี้ไม่มีทางเลือกรถคันใหม่แล่นเข้าสู่ตัวเมือง บรรยากาศภายนอกดูปกติ แต่สำหรับทั้งคู่ ทุกอย่างเหมือนถูกจับตามองจันทร์สิตานั่งอยู่เบาะหน้า มือวางบนตักอย่างนิ่ง“เป้าหมายวันนี้” อนลพูด“คลินิกเดิม”เธอหันไปมองทันที“เราจะกลับไปที่นั่น?”“ใช่”“มันเสี่ยงเกินไป”“ถึงต้องใช้คุณเป็นเหยื่อล่อ”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“ก็ได้”คลินิกเด็กสุขใจยังคงเงียบเหมือนเดิม ป้ายซีด ๆ ยังแขวนเอียงเหมือนไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนจันทร์สิตาก้าวลงจากรถ สูดหายใจลึก“ฉันเข้าไปก่อน”“ผมจะตามเข้าไปในจังหวะที่เหมาะ”“อย่าทำอะไรเกินแผน”เธอหันไปมองเขา“คุณก็

เสียงลมด้านนอกเงียบลงแล้ว แต่ความรู้สึก “ถูกจับตา” ยังไม่หายไป จันทร์สิตายืนพิงกำแพง มือยังจับแขนอนลไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป หรือ…กลัวว่าจะเหลือแค่ตัวเอง “มันไปแล้ว” อนลพูดเบา ๆ หลังจากเงียบไปนาน แต่เขายังไม่เปิดไฟ ยังไม่ขยับออกจากตำแหน่ง จันทร์สิตาค่อย ๆ ปล่อยแขนเขา แต่ยังยืนใกล้เกินกว่าปกติ “นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว” เธอพูดเสียงจริงจัง “พวกมันรู้ที่นี่…รู้เรา” อนลพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่” “แปลว่าเราถูกตามตั้งแต่ก่อนมาที่นี่” เธอวิเคราะห์ต่อ น้ำเสียงเร็วและแม่น เขาเหลือบมองเธอ เงียบ แต่สังเกต “แล้วมีแค่สองทาง” เธอพูดต่อ พลางเดินไปมาเล็กน้อย “หนึ่ง เราหนีไปเรื่อย ๆ” “สอง…” เธอหยุดแล้วหันมามองเขา “เราต้องรู้ว่ามันคือใคร” ความเงียบตกลงมา อนลมองเธอนิ่งอยู่นาน ก่อนจะพูด “คุณเลือกข้อสอง” “ใช่” เธอตอบทันทีโดยไม่ลังเล เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “คุณนี่…กล้ากว่าที่คิด” เธอเลิกคิ้ว “คุณเพิ่งรู้เหรอ” เขาไม่ตอบ แต่สายตายังคงอยู่ที่เธอ เหมือนกำลังประเมินใหม่ อนลเดินไปที่ผนังข้อมูลแล้วเปิดไฟ แสงสว่างทำให้ทุกอย่างชัดขึ้น เด็กหลายคน ชื่อหลายชื่อ เส้น

เสียงลมยังคงพัดกระแทกผนังบ้านไม้เป็นจังหวะหลังจากบทสนทนาเมื่อครู่ ความเงียบก็เข้ามาแทนที่จันทร์สิตายืนอยู่หน้าผนังข้อมูล ส่วนอนลถอยไปยืนห่าง เหมือนทั้งคู่ยังไม่พร้อมจะพูดต่อ“คุณนอนเถอะ” อนลพูดเรียบ ๆ เหมือนจะตัดจบบทสนทนา“คุณล่ะ” เธอถาม“ผมเฝ้า” เขาตอบสั้นเธอมองเขานิ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินกลับเข้าห้องแต่เธอไม่ได้หลับเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงข้างนอกเงียบลงจันทร์สิตาค่อย ๆ เปิดประตูออก แสงไฟในโถงยังเปิดอยู่แต่อนลไม่อยู่หัวใจเธอสะดุด“ไปไหน…” เธอพึมพำก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านหลังบ้าน เบาแต่ชัด เหมือนมีอะไรตกเธอเดินตามเสียงไปช้า ๆ อย่างระวังจนถึงประตูหลังมันเปิดแง้มอยู่ ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นเลือดจาง ๆหัวใจเธอเต้นแรง“อนล…?” เธอเรียกไม่มีคำตอบเธอผลักประตูออก แล้วก็หยุดทันทีด้านนอก อนลยืนพิงกำแพง มือกดที่สีข้าง เลือดซึมผ่านเสื้อ พื้นด้านล่างมีคราบเลือดใหม่“คุณ—!” เธอรีบเข้าไปหาเขาเงยหน้ามองเธอ สายตายังนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“เสียงดังไปหน่อย” เขาพูดเบา ๆ“คุณโดนอะไรมา!?” เธอเสียงสั่น“แค่รอยถาก”“นี่ไม่ใช่แค่ถาก!” เธอสวนทันทีเธอรีบประคองเขาเข้ามาด้านใ

ตอนพิเศษตอนนี้สามารถเรียกรันรานาว่าหมอนาอย่างเต็มตัว เวลาผ่านไปเร็วเหมือนราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดพึ่งเกิดขึ้น ราวกับว่าเธอกับเตตะวันพึ่งเจอกันเมื่อวาน แต่ความจริงแล้วเขากับเธอคบกันมาย่างเข้าปีที่สี่แล้ว และวันนี้คือวันครบรอบของเขาและเธอ"หมอนา น้ำเต้าหู้ครับ""ขอบคุณค่ะหมอแดน" และใช่ ไม่รู้ว่าพระเจ้าเล่นตลกหรือเวรกรรมอะไรของเธอจึงได้ทำงานอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับหมอแดน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีแต่หากเตตะวันมาเห็นเข้าคงได้นองเลือดอีกแน่"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ยุ่งหรอกสบายใจได้" เรื่องอะไรเขาต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยง ตอนนี้เขามองรันรานาเป็นแค่เพื่อนร่วมอาชีพเพียงคนนึงเท่านั้น ในเมื่อเธอมีแฟนเป็นตัวเป็นตนเขาก็ไม่ยุ่ง"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ แล้วก็ขอโทษเรื่องที่ผ่านมาค่ะ" เขาต้องมาเจอเรื่องราวให้เจ็บตัวเพราะเธอ "ไม่เป็นไรครับมันผ่านมาแล้ว"ครืด..ครืด"ตายยากเหมือนกันนะเนี่ยเฮีย" พอเห็นชื่อสายเรียกเข้าโชว์หราอยู่บนหน้าจอมือถือตนเองก็ได้แต่ขนลุก ทำไมเขาถึงโทรถูกเวลาเสียจริง"ฮะโหลค่ะ"'เลิกงานยัง'"เลิกพอดีเลยค่ะกำลังเก็บของ"'พอดีเดี๋ยวเข้าไปรับ'"โอเคค่ะ รีบมานะ" พอวางสายเธอก็รีบเก็บของใส่

Chapter 37( บทที่ ๓๗ บทส่งท้าย... )บทส่งท้าย..หลังจากวันนั้นก็ผ่านไปหลายเดือนเตตะวันและรันรานายังคบหาดูใจกันไปเรื่อยๆ เนื่องจากพวกเขาเป็นคนซ้ำๆเดิมๆไม่ได้หวือหวาอะไรมากและการงานของเตตะวันพึ่งลงตัว รันรานาเองก็เริ่มทำโปรเจคมากมายเลยใช้ชีวิตกันแบบเรื่อยๆไปก่อน แต่ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนเตตะวันก็จะกลับมานอนกับรันรานาทุกๆวัน"เออๆไอ้ห่า""เฮียพูดกับเพื่อนดีๆหน่อยค่ะ อารมณ์เสียแต่เช้าเลย" เธอยื่นแก้วนมร้อนให้เขา วันนี้วันอาทิตย์เขาได้หยุดงานแต่ก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อนแต่เช้า ส่วนเธอน่ะหรือ! ปิดซัมเมอร์วันแรกจ้า ดีใจสุดๆ"ปกติ" ปกติเขาก็เป็นคนพูดแบบนี้แต่รันรานาไม่ชินเสียที อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้พูดคำหยาบตอนอยู่กับเธอซักเท่าไหร่แล้ว"วันนี้เราจะทำอะไรดีคะ" ด้วยความดีใจที่ได้หยุดวันแรกทำให้เธอตื่นตัวและตื่นเต้นสุดๆ"ไม่รู้" ข้อเสียของเตตะวันคือเป็นผู้ช๊ายผู้ชายมากเกินไป ดิบเถื่อนจนไม่มีมุมหวาน แต่รันรานาก็มองว่ามันน่ารักดีเพราะเธอเป็นคนแรกของเขาแต่บางทีมันก็น่าน้อยใจ"เราเบื่อห้อง""เมี้ยว" โชยุเองก็เห็นด้วย เดินมาคลอเคลียขาใหญ่เลย"งั้นไปร้านสักละกัน""อีกแล้วเหรอคะ เราพึ่งไปมาวันก่อนเองน

Chapter 36( บทที่ ๓๖ )พอมาถึงร้านแดนก็บริการดีและไม่ได้ล่วงเกินอะไรเธอ เขาออกจะดูไปทางคนดีมากด้วยซ้ำและการมาเที่ยวร้านเหล้าก็ไม่ควรตัดสินนิสัย คนเที่ยวกลางคืนไม่ใช่ว่าแปลว่าเป็นคนไม่ดี"อยากลองไปแดนซ์ไหม" นั่งดื่มกันไปซักพักคุยอะไรนิดหน่อยแดนก็เริ่มชวยเธอออกไปเต้น"เราเต้นไม่เป็น" เธอเต้นไม่เป็นจริงๆ มันดูตลกๆแข็งๆมากแน่"ไม่เอาน่า มาเร็ว" แดนดึงมือเธอไปที่ตรงผับ เป็นครั้งแรกที่เขาโดนตัวเธอแบบนี้"เราเต้นไม่เป็นนะ" เธอยืนมองหน้าเวทีที่มีดีเจและทามกลางผู้คนที่เต้นกันอย่างเมามัน"โยกเบาๆพอ แบบนี้" แดนโยกตัวเบาๆตามจังหวะเพลงให้ดู แบบนี้ทำให้เขามีเสน่ห์มากขึ้น"แบบนี้เหรอ" ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์นิดหน่อยในตัวเธอทำให้เธอกล้าทำ ปกติก็ไม่ได้คอแข็งเท่าไหร่ทั้งสองคนเต้นกันอย่างเพลิดเพลิน มีบางจังหวะอาจจะโดนตัวแนบชิดกันบ้างเพราะสถานที่บันเทิงคนเบียดเสียดแต่เขาก็ไม่เคยฉวยโอกาสกับเธอเลย แบบนี้สิสุภาพบุรุษ ไม่เหมือนกับอีกคนถนัดใช้แต่กำลัง"นา!""ฮะ..เฮีย" เขามาได้ยังไงกัน"มึงใช่ไหมที่พาเมียกูมา!"พลั๊ว! พลั๊ว!"เฮีย! เฮียอย่า!พอแล้ว!" เธอเองก็โลกหมุนไปหมดไม่มีแรงจะห้ามเขาเท่าไหร่ ไม่น่าดื่มเกินลิมิ

Chapter 35( บทที่ ๓๕ )รันรานาออกมาด้วยความรู้สึกหลายอย่างปนกัน เธอน้อยใจที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้สถานะเธอและเตตะวันเป็นอะไรกันแต่เธอก็ยอมอยู่ข้างเขามาตลอด และเตตะวันก็ไม่ได้ผลักไสจินดาออกไปเลย เวลาก็ไม่ค่อยจะได้ใช้ร่วมกันเหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอควรอยู่ต่อหนีถอยดี"เฮ้อ.." รันรานาเดินตามถนนสายนึงไปเรื่อยๆ ขนาดเธอวิ่งออกมาขนาดนี้เตตะวันยังไม่ได้ตามเธอมาเลย"หรือว่า.." หรือว่าเขาจะเบื่อเธอ เธอจืดชืดเกินไปหรือไม่ ขนาดเธอยังเบื่อตัวเองที่เอาแต่ทำตัวเดิมๆจืดๆ คิดได้ดังนั้นเธอจึงเดินแวะเข้าร้านขายเสื้อผ้าด้านหน้าในตรอก ดูแล้วเป็นร้านที่หรูหราและสะอาดแต่ทำไมคนช่างน้อยเหลือเกิน "สวัสดีค่า ยินดีต้อนรับค่ะลูกค้า" พนักงานร้านยิ้มแย้มแจ่มใสเข้ามาต้อนรับ"มีชุดแนะนำไหมคะ ขอแบบสวยๆเซ็กซี่แต่ไม่โป๊มากค่ะ" เธอแค่อยากเปลี่ยนลุควับๆแวมๆบ้างแต่ก็ไม่ได้อยากใส่โป๊ๆเพราะมันไม่ใช่เธอ"ยินดีเลยค่ะลูกค้า ลูกค้าสวยหุ่นดีใส่อะไรก็สวยค่ะ" ไม่ได้กะจะอวยขายอะไรมากแต่ผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ หุ่นก็ดีแต่แต่งตัวดูแก่ไปหน่อยพนักงานคิดในใจ"อันนี้คอลเลคชั่นที่ยังไม่เปิดตัวเลยค่ะแอบกระซิบ" พนักงานหยิบเสื้อสองตัวออก

Chapter 34( บทที่ ๓๔ )ข่าวของเตตะวันลงหนังสือพิมพ์บางส่วนในประเทศแต่กลับเป็นข่าวที่ติดเทรนในโซเชี่ยล จู่ๆลูกชายคนเล็กที่หายไปของเจ้าสัวเช้งก็กลับมา นี่มันอะไรกัน ผู้คนต่างให้ความสนใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งภรรยาเจ้าสัวเสียชีวิต"ดูคนไม่ผิดจริงๆ" ร่างระหงส์ผมบลอนด์ทองเผยยิ้มมุมปาก ว่าแล้วทำไมเขาถึงมีออร่าน่าสนใจขนาดนี้ ตอนแรกเป็นนักเลงพอรับได้แต่ตอนนี้ยิ่งอยากได้ไปใหญ่ช่วงนี้เตตะวันและรันรานาต่างคนต่างยุ่ง ไม่มีเวลาให้กันและกันเท่าไหร่ เตตะวันเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เต็มตัวและต้องรับผิดชอบงานมากมาย ส่วนรันรานาก็วุ่นกับการสอบ"คราวนี้มีเวลาให้เราแล้วใช่ไหม" ถึงปากจะบอกว่าย้ายมาอยู่ใกล้ๆเธอ แต่ส่วนมากเขาก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนไม่ได้กลับมานอนห้อง "โทษที ให้" เขายุ่งจริงๆช่วงนี้ วันนี้ก็เจียดเวลาช่วงพรบค่ำมาได้จึงรีบมาหาเธอแต่ก็ไม่วายจอดซื้อดอกทานตะวันมาฝากเธอ เพราะรู้ว่ารันรานาคงงอนเขาแน่จึงค้นหาในอินเตอร์เน็ตว่าง้ออย่างไรดี"ฉลาดง้อผู้หญิงด้วยดอกไม้เหรอคะ" พอเห็นมุมโรแมนติกของเขาเธอก็ยิ้มออกมา ให้ตายสิจะให้งอนนานได้อย่างไร"ทานตะวันหนึ่งดอก" เตตะวันยิ้มมุมปากเกาท้ายทอยแก้เขิน"รักแรกและรักเดียวเ

Chapter 33( บทที่ ๓๓ ) รันรานากลับมานอนเล่นที่ห้องด้วยอารมณ์น้อยใจ เธออุตส่าห์ตั้งตารอแต่เขาดันกลับมาเทได้ง่ายๆ เธอนั่งรอนอนรอเขาอยู่ร่วมหลายชั่วโมง ข้าวก็ไม่มีอารมณ์กิน พอตกดึกเตตะวันกลับมาพร้อมสภาพที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่"เฮียไปไหนมา.." ความคิดที่คิดไว้ว่ากลับมาจะเป็นคนให้เขามาง้อได้พังทลายลง หลังจากเห็นสภาพของเขา"นา แม่เฮีย แม่เฮีย.." ตายแล้ว..เตตะวันแทบเสียสติ โลกทั้งใบของเขาได้จบชีวิตลง เขาพึ่งได้เห็นแม่และพูดคุยอีกครั้งในรอบหลายปี และเป็นวันสุดท้ายด้วย ใจของเตตะวันสลายในวันนี้"เฮีย.." รันรานาพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอคลุกคลีอยู่กับการเกิดแก่เจ็บตายจึงรับรู้ได้ถึงความรู้สึก"นาเฮีย ฮึก..ไม่ไหวว่ะ" ตั้งแต่โตมาแม้จะชกต่อยเจ็บปางตายแค่ไหนก็ไม่เคยร้องไห้ แต่วันนี้เขาได้แตกสลายและอ่อนแอเหลือเกิน "เราเสียใจด้วยนะ กอดไหม" พอเธออ้าแขนร่างหนาก็ทรุดเข้าไปกอดทันที เขาร้องไห้..แล้วกอดเธอแน่น ตอนนี้เขาจมดิ่งกับความเสียใจเป็นที่สุด ไม่สนว่าจะร้องไห้อ่อนแอให้เธอเห็น นักเลงก็เสียใจเป็น"เราแม่งไม่ได้เรื่องเลยว่ะ" เขาเหมือนคนเสียสติที่แม้กระทั่งคำแทนตัวเองยังจำไม่ได้ เขารู้สึกว

เช้าวันศุกร์แสงแดดแรงกว่าวันก่อน ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ทุกอย่างดูปกติยกเว้นความรู้สึกของบางคน คีตะนั่งอยู่ในห้องเรียนตั้งแต่เช้าเร็วกว่าปกติ เร็วจนเขาเองยังแปลกใจแต่จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้มานั่งรอเรียน เขาแค่…นอนไม่หลับเสียงเก้าอี้ถูกเลื่อน มีคนเดินเข้ามา คีตะเงยหน้าขึ้นแล้วก็ชะงัก“สวัสดี”มีน ยืนอยู่ตรงนั้นยิ้มบาง ๆเหมือนทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยน“มาทำไม” เขาถามตรงเหมือนพยายามกันระยะ“มาหาเธอ”มีนตอบง่าย ไม่ลังเลอากาศรอบตัวเหมือนตึงขึ้นเล็กน้อย“ไม่ต้องมา”คีตะพูด เสียงเรียบมีนหัวเราะเบา ๆ“ยังเหมือนเดิมเลยนะ”“หมายความว่าไง”“ปากแข็ง”เธอยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ใกล้กว่าที่ควร“ถ้าไม่อยากเจอจริง ๆ…เธอจะไม่ถามแบบนั้นหรอก”คีตะนิ่งไม่ตอบ แต่สายตาไม่ได้ปฏิเสธ“เราคิดถึงนะ”มีนพูดเสียงเบาลง จริงขึ้น คำพูดนั้นไม่ได้ดัง แต่กระทบตรงที่เดิมที่เขาเคยเก็บไว้“เลิกพูดแบบนี้เถอะ”คีตะพูด หันหน้าหนีเล็กน้อย“ทำไม”“มันจบไปแล้ว”มีนยิ้มจาง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ“จบแล้ว…แต่เธอยังไม่เคยลืมเราเลยไม่ใช่เหรอ”เงียบ คำตอบนั้น เขาไม่มี หรือมี…แต่ไม่กล้าพูด“เราแค่ไปผิดเวลา”มีนพูดต่อ“ตอนนั้นเราคิดว่าเราจะเจอคนที่

บ่ายวันพุธท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาอ่อน แสงแดดจางจนแทบไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น ลมพัดผ่านลานคณะเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศดูนิ่งกว่าปกติเหมือนทุกอย่างกำลังรออะไรบางอย่างและบางทีมันอาจกำลังจะเกิดขึ้นในห้องเรียน เสียงอาจารย์ดังต่อเนื่องเป็นจังหวะเรียบ ตัวอักษรบนกระดานถูกเขียนเพิ่มทีละบรรทัดแต่สิตาไม่ได้ยิน เธอนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับอยู่ที่สมุดแต่ไม่ได้อ่านเหมือนความคิดกำลังลอยไปไกลไกลจากตรงนี้ ไกลจากใครบางคน“สิตา”เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้าง ๆเธอไม่หันรู้ว่าเป็นใคร“มีอะไร”น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความอ่อนเหมือนเดิมคีตะเงียบไปเล็กน้อยเหมือนยังไม่ชินกับน้ำเสียงแบบนี้“เย็นนี้ว่างไหม”คำถามนั้นธรรมดาแต่สำหรับเขามันไม่ธรรมดาเลยสิตาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตอบ“ไม่ว่าง”“ไปไหน”“มีนัด”เงียบคำว่า “มีนัด”เบาแต่หนักพอจะกดอะไรบางอย่างในอกเขา“กับมัน?”คำถามนั้นหลุดออกมาเร็วเกินไปแรงเกินไปและชัดเกินไปสิตาหันไปมองทันทีสายตาเย็นลง“นายเรียกเขาว่า ‘มัน’ เหรอ”คีตะนิ่งเหมือนเพิ่งรู้ตัวแต่ก็ไม่ถอย“แล้วมันชื่ออะไร”“อาร์ม”เธอตอบชัดเหมือนจงใจให้เขาจำเย็นวันนั้นฝนตก เม็ดฝน

ช่วงเย็นของวันอังคาร แสงแดดอ่อนกำลังจางหายไปช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงสีส้มหม่นที่เกาะอยู่ตามขอบตึกคณะ ลมพัดเอื่อยเหมือนตั้งใจจะทำให้บรรยากาศสงบลงแต่ในความสงบนั้นกลับมีบางอย่างกำลังสั่นไหวสิตาเดินออกมาจากตึกเรียนวันนี้เธอไม่ได้รีบ ไม่ได้หนี แต่ก็ไม่ได้รอข้าง ๆ เธอมีใครอีกคนเดินอยู่“วันนี้ขอบคุณนะครับ ที่ให้ผมเลี้ยงข้าว”อาร์มยิ้มบาง ๆน้ำเสียงสุภาพเหมือนเดิม“ไม่ต้องเลี้ยงก็ได้ค่ะ” สิตาตอบ“ก็อยากเลี้ยง”เธอหัวเราะเบา ๆประโยคแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะคิดไปไกลแต่ตอนนี้มันแค่ “คำพูดธรรมดา”ที่ไม่ทำให้ใจเธอสั่นอีกแล้ว“เดี๋ยวผมไปส่งนะ”อาร์มพูดต่อสิตาชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะกำลังจะตอบ“ไม่ต้อง”เสียงอีกเสียงแทรกขึ้นทันทีทั้งสองหันไป คีตะยืนอยู่ไม่ไกลสายตานิ่ง แต่เย็นและชัดเจนว่าเขาเห็นทุกอย่างบรรยากาศเงียบลงทันที เหมือนเสียงรอบข้างถูกตัดออกไป“ผมไปส่งเองได้ครับ” อาร์มพูดยังสุภาพแต่เริ่มมีน้ำหนักคีตะมองเขานิ่ง ก่อนจะตอบ“ฉันพูดกับสิตา”น้ำเสียงเรียบแต่กดต่ำอาร์มเงียบไป เขาหันไปมองสิตา เหมือนให้เธอเป็นคนตัดสิน สิตายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสูดหายใจเข้าเบา ๆแล้วพูด“อาร์มไปส่งก็

เช้าวันถัดมาอากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย แสงแดดยามเช้าส่องผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นเส้นบาง ๆ ทอดยาวลงบนพื้นปูน เสียงนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเบาบางกว่าวันอื่น เหมือนทุกอย่างยังไม่ตื่นเต็มที่แต่สำหรับสิตา เธอตื่นแล้ว ตื่นจากอะไรบางอย่างที่เคยยึดไว้แน่นวันนี้เธอเดินเข้าคณะโดยไม่มองหาใครไม่มีการชะลอฝีเท้า ไม่มีการเหลือบสายตาไปที่เสาเดิม ไม่มีความคาดหวังว่า “เขาจะอยู่ตรงนั้น”และมันก็จริงตรงนั้นว่างเปล่าว่าง…เหมือนกับที่เธอกำลังพยายามทำให้ใจตัวเองเป็นในห้องเรียน สิตาเลือกนั่งแถวหน้า ที่ที่เธอไม่เคยนั่งกระดานอยู่ใกล้ เสียงอาจารย์ชัด และไม่มีพื้นที่ให้สายตาหันไปหาใครเธอเปิดสมุดตั้งใจจดตัวหนังสือเรียงเป็นระเบียบเหมือนพยายามจัดระเบียบความรู้สึกตัวเองไปพร้อมกันเสียงเก้าอี้ถูกดึงดังขึ้นด้านหลังเธอรู้ว่าเป็นใครแต่ไม่หันไม่แม้แต่จะชะงักคีตะเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะหยุดมองเธออยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังรอให้เธอหันไปแต่เธอไม่หันสุดท้ายเขานั่งลง ไม่ใช่ข้าง ๆแต่เป็นโต๊ะถัดไป ระยะห่างที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งคาบไม่มีคำพูดไม่มีการสะกิด ไม่มีเสียงกระซิบมีเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ ขยายตัว

เช้าวันจันทร์ สิตามาถึงคณะเร็วกว่าปกติเธอไม่ได้แวะหาไม่ได้มองหาและก็ไม่ได้รอใครเหมือนตั้งใจจะ “เปลี่ยน”เธอเดินเข้าไปในตึกเงียบ ๆ ก่อนจะหยุดนิดหนึ่งเพราะวันนี้คีตะไม่อยู่ไม่มีคนยืนพิงเสาไม่มีคนทักว่า “มาช้า”ไม่มีสายตาที่มองมาตั้งแต่ไกลแปลกทั้งที่มันควรจะปกติแต่กลับรู้สึก…หายไปอะไรบางอย่าง“เป็นไร แกยืนเหม่ออีกแล้ว” ฝนสะกิด“เปล่า”“มองหาใคร”“ไม่ได้มอง”ฝนหรี่ตามอง “หรือเขาไม่มา”สิตาไม่ตอบแต่ในใจมันใช่ในห้องเรียนที่นั่งข้าง ๆ เธอว่างสิตามองอยู่แค่แป๊บเดียวก่อนจะหันกลับไปสนใจกระดาน ตั้งใจจริง ๆหรืออย่างน้อย…เธอก็พยายาม จนกระทั่งเสียงเก้าอี้ถูกดึงเธอหันไปมองคนที่ดึง คีตะนั่งลงข้าง ๆเหมือนทุกอย่างยังเหมือนเดิม“มาสาย”เธอพูดก่อน“ตื่นสาย”เขาตอบสั้น ๆแล้วก้มดูโทรศัพท์ไม่มีคำกวนไม่มีรอยยิ้มเหมือนอะไรบางอย่าง…เปลี่ยนไปทั้งคาบ เขาไม่คุยไม่แกล้งไม่แตะไม่ทำอะไรเลยเหมือนคนละคนและนั่นทำให้สิตารู้สึกแปลกยิ่งกว่าเดิมพักเที่ยง สิตาลุกขึ้นทันทีไม่รอไม่หันไม่พูดแต่ยังไม่ทันเดินพ้นประตู“ไปไหน”เสียงเขาดังขึ้นเธอหยุดหันไปมอง“กินข้าว”“กับใคร”คำถามนั้นตรงเร็วและเ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นตั้งแต่เช้าสิตายังไม่ทันลืมตาดี มือก็คลำหาโทรศัพท์ทันทีหน้าจอสว่างขึ้นKita: ตื่นยังเธอนิ่งไปหนึ่งจังหวะก่อนจะมองเวลา06:32เช้าเกินไปปกติคีตะไม่เคยทักก่อนขนาดนี้ยกเว้นเมื่อคืนเธอกับเขา…เกือบเกินเพื่อนสิตากัดปากเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบSita: ตื่นแล้วมีอะไรอ่านทันทีเหมือนรออยู่Kita: ไปมหาลัยยังเธอขมวดคิ้วSita: ยังเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนข้อความจะเด้งขึ้นมาKita: รอสั้นแต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันทีหน้าตึกคณะคีตะยืนอยู่ที่เดิมเหมือนทุกวันแต่วันนี้เขาไม่ได้ดูเฉย ๆเขามองมองเธอตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงสายตานิ่งจริงจังและ…เหมือนกำลังเช็คอะไรบางอย่าง“มาช้า”เขาพูดแต่ไม่ได้กวนเหมือนเดิม“เพิ่งหกโมงครึ่งเอง”“ฉันมานานแล้ว”“รู้แล้ว” เธอยิ้มบาง ๆ “ก็เห็นว่ารอ”คีตะชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเบนสายตาหนี“ก็แค่ตื่นเร็ว”โกหกชัดมากแต่สิตาไม่แย้งระหว่างเดินขึ้นตึกเงียบเงียบผิดปกติไม่มีบทสนทนาเล่น ๆไม่มีคำกวน ๆเหมือนเมื่อคืนมันยังค้างอยู่“สิตา”“หือ”“เมื่อวาน…”เขาพูดแล้วหยุดเหมือนคิดว่าจะพูดต่อดีไหมสิตาหันไปมอง“อะไร”คีตะนิ่งก่อนจะส่ายหน้า“ไม่มีอะไ