บทที่2

ห้องชันสูตรภายในโรงพยาบาลศิขรินทร์เงียบสงบ เย็นเฉียบตามมาตรฐาน แต่สำหรับจันทร์สิตา ความเย็นไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศหรือสภาพแวดล้อม มันคือความเย็นชาในแววตาของหมออนลต่างหากที่สร้างบรรยากาศให้ตึงเครียดโดยไม่ต้องมีคำพูดใด

ภายในสัปดาห์แรก เธอเริ่มคุ้นกับงานที่ได้รับมอบหมาย

เธอทำงานอย่างมืออาชีพ เป๊ะทุกขั้นตอนจนไม่มีใครตั้งข้อสงสัย ทว่าสายตาคู่นั้น…ยังคงมองเธอด้วยความว่างเปล่า

“มันต้องมีสักจุดที่ร้าว…ฉันจะหามันให้เจอ”เธอคิดในใจขณะมองเขาผ่านกระจกห้องประชุมที่สะท้อนภาพหมอหนุ่มนั่งอ่านแฟ้มรายงานอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย

“เคสนี้…ผ่านมือหมอชันสูตรมาก่อน แต่มีบางอย่างที่ผมไม่แน่ใจ คุณลองวิเคราะห์ดูใหม่อีกครั้ง”วันหนึ่ง ในระหว่างการประชุมเคสพิเศษ หมออนลส่งแฟ้มคดีเก่าให้เธอ พร้อมคำพูดเรียบๆ 

แฟ้มชันสูตรว่าด้วยเด็กหญิงอายุ 7 ขวบ เสียชีวิตกะทันหันในบ้านหรู สาเหตุระบุว่า ‘หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน’

แต่รายละเอียดบางจุด…ไม่สมเหตุสมผล เช่น รอยกดบริเวณแขนสองข้าง รอยจางคล้ายเข็มจิ้มบ่อยครั้ง และเวลาการเสียชีวิตที่ขัดแย้งกับคำให้การผู้ปกครอง

“มีใครปกปิดอะไรไว้…และหมออนลเองก็กำลังสงสัยสินะ”

จันทร์สิตาลอบยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้า “ฉันจะลงพื้นที่ตรวจสอบซ้ำค่ะ”

"นี่กาแฟค่ะ" เธอยิ้มหวานหากชายใดเห็นคงต้องใจละลายเป็นแน่

"ผมกินไปแล้ว" แต่ไม่ใช่คนแบบเขา

"งั้นจันทร์จะวางไว้นี่นะคะ เผื่อคุณหมอสนใจ" เธอวางแก้วกาแฟลงไว้ใกล้ๆเขา

"เอากลับไปเถอะครับผมกินแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวเที่ยงนี้คุณหมออย่าพึ่งสั่งข้าวนะคะ เดี๋ยวจันทร์เอา.."

"ไม่ต้องครับ" เขาชักจะหงุดหงิดเธอขึ้นมาแล้ว ผู้หญิงอะไรตื๊อชิบหาย

"ไปเตรียมตัวไปตรวจสถานที่เกิดเหตุพรุ่งนี้ดีกว่าครับ มีผม คุณ หมอซัน ที่ได้ไป" แม้จันทร์สิตาจะเข้ามาทำงานได้ไม่นาน แต่กลับได้รับความเชื่อใจจากผู้หลักผู้ใหญ่ในโรงพยาบาลอย่างน่าประหลาด แถวคนร่วมงานก็ดูเข้ากับเธอได้หมด หลังๆมานี้จึงได้ทำเคสใหญ่ๆร่วมกับเขามากขึ้น แต่เธอก็ฝีมือดีไม่น้อยจริงๆ 

"เอางั้นก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ตรวจสอบเสร็จเราไปทานข้าวกันนะคะ" ไม่ทันได้รอให้เขาได้ตอบเธอก็รีบวิ่งออกไป ใครจะอยู่ให้เขาปฏิเสธกัน

สองวันถัดมา

คอนโดกลางเมืองสำนักงานลับขององค์กร

“หมออนล…นิ่งกว่าที่คาด และฉลาดกว่าที่ประเมินไว้” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งพูดผ่านลำโพงในเงามืด

จันทร์สิตานั่งอยู่หน้ากล้องประชุมออนไลน์ ใบหน้าเธอไม่มีรอยยิ้ม

“เขาไม่สนใจผู้หญิง ไม่ตอบโต้เสน่ห์ ฉันยั่วเบา ๆ ก็เฉย ยั่วแรง ๆ ก็ยิ่งเงียบ...ราวกับเขามีเกราะบางอย่างปกปิดจิตใจตัวเองไว้ทั้งหมด”

 “มันเป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ได้ปกปิดแค่ใจ…แต่ปกปิดตัวตน?”เสียงชายอีกคนแทรกเข้ามา

“หมายความว่าไง?” เธอถามกลับ

“เราสงสัยว่าเขาอาจเกี่ยวข้องกับเครือข่ายใต้ดิน...มีความเกี่ยวข้องกับคนของ ‘แบล็คธอร์น’ โดยตรง”

จันทร์สิตานิ่งงัน

‘แบล็คธอร์น’ …กลุ่มองค์กรลับที่องค์กรของเธอตามล่ามานานนับปี

ถ้าหมออนลเกี่ยวข้องจริง หมายความว่าเธอไม่ได้กำลังหลอกเหยื่อธรรมดา แต่กำลังท้าทายปีศาจที่สวมหน้ากากคนดี

"เอาล่ะงานนี้ไม่ใช่งานเล็กๆแล้วนะสิตา ต้องสำเร็จให้จงได้ไม่ว่าจะด้วยเล่ห์อะไรก็ตาม"

"ต่อให้ต้องทำให้เขารักและเล่นกับใจก็ต้องทำ คนขององค์กรต้องแข่งแกร่งและไม่หวั่นไหว ขอให้เธอทำตัวเหมาะสมกับคำว่า สวยไร้ใจ ต่อไป"

"รับทราบค่ะ" เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาอยู่แล้ว แม้จะหล่อมากเพียงใด แต่คนหล่อเธอเจอมาเยอะแล้วล่ะ

"ดี"

จันทร์สิตานั่งจ้องภาพในกล้องขนาดจิ๋วที่แอบติดไว้กับสร้อยเงิน เธอเปิดดูภาพจากกล้องวงจรในห้องประชุม หยุดอยู่ที่เฟรมหนึ่งซึ่งเขาเปิดลิ้นชัก และหยิบบางอย่างออกมา ภาพเบลอเล็กน้อย แต่สิ่งที่เห็นคือ ‘กล่องไม้เล็ก ๆ สีดำ’ เธอซูมเข้าข้างกล่องสลักอักษรลึกลับไว้ด้วยลายมือ

อ่านไม่ได้…แต่มันดูเหมือนภาษาสัญลักษณ์อะไรบางอย่างที่คุ้นตา

"หรือเขาจะเกี่ยวข้องกับแบล็คธอร์นจริงๆ" ร่างบางพึมพำ

ร่างบางนอนคิดว่าจะดำเนินแผนอย่างไรต่อ เคสที่ผ่านมาเธอใช้เสน่ห์ล่อลวงนิดหน่อยก็ได้ความสำเร็จมาครองแล้ว ไอ้พวกผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันหมด แต่หมออนลผ่านมาจะสองอาทิตย์แล้วเขายังไม่มีทีท่าอะไร

"หรือจะต้องใส่สุดเล่นกับใจจริงๆ?" แบบนั้นจะอันตรายต่อใจเธอเหมือนกันหรือไม่ หากเกิดความใกล้ชิดมากไปหรือผูกพันขึ้นมาล่ะ ไม่สิ เธอจะกลัวอะไรในเมื่อเธอไร้ใจ

"ฮึ้บ สู้สิตัวเรา" ชีวิตเธอผ่านเรื่องราวมามากมาย เรียกได้ว่าสู้ชีวิต ต่อให้เธอเป็นอะไรถึงตายก็คงตายไปเฉยๆไม่ได้มีใครมาร้องไห้เสียใจหรือตามหาสาเหตุการตายของเธอ เพราะเธอเป็นเด็กกำพร้าที่องค์กรเก็บมาเลี้ยงฟูมฟัก เธอเคยถามเหตุผลนายท่านไปแล้วว่าทำไม แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบเลย

"หรือบางทีก็อาจจะไม่มีคำตอบแต่แรก"

บางทีพ่อกับแม่เธออาจจะไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็ได้ หากมีชีวิตอยู่ก็คงเป็นพ่อแม่ที่ไม่ได้ดีมากนัก ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้วยังไม่คิดจะตามหาเธออีก ช่างเถอะ..ตั้งคำถามไปก็ไม่ได้คำตอบ เธอควรนอนและใช้ชีวิตต่อไป