Ep30

ห้องนอนริน (เวลาต่อมา)

พี่ทีออนวางฉันลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกจนใจเต้นแรง เขาไม่ได้ผละออกไปไหน แต่กลับนั่งลงข้างๆ แล้วใช้แขนข้างหนึ่งคร่อมร่างฉันไว้ สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าฉันอย่างหลงใหล

“พี่ที...” ฉันเรียกเขาเสียงเบา รู้สึกประหม่าเมื่อต้องมาอยู่ในห้องนอนกับเขาสองต่อสองแบบนี้

“ครับ” เขาขานรับเสียงนุ่ม นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าฉันออก

“ริน... รินจะไปเปลี่ยนชุด” ฉันบอกพร้อมกับพยายามดันอกเขาเบาๆ เพราะชุดราตรีรัดรูปนี่มันทำให้นอนลำบาก

“เดี๋ยวพี่ช่วย”

“คะ? ไม่ต้องค่ะ รินทำเองได้” ฉันรีบปฏิเสธ

“ซิปมันอยู่ข้างหลัง รูดเองลำบาก” เขาไม่ฟังคำทัดทาน จับไหล่ฉันให้พลิกตัวหันหลังให้เขา “อยู่นิ่งๆ”

ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาที่แตะลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าบริเวณเอว เสียงรูดซิปดัง ครืด เบาๆ ในความเงียบ พร้อมกับความรู้สึกหลวมโพรกที่ช่วงอกเมื่อชุดค่อยๆ คลายออก

พี่ทีออนค่อยๆ รูดซิปลงช้าๆ... ช้ามากจนน่าหมั่นไส้ นิ้วของเขาลากผ่านผิวเนื้อฉันทุกตารางนิ้วที่ซิปเลื่อนผ่าน ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดอยู่ตรงท้ายทอย ทำให้ขนอ่อนฉันลุกชันไปทั้งตัว

“ผิวสวย...” เขาพึมพำชิดใบหู ก่อนจะกดจูบลงบนไหล่เปลือยของฉันหนักๆ หนึ่งที “ไม่อยากให้ใส่ชุดอื่นเลย อยากให้ใส่แต่เสื้อเชิ้ตพี่”

“ทะลึ่งแล้วค่ะพี่ที” ฉันหันควบไปค้อนเขา “ปล่อยได้แล้ว รินจะไปใส่ชุดนอน”

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคอ ยอมปล่อยมือแต่โดยดี “ไปสิ หรือจะให้พี่เปลี่ยนให้ด้วย”

“ฝันไปเถอะ!”

ฉันคว้าชุดนอนลายหมีคู่ใจแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้คนเจ้าเล่ห์นั่งยิ้มกริ่มอยู่ที่ปลายเตียง

.

.

พอฉันอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จเดินออกมา ก็เห็นพี่ทีออนถอดเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตออก เหลือแต่เสื้อยืดสีขาวบางๆ กับกางเกงขายาว เขากำลังนั่งพิงหัวเตียงเล่นมือถืออยู่ แต่พอเห็นฉัน เขาก็วางโทรศัพท์ลงแล้วตบที่ว่างข้างๆ ตัว

“มานี่สิ”

ฉันเดินไปนั่งลงข้างๆ อย่างว่าง่าย พี่ทีออนรวบเอวฉันเข้าไปกอดแล้วดึงให้ล้มตัวลงนอนด้วยกัน เขาจัดท่าให้ฉันนอนหนุนแขนเขา ส่วนมืออีกข้างก็โอบกอดฉันไว้แน่น ราวกับกลัวฉันจะหายไป

“อุ่นจัง...” ฉันพึมพำ ซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขา กลิ่นสบู่หอมๆ ของเขาทำให้รู้สึกปลอดภัย

“ชอบมั้ย” เขาถามเสียงนุ่ม จูบขมับฉันเบาๆ

“ชอบค่ะ”

“พี่ก็ชอบ...”เขากระชับกอดแน่นขึ้น “ชอบที่มีรินอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้... รู้มั้ย พี่รอเวลานี้มานานแค่ไหน”

“นานแค่ไหนคะ”

“ตั้งแต่วันที่เราร้องไห้ขี้มูกโป่งตอนพี่จะไปเรียนต่อนอกมั้ง” เขาหัวเราะเบาๆ

“โห... นานขนาดนั้นเลยหรอ รินยังเด็กอยู่เลยนะตอนนั้น”

“ก็เด็กแก่แดดไง บอกว่าจะโตไปเป็นเจ้าสาวพี่”

“รินพูดตอนไหน!” ฉันเงยหน้าขึ้นเถียง “พี่มั่วแล้ว”

“พูดสิ... พี่จำได้แม่นเลย” เขายิ้มล้อเลียน “แล้วตอนนี้... พร้อมจะเป็นเจ้าสาวพี่ยัง”

“ข้ามขั้นไปมั้ยคะ เป็นแฟนกันยังไม่ถึงวันเลย” ฉันบ่นงุบงิบ หน้าแดงซ่าน

“ก็เป็นแฟนไปก่อน... เดี๋ยวพอพี่จัดการไอ้รัมได้เมื่อไหร่ ค่อยขยับขั้น”

“พี่รัมต้องฆ่าพี่แน่ๆ”

“ยอมตายคาตีนเพื่อนครับ เพื่อเมีย... เอ้ย เพื่อแฟน”

“ปากหวาน”

“ชิมมั้ยล่ะ”

เขาไม่รอคำตอบ โน้มหน้าลงมาประกบปากจูบฉันอีกครั้ง จูบราตรีสวัสดิ์ที่แสนหวานและอบอุ่น ไม่มีรุกล้ำ มีแต่ความอ่อนโยนที่ส่งผ่านมาถึงหัวใจ ฉันหลับตาพริ้ม รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ ก่อนที่เราจะผละออกจากกันแล้วนอนกอดกันกลมภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน

“ฝันดีนะ... แฟนพี่”

“ฝันดีค่ะ... พี่ที”

.

.

เช้าวันต่อมา

ปัง! ปัง! ปัง!

“เฮ้ย! ไอ้ริน! ไอ้ที! ใครก็ได้มาเปิดประตูให้กูหน่อยเว้ย!”

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ ฉันสะดุ้งสุดตัว ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของพี่ทีออน แขนขาเราก่ายกันนัวเนียไปหมด

“เสียงพี่รัม!” ฉันกระซิบบอกอย่างตื่นตระหนก

พี่ทีออนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เขาดูไม่ตกใจเท่าไหร่ แถมยังกระชับกอดฉันแน่นกว่าเดิมอีก

“อือ... ปล่อยมันทุบไปก่อน ยังเช้าอยู่เลย” เขาบ่นเสียงแหบพร่า ซุกหน้าลงกับซอกคอฉัน

“เช้าบ้าอะไรคะ แดดส่องก้นแล้ว! พี่รัมตื่นแล้วแน่ๆ ลุกเร็วเข้า!” ฉันพยายามดันตัวเขาออก

ปัง! ปัง!

“ไอ้ที! มึงอยู่ข้างนอกใช่มั้ย! มาเปิดประตูให้กูหน่อย ประตูห้องกูเป็นเหี้ยไรไม่รู้ เปิดไม่ออก!” เสียงพี่รัมตะโกนด่าอย่างหัวเสีย

“ซวยแล้ว... พี่ไปล็อกห้องมันไว้!” พี่ทีออนเริ่มได้สติ เขาดันตัวลุกขึ้นนั่ง เสยผมที่ยุ่งเหยิงลวกๆ

“แล้วจะทำยังไงคะ ถ้าพี่เดินออกไปเปิดตอนนี้ พี่รัมก็รู้น่ะสิว่าพี่นอนห้องริน” ฉันหน้าซีด

พี่ทีออนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่รู้หรอก... ถ้าเราแสดงละครเก่งพอ”

“แสดงยังไง”

“นอนต่อซะ ห้ามส่งเสียง ห้ามออกไปจนกว่าพี่จะเรียก”

สั่งจบ เขาก็คว้าหมอนข้างมาวางแทนที่ตัวเอง จัดแจงห่มผ้าให้ฉันจนมิดคอ แล้วจุ๊บหน้าผากฉันเร็วๆ หนึ่งที

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

ร่างสูงกระโดดลงจากเตียง ย่องเบาๆ ไปที่ประตูห้องนอน ค่อยๆ แง้มประตูออกดูลาดเลา พอเห็นว่าทางสะดวก เขาก็แทรกตัวออกไปแล้วปิดประตูห้องนอนฉันอย่างเงียบเชียบที่สุด

ฉันนอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง เงี่ยหูฟังเหตุการณ์ข้างนอกใจจดใจจ่อ

.

.

ห้องนั่งเล่น

พี่ทีออนเดินทำหน้านิ่ง (ทั้งที่ในใจเต้นตึกตัก) ไปที่ประตูห้องนอนของไอ้รัม แสร้งทำเป็นบิดขี้เกียจเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนจากโซฟา

แกร๊ก!

เขาไขกุญแจปลดล็อกประตูห้องไอ้รัม

ผัวะ!

ประตูเปิดออกทันที เผยให้เห็นสภาพไอ้รัมที่ผมชี้ฟู หน้าตายับยู่ยี่ ยืนเท้าเอวทำหน้ายักษ์อยู่

“ไอ้สัสที! มึงล็อกห้องกูทำไมวะ! กูเยี่ยวจะแตก!” พี่รัมโวยวายใส่หน้าเพื่อนรักทันที

“ล็อกบ้าอะไร” พี่ทีออนทำหน้ามึนระดับออสการ์ “กูนอนอยู่โซฟาเนี่ย ได้ยินเสียงมึงทุบประตูดังลั่นจนกูตื่น”

“ก็นอนโซฟานั่นแหละ! แล้วใครล็อก!” พี่รัมชี้หน้า “เมื่อคืนกูเมา กูจำได้ว่ามึงลากกูมาส่ง แล้วมึงก็หายไป”

“กูไม่ได้ล็อก มึงเมาแล้วละเมอล็อกเองรึเปล่า” พี่ทีออนยักไหล่ “เมื่อคืนกูก็เมาขับรถกลับไม่ไหว เลยนอนตายอยู่ที่โซฟานั่นแหละ”

พี่รัมขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด พยายามประมวลผลเหตุการณ์เมื่อคืนด้วยสมองที่ยังแฮงค์ๆ

“กู... ล็อกเองหรอวะ”

“เออดิ ใครจะไปล็อกมึง กูจะล็อกเพื่อ?” พี่ทีออนตีเนียน เดินไปเปิดตู้เย็นหาน้ำกิน “เลิกโวยวายได้แล้ว กูจะนอนต่อ ปวดหัวฉิบหาย”

“เออๆ โทษทีว่ะ สงสัยกูหลอนเอง” พี่รัมเกาหัวแกรกๆ เดินโซซัดโซเซไปเข้าห้องน้ำ “แล้วไอ้รินตื่นยังวะ”

“ไม่รู้ว่ะ เงียบกริบ สงสัยยังไม่ตื่น”

“เออ ปล่อยมันนอนไป วันนี้วันหยุด”

พี่รัมเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้พี่ทีออนยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว เป่าปากออกมาอย่างโล่งอก เขาหันมองไปทางประตูห้องนอนของฉัน แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

‘รอดแล้วโว้ย...’

ฉันที่แอบฟังอยู่ในห้องนอนถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่... เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ! นี่ขนาดยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ยังตื่นเต้นขนาดนี้ ถ้าเปิดตัวขึ้นมา... บ้านแตกแน่นอน!

แต่ก็นะ... การที่มีผู้ชายอย่างพี่ทีออนมาช่วยโกหกเพื่อปกป้องเรา (และเพื่อจะได้นอนกอดเรา) มันก็... รู้สึกดีแบบแปลกๆ เหมือนกันแฮะ