Ep31

ห้องนั่งเล่น คอนโด (เช้าวันต่อมา)

หลังจากพี่รัมเดินโซซัดโซเซออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใต้ตาดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้า เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆ พี่ทีออนที่นั่งจิบกาแฟอ่านข่าวในไอแพดด้วยมาดคุณชายผู้สดใส (เพราะเมื่อคืนได้เติมพลังรักมาเต็มเปี่ยม)

“สภาพดูไม่ได้เลยนะมึง” พี่ทีออนเหลือบมองเพื่อนแล้วส่ายหัว “เมื่อคืนแดกหรืออาบ”

“โอย... อย่าบ่น กูวิ้งๆ อยู่” พี่รัมนวดขมับตัวเอง “ปวดหัวชิบหาย... เอาน้ำให้กูหน่อยดิ”

พี่ทีออนถอนหายใจ แต่ก็ยอมลุกไปหยิบน้ำเปล่าเย็นเจี๊ยบจากตู้เย็นมาโยนให้เพื่อน

“ขอบใจ...” พี่รัมเปิดขวดกระดกอึกๆ จนหมด “เออ ไอ้ที... เมื่อคืนมึงพาน้องกูไปไหนมาวะในงาน กูจำได้ลางๆ ว่ามึงลากมันออกไปตอนเต้นรำกับไอ้ฮาวาย”

พี่ทีออนชะงักมือนิดหนึ่ง ก่อนจะตีหน้านิ่งตอบกลับ “พาไปสูดอากาศ ข้างในคนมันเยอะ เหม็นเหงื่อ รินมันหายใจไม่ออก”

“อ๋อ... เออดีละ กูเห็นไอ้ฮาวายมันมือไวชิบหาย จับเอวน้องกูอยู่นั่นแหละ” พี่รัมบ่นอย่างหงุดหงิด “มึงรู้ป่ะ กูเกือบจะพุ่งไปต่อยมันละ แต่มึงตัดหน้ากูไปก่อน”

“กูจัดการให้แล้ว” พี่ทีออนยิ้มมุมปาก “รับรองว่ามันไม่กล้ายุ่งกับรินอีกพักใหญ่”

“ดีมากเพื่อนรัก สมเป็นไม้กันหมาเบอร์หนึ่งของกู” พี่รัมตบไหล่พี่ทีออนฉาดใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่า ‘ไม้กันหมา’ คนนี้แหละคือ ‘หมาป่า’ ตัวจริงที่แอบคาบน้องสาวตัวเองไปกินแล้ว

“รัม...” พี่ทีออนวางแก้วกาแฟลง หันมาทำหน้าจริงจัง “กูถามไรหน่อย”

“ว่า”

“สมมตินะ... สมมติว่ารินมันมีแฟน มึงจะว่าไง”

“แฟน?” พี่รัมขมวดคิ้วทันที “ใครวะ มันมีแล้วหรอ ไอ้ฮาวายหรอ”

“กูบอกว่าสมมติ! มึงฟังภาษาคนรู้เรื่องมั้ยเนี่ย” พี่ทีออนดุ “ถ้ามันมีแฟน... มึงจะโอเคมั้ย”

พี่รัมนั่งนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังแก้โจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิก

“ก็... ต้องดูว่าเป็นใคร” พี่รัมตอบเสียงเข้ม “ถ้านิสัยรวยแต่เลว เจ้าชู้เหมือนไอ้เพลิง กูไม่เอา ถ้ามาแนวติ๋มๆ ดูแลน้องกูไม่ได้ กูก็ไม่เอา”

“เรื่องมากนะมึง”

“เอ้า น้องสาวคนเดียวนะเว้ย กูเลี้ยงมากับมือ (แม่เลี้ยงต่างหาก) กูต้องสแกนดิ” พี่รัมกอดอก “ต้องผ่านด่านกูก่อน ต้องรักจริง ห้ามเจ้าชู้ ห้ามทำน้องกูร้องไห้”

“แล้วถ้า...” พี่ทีออนเว้นจังหวะ ลอบมองหน้าเพื่อน “ถ้าเป็นคนที่มึงรู้จักดีล่ะ”

“รู้จักดี? ใครวะ” พี่รัมหรี่ตามอง “เพื่อนเราหรอ... ไอ้ไคโล? ไม่เอา รายนั้นโลกส่วนตัวสูง เดี๋ยวน้องกูเหงาตาย... หรือไอ้เพลิง? ตัดทิ้งไปเลยคนแรก กูยิงไส้แตกแน่”

“กูไม่ได้หมายถึงพวกมัน...” พี่ทีออนสบตาเพื่อน “กูหมายถึง... คนใกล้ตัวมึงมากๆ”

พี่รัมนิ่งไปอีกอึดใจ ก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนนึกอะไรออก แล้วชี้หน้าพี่ทีออน

“อย่าบอกนะว่า...”

พี่ทีออนกลั้นหายใจ หัวใจเต้นตึกตัก ลุ้นว่าเพื่อนจะรู้ความจริงมั้ย

“อย่าบอกนะว่าเป็น... ไอ้แว่น รุ่นน้องที่คณะมึง!” พี่รัมโพลงออกมา “ไอ้เด็กเนิร์ดนั่นที่เคยมาจีบรินตอนปี 1 อ่ะนะ! กูว่าแล้วเชียว เห็นมันมาป้วนเปี้ยนในเฟซบุ๊กน้องกู”

พี่ทีออนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เกือบจะหงายหลังตึงด้วยความเพลียจิตกับความซื่อบื้อของเพื่อน

“ไม่ใช่เว้ย! ไอ้แว่นนั่นมันแต่งงานไปแล้ว!” พี่ทีออนตบกะโหลกเพื่อนไปหนึ่งทีแก้โมโห “กูหมายถึง... ถ้าเป็น กู ล่ะ”

“...”

ทั้งห้องเงียบกริบ พี่รัมจ้องหน้าพี่ทีออนตาค้าง พี่ทีออนก็นั่งนิ่งรอฟังคำตอบ

“ฮ่าๆๆๆๆๆ!”

จู่ๆ พี่รัมก็ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง หัวเราะจนตัวงอ น้ำหูน้ำตาไหล

“โอ๊ยยย ไอ้ที มึงเล่นมุกไรเนี่ย ฮ่าๆๆๆ มึงเนี่ยนะ!”

“ขำเหี้ยไร” พี่ทีออนเริ่มหน้าตึง

“ก็มึง... มึงเป็นเพื่อนกู เป็นพี่ชายมันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย มึงเห็นมันใส่ผ้าอ้อมวิ่งเล่น มึงเห็นตอนมันฟันหลอ มึงจะไปชอบลงได้ไงวะ” พี่รัมเช็ดน้ำตา “อีกอย่าง... มึงดุมันยิ่งกว่ากูอีก น้องกูคงกลัวมึงหัวหด ไม่มีทางมองมึงเป็นแฟนหรอก เชื่อกู”

พี่ทีออนกำหมัดแน่น คิ้วกระตุกยิกๆ... ‘น้องมึงนั่นแหละตัวดี เมื่อคืนยังนอนซุกอกกูอยู่เลย’ เขาเถียงในใจ

“แล้วถ้า... ถ้ามันเป็นไปได้ล่ะ มึงจะโอเคมั้ย” พี่ทีออนถามย้ำเสียงแข็ง

พี่รัมหยุดขำ พยายามปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนดูซีเรียส

“อืม... ถ้าเป็นมึงจริงๆ” พี่รัมเกาคางใช้ความคิด “กูก็... คงสบายใจที่สุดมั้ง”

“...” พี่ทีออนหูผึ่ง

“เพราะกูรู้นิสัยมึง กูรู้ว่ามึงไม่เจ้าชู้ มึงดูแลคนเก่ง ถึงจะปากหมาไปหน่อย แต่กูรู้ว่ามึงรักน้องกู... ในแบบพี่ชายนะ” พี่รัมตบเข่าฉาด “แต่กูว่ายากว่ะ มึงกับน้องกูเนี่ยนะ เคมีไม่เข้ากันเลย เหมือนพ่อกับลูกมากกว่า”

“สัสรัม” พี่ทีออนด่าเพื่อนเบาๆ แต่ในใจกลับยิ้มกริ่ม

อย่างน้อย... ด่านแรกก็ผ่านฉลุย ‘สบายใจที่สุด’ แปลว่าถ้าเปิดตัวเมื่อไหร่ โอกาสรอด (จากการโดนกระทืบ) สูงเกิน 80%

แกร๊ก!

เสียงประตูห้องนอนฉันเปิดออก ฉันเดินออกมาด้วยชุดนอนชุดเดิม (ที่พี่ทีออนเพิ่งเห็นเมื่อเช้า) ทำท่าขยี้ตาเหมือนคนเพิ่งตื่น

“คุยอะไรกันเสียงดังแต่เช้าคะ” ฉันถามเสียงงัวเงีย พยายามไม่มองหน้าพี่ทีออน

“ตื่นแล้วหรอตัวแสบ” พี่รัมหันมาทัก “นี่ไง ไอ้ทีมันกำลังเพ้อเจ้อ ถามว่าถ้าแกมีแฟน พี่จะว่าไง”

“อ๋อ...” ฉันใจกระตุกวูบ เหลือบมองพี่ทีออนแวบหนึ่ง เขาทำหน้านิ่งจิบกาแฟไม่รู้ไม่ชี้ “แล้ว... พี่รัมว่าไงคะ”

“พี่ก็บอกว่าต้องผ่านด่านพี่ก่อน” พี่รัมยืดอก “แต่ถ้าเป็นไอ้ที... พี่คงคิดหนัก สงสารมัน ต้องมารับมือกับเด็กดื้อแบบแก”

“พี่รัม!” ฉันหยิบหมอนอิงปาใส่พี่ชาย “ใครดื้อ! รินออกจะน่ารัก”

“น่ารักตายล่ะ เมื่อวานยังใส่ชุดโป๊ไปอ่อยผู้ชายอยู่เลย” พี่รัมบ่น

“ไม่ได้อ่อยนะ!”

“พอๆ เลิกเถียงกัน” พี่ทีออนลุกขึ้นยืน ตัดบทสงครามพี่น้อง “ริน หิวรึยัง เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน”

“หิวค่ะ” ฉันตอบทันที

“งั้นรอกูด้วยนะเพื่อนรัก ขอกะเพราหมูกรอบเหมือนเดิม” พี่รัมสั่ง

“ของมึงมีมาม่าในตู้ ไปต้มกินเอง” พี่ทีออนตอบเสียงเรียบ เดินผ่านหน้าพี่รัมไปที่ครัว “กูจะทำข้าวต้มกุ้งให้น้อง รินมันไม่สบายคอ กินของร้อนๆ จะได้ดีขึ้น”

“อ้าว... สองมาตรฐานนี่หว่า!” พี่รัมโวยวายไล่หลัง

พี่ทีออนหันมามองฉันแล้วยักคิ้วให้ข้างหนึ่ง เป็นสัญญาณลับที่รู้กันแค่สองคนว่า...

‘ข้าวต้มกุ้งถ้วยนี้... ใส่ความรักลงไปเป็นพิเศษสำหรับแฟนครับ’

ฉันก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้ม เดินไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวอย่างมีความสุข... พี่ชายเพื่อนที่เลื่อนขั้นมาเป็นแฟนเนี่ย ดูแลดีที่หนึ่งจริงๆ!