All Chapters of ข้ามเส้นเพื่อนพี่ชาย: Chapter 1 - Chapter 10

พี่รัมมารับฉันตอน 2 ทุ่มเพื่อที่จะไปที่บาร์ ฉันกับพี่เราไม่ได้อยู่ที่บ้านหรอกนะ เพราะแม่ซื้อคอนให้ฉันกับพี่ชายคนละห้องจะบอกว่าไงดี แม่เป็นนักธุรกิจที่เดินทางบ่อยเราสองคนเลยเน้นใช้ชีวิตด้วยตัวเอง แต่ก่อนฉันจะไปกับแม่บ่อยครั้ง แต่พอเริ่มเข้ามหาลัยฉันก็ต้องมาที่กรุงเทพจะมาอยู่กับพี่รัมก็ไม่สะดวกอีกเพราะรายนั้นเพื่อนเข้าออกเป็นว่าเล่นเลย แม่เลยเลือกคอนโดที่อยู่ไม่ไกลมากนักเพราะพี่รัมจะได้หมดข้ออ้างในการดูแลฉัน“เป็นไงตรงเวลามั้ย” ฉันถามพี่ชายตัวเองที่พึ่งมาจอดรถหน้าคอนโด“ก็ลองไม่ตรงเวลาสิ รถพี่ไม่จอดอยู่แบบนี้หรอก” เขาตอบกลับมานิ่ง ๆ“น้องรู้แล้วน่าก็เลยลงมารอนี่ไง ขึ้นรถนะ” ฉันบ่นอุบอิบก่อนจะไปเปิดประตูรถ“แล้วแต่งตัวอะไร” พี่รัมมองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้ว เพราะชุดที่ฉันใส่วันนี้เป็นเดรสสีดำ สายเดี่ยวแอบเซ็กซี่นิด ๆ ก็เป็นเรื่องปกติมั้ย“สวยหรอ” ฉันถามแบบกวนประสาทพี่ชายตัวเองเล่น เพราะจริง ๆ ก็รู้คำตอบดี“ไม่เหมาะสม ตอนลงก็หยิบเสื้อคลุมท้ายรถลงไปด้วย”“เดี๋ยวสิ ฉันอุส่าแต่งตัวสวยพี่จะเอาเสื้อคลุมมาคลุมกันแบบนี้ได้ไง”“งั้นก็ไม่ต้องลง ไปกลับขึ้นห้องไปเลย” พี่รัมบ่นดุ ๆ ทำให้ฉันต้องยิมแต่่

ฉันนั่งฟังผู้ชายทั้งโต๊ะบ่นกันเหมือนตัวฉันเป็นภาระงั้นแหบะ จริง ๆ ฉันกลับเองได้แต่่ด้วยคณะนิเทศเป็นตึกที่อยู่ริมสุดของมหาลัยเวลาเดินออกมากจึงไกลมากถ้าไม่มีรถส่วนตัว ถ้าเรียกรถ ก็ไม่ค่อยเข้ามารับเพราะมันลึกพอสมควร สรุปฉันก็เป็นภาระจริง ๆ สินะ ฉันเอนหลังกับเบาะผนักที่นั่งก่อนจะต้องตกใจเพราะทับแขนใครสักคน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นแขนพี่ทีออนที่พาดยาวโอบเก้าอี้ฉันอยู่ ฉันหันไปมองหน้าเขาเพราะว่าฉันเองเผลอทับแขนลงไปแบบไม่ตั้งใจ แต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ได้ติดอะไรแถมยังอมยิ้มให้ฉันอีก อะดี นี่พวกเขาเมาหรือเป็นบ้ากันไปหมดเวลาผ่านไปเนิ่นนานทำให้ฉันรู้สึกง่วงส่วนแขกในร้านก็ทยอยออกกันไปหมด พี่เพลิงก็โดนพี่ไคโลลากกลับบ้านไปแล้ว เหลือแค่พี่รัมที่กำลังจัดการเรื่องบิล ส่วนฉันที่เห็นโซฟาว่างอยู่เลยย้ายตัวลงไปนอนที่โซฟาเพราะง่วง จะว่าไงดีตอนนี้ก็ตี 4 แล้วก็เล่นดื่มกันเกือบสว่างฉันจะไหวได้ไงก่อน ฉันหลับตาทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจก่อนจะตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่ม ๆ ใช่บนเตียงใครไม่รู้“ตื่นแล้วหรอ” ฉันหันหน้าไปทางก่อนจะลืมตาขึ้นมองก็เห็นพี่ทีออนที่ถือแก้วอะไรสักอย่างมา“ค่ะ” ฉันตอบกลับแผ่วเบาเพราะยัง งง อยู่”ดื่มน้

“ไม่มี” ทำไมคำตอบของเค้าทำให้ฉันยิ้มออกได้ละ“เหมือนกันเลยค่ะ หรือเราจะไม่มีโชคด้านนี้เหมือนกัน” ฉันยิ้มให้เค้าก่อนจะบันทึกเบอร์พี่ทีออนไม่งั้นคงไม่ได้รับสายเค้าอีกแน่ ๆ“ไม่หรอก พี่คงกำลังจะมีโชคไว ๆ นี้แหละ” คนตัวสูงตอบแล้ววหันมายิ้มบาง ๆ ให้ฉัน อะไรเค้ากำลังจะบอกว่าตัวเองกำลังจะมีแฟนสินะ ไม่แปลกใจหรอกเค้าเป็นถึงผู้ชายที่เฟอเฟค “นั้นสิ รินจะเปรียบเทียบตัวเองกับพี่ได้ยังไง” ฉันตอบเสียงเเผวเบาก่อนจะหันหน้าออกไปมองข้างทางและบทสนาของเราก็จบลงเเค่นั้น ฉันง่วงเลยหลับไปเพราะคงเป็นเรื่องเมื่อคืนเลยทำให้ฉันหมดเรี่ยวแรงหรือจะรวมถึงเรื่องเมื่อกี้ด้วยก็ไม่รู้นะรถจอดนิ่งสนิททำให้้ฉันลืมตาขึ้นมองภายนอกรถ ที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิดก่อนที่จะหันไปมองหน้าพี่ชายของฉันเอง อ่า พี่ทีออนเป็นคนมารับฉันสิ ฉันมองหน้าเค้าอยู่พักใหญ่ก่อนที่คนตัวสูงจะเอื้อมมือมาปลดเบลของฉันออก“หิวมั้ย” คนตัวสูงถามขึ้นก่อนจะหันมาสบตาฉัน“คะ” ฉันตอบเพราะสงสัยอยู่ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นแต่่พอรวบรวมสติได้ก็เลยรู้ว่าที่นี่คงเป็นร้านอาหารคนตัวสูงพาฉันไปนั่งที่โต๊ะก่อนที่เราจะเลือกเมนูอาหารกัน”ทำไมถึงพามากินข้าวละคะ แทนที่่จะไปส่ง“

บรรยากาศในรถเงียบกริบ แอร์เย็นเฉียบแต่ฉันกลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว พี่ทีออนไม่ออกรถทันที เขาหันมามองฉันที่นั่งตัวลีบติดประตู“ริน”“คะ” ฉันขานรับโดยไม่มองหน้า มองออกไปนอกหน้าต่างรถแทน“ช่วงนี้เราหลบหน้าพี่ทำไม”คำถามตรงไปตรงมาทำเอาฉันชะงัก ฉันพยายามปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะหันมาส่งยิ้มจางๆ ให้เขา “รินเปล่านะคะ ช่วงนี้งานเยอะ ใกล้สอบมิดเทอมแล้วด้วย”“งานเยอะจนไม่ตอบไลน์พี่? งานเยอะจนต้องเดินกลับคอนโดเองทั้งที่พี่บอกว่าจะมารับ?” เขาไล่ต้อนฉันด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขุ่นมัว“รินเกรงใจค่ะ พี่ทีออนงานยุ่งจะตาย เพิ่งกลับมาไทยทั้งที รินไม่อยากทำตัวเป็นภาระ... อีกอย่าง พี่ก็คงอยากมีเวลาส่วนตัวกับ... เพื่อนคนอื่นๆ”ฉันเผลอหลุดประโยคท้ายออกไปจนได้ น้ำเสียงของฉันมันคงเจือความน้อยใจไปบ้าง แต่ฉันก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการแสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คพี่ทีออนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวข้ามมาหาฉัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูก หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ฉันตัวแข็งทื่อ นึกว่าเขาจะทำอะไร แต่เขากลับแค่เอื้อมมือมาดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดให้ฉัน

บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบเรียบ เขาถามเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องพี่รัม ไม่มีคำถามไหนที่เกี่ยวกับความรู้สึกส่วนตัว หรือเรื่องที่แสดงว่าเขาสนใจในตัวฉันแบบผู้หญิงคนหนึ่งเลยสักนิด ฉันนั่งมองเขาหั่นเนื้อเข้าปาก ท่าทางสุขุมนุ่มลึกของผู้ชายวัย 28 ปี ที่ผ่านโลกมามากกว่าฉัน มันช่างดูห่างไกลกับเด็กมหาลัยวัย 20 อย่างฉันเหลือเกิน"อิ่มแล้วหรอ" เขาถามเมื่อเห็นฉันรวบช้อนส้อมทั้งที่ยังเหลืออาหารอยู่ครึ่งจาน"ค่ะ อิ่มแล้ว""กินน้อยจริง งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งที่คอนโด" เขาเรียกพนักงานมาเช็คบิลอย่างรวดเร็วตลอดทางกลับคอนโด ฉันแกล้งหลับเพื่อตัดบทสนทนา ฉันไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ไม่อยากได้ยินเรื่องงานของเขา เรื่องผู้หญิงที่เหมาะสมกับเขา หรือแม้แต่คำสอนแบบพี่ชายที่แสนดีรถจอดสนิทที่หน้าล็อบบี้คอนโด"ริน ถึงแล้ว" เขาเอื้อมมือมาสะกิดแขนฉันเบาๆฉันแกล้งงัวเงียลืมตาขึ้น "ถึงแล้วหรอคะ ขอบคุณค่ะที่มาส่ง"ฉันปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะเปิดประตูลงรถ แต่เสียงเขาก็ขัดขึ้นมาก่อน"เดี๋ยว"ฉันหันกลับไปมอง "คะ?"พี่ทีออนเอื้อมมือมาที่เบาะหลัง หยิบถุงกระดาษใบเล็กที่ฉันไม่ทันสังเกตเห็นตอนขึ้นรถ ส่งมาให้ฉัน"อะไรคะ""มาการอง