บทที่ 6 ย้อนมาถึงราชวงศ์ชิง

“เคไนน์...เคไนน์!”

เสียงที่ดังขึ้นจากในห้องบรรทมทำให้การสนทนาระหว่างคนทั้งหมดด้านนอกจ้องชะงัก เหล่านางกำนัลทั้งสามโผเข้ากอดกันแน่นทว่าตงเปียนกลับเงี่ยหูฟังพระสุรเสียงของฮองเฮาที่ดังลอดออกมาก่อนตัดสินใจเข้าไปในห้องบรรทมและปิดประตูลงก็เห็นว่านางนั่งอยู่บนแท่นบรรทม องค์ฮองเฮาหันมายังขันทีหนุ่มที่ต้องรีบคุกเข่าลงและก้มกรานกับพื้น

“ฮองเฮา...พระองค์...ทรงเป็นอย่างไรบ้าง...พะย่ะค่ะ”

ถามทั้งที่ยังก้มหน้าเกือบติดพื้นและเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นแต่เกือบผงะหงายหลังเมื่อฮองเฮามายืนตรงหน้าโดยเขาไม่ทันรู้ตัว นางก้มลงมองดูตัวเอง หงายฝ่ามือ พลิกไปมาหลายรอบและจ้องมองคนที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าด้วยประกายพระเนตรตกตื่น

“ฮองเฮาเหรอ...ฉันเป็นฮองเฮาอย่างนั้นเหรอ...อะไรกันเนี่ย...แล้วนี่น่ะ นายเป็นใคร”

“ตงเปียนอย่างไรพะย่ะค่ะ...ตงเปียน ขันทีผู้อยู่ใกล้ชิดและรู้พระทัยพระองค์ที่สุดอย่างไรเล่า”

“เอากระจกมาที...เอากระจกมาให้ฉันที”

นางร้องขอและตงเปียนต้องกระวีกระวาดรีบลุกขึ้นเพื่อหากระจกมาถวาย

“นะ...นี่คือ...พระฉาย...พะย่ะค่ะ”

ขันทีหนุ่มยกขึ้นถวาย ฮองเฮาคว้ามันไปและส่องพระพักตร์ก่อนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกพระทัย หากแต่ต้องเก็บเสียงร้องเอาไว้เพราะพระนางส่งเสียงมามากพอแล้ว ในบานกระจกนั้นสะท้อนภาพใบหน้ารูปไข่ ล้อมกรอบด้วยผมยาวดำขลับและไรผมบนหน้าผากรูปหัวใจ คิ้วโก่งจากรอยวาด นัยน์ตายาวรีเป็นประกายสีน้ำตาลเข้มจมูกโด่ง และริมฝีปากบางเป็นกระจับแต่ซีดขาว คางเรียวและผิวขาวเนียนลื่นราวกับไข่ปอก เจ้าของใบหน้ากุมกระจกด้วยมือสั่นเทา นี่ใครกัน?...ลิลลี่ ชุง ถามตัวเอง หรือเธออยู่ในความฝัน

“ฮองเฮา...ทรงบิดพระพาหาทำไมกัน พระองค์อย่าทรงทำร้ายพระองค์เองเช่นนั้นเลย”

ตงเปียนคอยเฝ้าบอกด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นนางหยิกแขนและตบพระพักตร์ตัวเองหลายครั้ง นางถอยหลังกลับไปและค่อย ๆ ประทับลงบนแท่นบรรจถรณ์เหมือนหมดแรง ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เธอ ช่างแตกต่างจากเธอเหลือเกิน...ลิลลี่ ชุง บอกตัวเอง หรือนี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป เธอรู้สึกได้ เจ็บปวดและอึดอัดแทบระเบิด เธอส่องกระจกและเห็นความแตกต่างอย่างร้ายกาจ ใบหน้าของเธอมีโหนกแก้มสูงกว่านี้ เธอไม่ได้คิดว่านี่มันหน้าแป้นแล้น แต่มันสวยงามมากจนน่าตกใจ คิ้วของเธอไม่โก่งขนาดนี้ จมูกก็รั้นหน่อยๆ ผิวเธอตกกระ ปากได้รูปไม่บางอย่างนางอัปสรเสียเมื่อไหร่ และผมของเธอเป็นคลื่นอ่อนสีน้ำตาลเข้มแถมซอยจนสั้น ก็เธอเป็นลูกครึ่งจีนฝรั่งเศส แต่ได้รับเชื้อพ่อซึ่งเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่มากไปหน่อย เธอจึงมีใบหน้าอย่างชาวเอเชียแปดสิบเปอร์เซ็นต์แต่รูปร่างของเธอสูงระหงเหมือนแม่ ซึ่งนี่ไม่ใช่เธอ ลิลลี่ก้มลงมองตัวเองและเห็นความบอบบาง แขนขาเธอเรียวและเล็กกว่าความเป็นจริง

“ฉันจะบ้า!” เธอร้องลั่นออกมาและทำให้ตงเปียนสะดุ้งแต่เขาก็ตั้งสติได้ ค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปและนั่งอยู่แทบพระบาท

“ฮองเฮา...พระองค์ทรงเจ็บที่ตรงไหนบ้างพะย่ะค่ะ”

ลิลลี่ได้ยินคำถามนั้นก็รีบก้มลงมองตัวเอง “เจ็บเหรอ...ใช่สิ...ฉันต้องเจ็บอยู่แล้ว ก็ในเมื่อฉันถูกยิง”

“ถูกยิง?...ด้วยธนู...เกาทัณฑ์ หรือสิ่งใดกัน?”

“ปืน...เคไนน์มันยิงฉันด้วยปืน...นี่ไง...มันยิงฉันที่หน้าอก...โอว...ไม่สิ...มันไม่ตั้งใจยิงหรอก ฉันรู้ว่าปืนลั่น ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นไม่กล้ายิงใครหรอก มันทำปืนลั่นใส่ฉัน”

ตงเปียนย่นคิ้ว “ปืน...มันคือสิ่งใดกันพะย่ะค่ะ มันเหมือนธนูหรือไม่”

“มันเหมือน...โอย...ฉันจะอธิบายยังไงดีล่ะ...พระเจ้า! นี่ฉันหลงมาอยู่ในยุคไหนกัน ตัวฉันก็ไม่ใช่ แล้วแถมมาอยู่กับใครก็ไม่รู้ ฉันอยากกลับบ้าน”

“ที่นี่คือตำหนักของพระองค์ ฮองเฮาทรงประทับอยู่ที่นี่มานานและมีหม่อมฉันคอยถวายการรับใช้ดูแลพระองค์ในฐานะของอัครมเหสีเอกของฮ่องเต้เฉียนหลง”

“ฮ่องเต้เฉียนหลง...นี่มันราชวงศ์ชิงนี่นา ฉันย้อนเวลามาไกลถึงขนาดนี้เลยเหรอ รู้ไหมว่าฉันน่ะเป็นคนศตวรรษที่ 21 นะ”

“ศตวรรษคืออะไรหรือพะย่ะค่ะ นี่คือรัชศกสมัยของฮ่องเต้เฉียนหลง”

ยิ่งพูดคนฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ และยิ่งพูดออกไป คนพูดเองก็ยิ่งเข้าใจแล้วว่าเธอมาไกลเกินกว่าจะกลับไปที่เดิมได้แล้ว ที่เดิมที่เธอเคยอยู่ เคยเป็น ลิลลี่ ชุง สถาปนิกสาวที่กำลังเริ่มผลงานอันรุ่งโรจน์ในวัยเพียงยี่สิบห้า หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำต่างประเทศ และกำลังจะเข้ารับตำแหน่งผู้ช่วยมือขวาของสถาปนิกฝีมือขั้นเซียนผลงานติดอันดับประเทศ เก่ง กล้า ฉลาดแต่พลาดท่ามีแฟนเป็นหนุ่มเจ้าชู้อย่าง เคไนน์ ลูกชายมหาเศรษฐี หล่อลากแต่ฟาดผู้หญิงไม่เลือก เมื่อคืนนี้เธอทะเลาะกับเขา มีปากเสียงกันรุนแรงก่อนเธอเดินทางไปอิตาลี แค่เพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนขึ้นเครื่อง ถึงไม่หลับตาภาพการโต้เถียงระหว่างเธอกับเขาก็ยังชัดเจนเหลือเกิน