บทที่ 6

ยู่จินเชียงค่อย ๆ ลุกขึ้น ยิ้มสุภาพ

“หม่อมฉันเห็นพระวรกายของฮองเฮาดีขึ้นมากก็ยินดีนัก โอสถที่หม่อมฉันถวายคงช่วยบำรุงได้บ้างกระมังเพคะ”

ในตำหนักเงียบลงอีกครั้ง ตงเปียนที่ยืนอยู่ด้านหลังซีฮันกำมือแน่น เขาแทบอยากถลาออกไปชี้หน้าสตรีผู้นี้ว่าคือคนวางยา แต่ซีฮันเพียงยิ้มบางแล้วมองยู่จินเชียงด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

“โอสถของเจ้าน่าจดจำจริง ๆ” นางกล่าวช้า ๆ “ข้าจะจำไว้ไม่มีวันลืม”

ยู่จินเชียงรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง แต่ยังรักษาสีหน้าไว้ได้ “หากฮองเฮาทรงต้องการ หม่อมฉันจะถวายเพิ่มอีก”

“ไม่จำเป็น” ซีฮันตอบ “ของดีเช่นนั้น ข้าควรเก็บไว้ตรวจดูให้ละเอียดก่อนใช้ครั้งต่อไป”

คำว่า ตรวจดู ทำให้ดวงตาของยู่จินเชียงไหววูบ แต่เพียงพริบตานางก็กลับมายิ้มเช่นเดิม “ฮองเฮารอบคอบนักเพคะ”

“หากไม่รอบคอบ ข้าคงไม่ได้มานั่งตรงนี้”

ประโยคนั้นทำให้หลายคนใจหายวาบ เข่อชิงหรี่ตาเพียงเล็กน้อย นางเริ่มมั่นใจว่าฮองเฮาซีฮันตรงหน้ามีบางอย่างเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพียงร่างกายฟื้นตัว แต่เป็นดวงตา น้ำเสียง และวิธีตอบโต้ ทุกอย่างต่างจากสตรีที่เคยก้มหน้ากลืนคำดูถูกโดยไม่กล้าสู้

พิธีถวายพระพรเริ่มขึ้นอย่างตึงเครียด เหล่าสนมคุกเข่าพร้อมกัน เอ่ยคำอวยพรตามธรรมเนียม เสียงของพวกนางประสานกันอย่างงดงาม แต่ใต้ความงดงามนั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ซีฮันรับคำถวายพระพรด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ตื่นเต้น ไม่อ่อนหวานเกินควร และไม่เปิดช่องให้ใครล่วงล้ำ นางสั่งตรวจบัญชีเครื่องหอม อาหาร ยา และผ้าแพรที่ส่งเข้าตำหนักฮองเฮาทั้งหมดโดยอ้างว่าสุขภาพตนอ่อนแอ ต้องการระวังเป็นพิเศษ คำสั่งนั้นฟังดูสมเหตุสมผลจนไม่มีใครคัดค้านได้ แต่ทุกคนรู้ดีว่ามันคือการปิดประตูเส้นทางที่พวกนางเคยใช้แตะต้องชีวิตฮองเฮา

หลังพิธีสิ้นสุด เหล่าสนมทยอยลุกออกจากตำหนักกลาง เซียนรื่อหงเดินผ่านตงเปียนแล้วยิ้มอ่อน แต่แววตาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ ยู่จินเชียงเดินช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย ใบหน้ายังคงสงบ ทว่าปลายนิ้วที่ซ่อนในแขนเสื้อกำแน่น เข่อชิงเป็นคนสุดท้ายที่ออกไป ก่อนพ้นประตู นางหันกลับมามองซีฮันที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ดวงตาของสตรีทั้งสองสบกันกลางอากาศ ไม่มีคำพูดใด แต่เสมือนมีคมดาบสองเล่มฟาดฟันกันอย่างเงียบงัน

เมื่อม่านตำหนักปิดลง ตงเปียนถอนหายใจอย่างโล่งอก “เหนียงเหนียง วันนี้พระองค์ทำให้พวกนางหน้าซีดไปหมดพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันเอนหลังเล็กน้อย ความอ่อนแรงของร่างกายยังทำให้นางเหนื่อยจนปลายนิ้วเย็น แต่สีหน้ากลับไม่แสดงความอ่อนแอ “แค่ทำให้พวกนางรู้ว่าศพที่พวกนางรอเผายังลุกขึ้นมาเดินได้เท่านั้น ยังไม่พอ”

ตงเปียนก้มศีรษะ “กระหม่อมจะจับตาดูพวกนางต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”

“จับตาเซียนรื่อหง” ซีฮันกล่าว “คนแบบนั้นจะรีบหาที่พึ่งเมื่อรู้สึกว่าเรือเริ่มโคลง และจับตายู่จินเชียงด้วย นางจะอยากรู้ว่าข้ารู้เรื่องโอสถมากแค่ไหน”

ขณะเดียวกัน ในตำหนักของเข่อชิงหวงกุ้ยเฟย บรรยากาศเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวด้านนอก เข่อชิงถอดปิ่นทองออกจากศีรษะช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงปิ่นกระทบไม้ดังเบา ๆ แต่นางกำนัลรอบข้างกลับสะดุ้งพร้อมกัน

“นางฟื้นได้อย่างไร”

เข่อชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเกินไปจนน่ากลัว นางกำนัลคนสนิทรีบคุกเข่า

 “บ่าวไม่ทราบเพคะ หมอหลวงแจ้งว่าชีพจรของฮองเฮาอ่อนมาก ควรจะ...ควรจะลุกไม่ไหวด้วยซ้ำ”

เข่อชิงยิ้มบาง ดวงตากลับไร้ความอบอุ่น “ควรจะลุกไม่ไหว แต่วันนี้นางนั่งบนบัลลังก์ต่อหน้าข้า แถมยังกล้าพูดเหมือนรู้บางอย่าง”

นางหยิบถ้วยชาขึ้นมา หมุนมันในมือช้า ๆ ก่อนกล่าวเสียงเบา

“ไปบอกยู่จินเชียง ให้ตรวจดูให้ชัดว่าโอสถผิดพลาดตรงไหน เหตุใดคนที่ควรนอนรอความตายจึงยังลืมตาขึ้นมามองข้าได้”

นางกำนัลก้มหน้าจนหน้าผากแตะพื้น “เพคะ หวงกุ้ยเฟย”

เข่อชิงมองเงาตนเองในกระจก รอยยิ้มบนริมฝีปากงดงามราวดอกโบตั๋น แต่ดวงตากลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

“หากยาครั้งแรกฆ่านางไม่ได้ ก็ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่านางรอดมาได้อย่างไร เพราะครั้งต่อไป ข้าไม่อนุญาตให้พลาดอีก”

รอยยิ้มของหวงกุ้ยเฟย

หลังพิธีถวายพระพรสิ้นสุดลง ตำหนักกลางกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง ขันทีและนางกำนัลต่างเร่งเก็บเครื่องชาและโต๊ะเครื่องบูชาอย่างรวดเร็ว แต่ทุกคนยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฮองเฮาซีฮันเป็นระยะ เพราะไม่ว่าจะเป็นสายตา ท่าทาง หรือแม้แต่การนั่งบนบัลลังก์ของนาง ล้วนแตกต่างจากสตรีผู้เคยยอมก้มหน้ารับคำดูถูกโดยไม่โต้ตอบราวกับเป็นคนละคน

ซีฮันยกถ้วยชาขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยก่อนวางลง ตงเปียนยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคอยสังเกตทุกการเคลื่อนไหวภายในตำหนัก แม้พิธีจะจบแล้ว แต่เขารู้ดีว่าศึกที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้น

ไม่นานนัก ขันทีหน้าตำหนักก็รีบเดินเข้ามาคุกเข่า

“กราบทูลเหนียงเหนียง เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ตงเปียนขมวดคิ้วทันที เขาเพิ่งเห็นอีกฝ่ายออกจากตำหนักไปเมื่อครู่ เหตุใดจึงย้อนกลับมาอีก

ซีฮันกลับยิ้มเพียงบางเบา

“เชิญเข้ามา”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ก่อนร่างสูงสง่าของเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยจะก้าวเข้ามาภายในห้อง นางเปลี่ยนจากสีหน้าสงบนิ่งเมื่อครู่เป็นรอยยิ้มอ่อนโยนทันที

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

ซีฮันพยักหน้าเล็กน้อย

“หวงกุ้ยเฟยมีธุระอันใด”

เข่อชิงก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“หม่อมฉันยังคงกังวลพระวรกายของพระองค์ แม้เมื่อครู่จะเห็นพระองค์เสด็จออกงานได้ แต่พระพักตร์ยังซีดอยู่มาก หม่อมฉันจึงอดเป็นห่วงไม่ได้”

นางยกมือขึ้นเบา ๆ

“หากพระองค์ไม่ทรงรังเกียจ หม่อมฉันมีโสมภูเขาอายุหลายร้อยปี จะถวายให้พระองค์บำรุงพระวรกาย”

ตงเปียนแทบกลอกตา เมื่อไม่กี่วันก่อนหญิงคนนี้เพิ่งร่วมมือวางยา วันนี้กลับแสร้งทำเป็นห่วงใยเสียเหลือเกิน ซีฮันยังคงยิ้ม

“หวงกุ้ยเฟยช่างมีน้ำใจ”

เข่อชิงยิ้มหวานกว่าเดิม “พระองค์เป็นฮองเฮา เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน หม่อมฉันย่อมหวังให้พระองค์แข็งแรง”

ซีฮันเอียงศีรษะเล็กน้อย “จริงหรือ”

คำถามสั้น ๆ ทำให้เข่อชิงชะงักเพียงเสี้ยววินาที

“แน่นอนเพคะ”

ซีฮันมองนางนิ่ง

“ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องขอบใจเจ้ามาก”

เข่อชิงยิ้มอย่างผู้ชนะ

แต่คำพูดถัดมาของซีฮันกลับทำให้รอยยิ้มของนางแข็งค้าง

“เพราะช่วงนี้ผู้ที่เป็นห่วงข้ามักนำของบำรุงมาให้เสมอ”