บทที่ 7

ซีฮันหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นหมุนช้า ๆ

“เพียงแต่ของบำรุงบางอย่าง...กลับทำให้ข้าเกือบไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีก”

ทั่วห้องตกอยู่ในความเงียบ ตงเปียนก้มหน้าปิดรอยยิ้มของตน เข่อชิงยังยิ้มอยู่ แต่ปลายนิ้วกำชายแขนเสื้อแน่น

“ฮองเฮาตรัสสิ่งใดเพคะ หม่อมฉันฟังไม่เข้าใจ”

ซีฮันวางถ้วยชาลงเบา ๆ “ไม่เข้าใจก็ดี” นางยิ้มอ่อน “บางครั้ง คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยย่อมปลอดภัยกว่าคนที่รู้ทุกอย่าง”

เข่อชิงจ้องหน้าซีฮัน ทั้งสองต่างยิ้มให้กันแต่ไม่มีแม้แต่น้อยของความจริงใจเหมือนคนสองคนกำลังใช้รอยยิ้มแทนดาบ เข่อชิงหัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือนหลังจากประชวรครั้งนี้ ฮองเฮาจะมีพระอารมณ์ขันมากขึ้น”

“คนที่เฉียดความตายมาย่อมเปลี่ยนไป”

ซีฮันตอบเรียบ ๆ “เมื่อก่อนข้าเชื่อคนง่าย” นางหยุดครู่หนึ่ง “แต่ตอนนี้ ข้าคิดว่าการเชื่อคนมากเกินไปอาจเป็นโรคอย่างหนึ่ง”

เซียนรื่อหงที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมโถวฝ่าเฟยและซินจางเฟยได้ยินประโยคนั้นพอดี นางหัวเราะกลบเกลื่อน

“ฮองเฮาตรัสได้คมคายยิ่งนักเพคะ”

ซีฮันหันไปมอง “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”

“เพคะ”

“เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็อย่าเชื่อใจผู้ใดง่ายนัก”

เซียนรื่อหงยิ้มค้าง ไม่รู้ว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไรแต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกเตือนโดยตรง จินเช่อเฟยที่เดินเข้ามาทีหลังหัวเราะในลำคอ

“วันนี้ฮองเฮาดูไม่เหมือนเดิมจริง ๆ”

ซีฮันหันไปมอง “เจ้าชอบแบบเดิมมากกว่าหรือ”

จินเช่อเฟยยักไหล่ “แบบเดิมอ่อนโยนดี”

“อ่อนโยนจนเกือบตาย”

ซีฮันตอบทันที เสียงหัวเราะของจินเช่อเฟยหยุดลง ทุกคนเงียบ ไม่มีใครคิดว่าฮองเฮาจะพูดตรงถึงเพียงนี้ ซีฮันมองเหล่าสนมทีละคน

“ข้าประชวรเพียงครั้งเดียว แต่กลับได้เรียนรู้หลายอย่าง”

ไม่มีใครกล้าตอบ ซีฮันกล่าวต่อ “คนที่ยิ้มให้เรา ไม่ได้หวังดีกับเราเสมอไป”

เซียนรื่อหงรีบฝืนยิ้ม “เหนียงเหนียงกำลังสงสัยผู้ใดหรือเพคะ”

ซีฮันส่ายหน้า “ข้าไม่ได้สงสัย” นางยกมุมปาก  “ข้าเพียงระวัง”

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด แม้แต่เข่อชิงก็เริ่มแน่ใจว่าฮองเฮาไม่ได้เป็นเพียงคนละคน แต่นางกำลังรู้ทันอะไรบางอย่าง เข่อชิงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“อีกไม่กี่วันจะมีงานเลี้ยงชมดอกเหมย พระองค์จะเสด็จหรือไม่เพคะ”

ซีฮันยิ้ม “หากข้ายังไม่ตาย ก็คงไป”

ประโยคนี้ทำให้เซียนรื่อหงสำลักน้ำชา จินเช่อเฟยหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะไม่เคยเห็นฮองเฮาพูดเช่นนี้มาก่อน เข่อชิงเองยังนิ่งไปชั่วขณะจากนั้นนางจึงหัวเราะตาม

“ฮองเฮาทรงล้อเล่นได้เก่งขึ้นจริง ๆ”

ซีฮันเพียงยิ้ม “คนที่ผ่านความตายมาแล้ว มักไม่กลัวคำพูดของคนอื่นอีก”

บรรยากาศในตำหนักเริ่มตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ เหล่าสนมต่างหาเหตุผลขอตัวกลับ เข่อชิงเป็นคนสุดท้ายที่ลุกขึ้น

“เช่นนั้นหม่อมฉันไม่รบกวนพระองค์พักผ่อนแล้วเพคะ”

ซีฮันพยักหน้า “เดินทางกลับดี ๆ”

เข่อชิงก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวจากไป ในจังหวะที่นางยกมือจัดชายแขนเสื้อ แสงแดดยามสายส่องกระทบแหวนหยกวงหนึ่งที่สวมนิ้วนาง ซีฮันเหลือบตามองเพียงผ่าน ๆ แต่แล้วสายตาของนางก็หยุดนิ่งเพราะบนหน้าหยกสีเขียวอ่อนนั้น มีตราสลักขนาดเล็ก

คนอื่นอาจเห็นเป็นเพียงลวดลายเมฆ แต่ลิลลี่ ชุง ในอดีตเคยเรียนการออกแบบสัญลักษณ์และตราประจำตระกูลมาอย่างละเอียด นางมองออกทันที มันไม่ใช่ลายเมฆแต่เป็นอักษรโบราณที่ออกแบบให้ซ่อนอยู่ในลวดลาย อักษรนั้นคือ..."เข่อ" ตราประจำตระกูลของเสนาบดีใหญ่

ซีฮันหรี่ตาลง ฮองเฮาคนเดิมอาจไม่เคยสังเกตแต่สำหรับคนที่เคยทำงานออกแบบ รายละเอียดเพียงเล็กน้อยก็ไม่มีทางหลุดสายตา แหวนวงนี้ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับแต่มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจ คนในวังไม่ควรสวมตราตระกูลของขุนนางใหญ่ติดตัวตลอดเวลา เว้นเสียแต่ว่า...

นางยังคงรับคำสั่งจากตระกูลเดิม หรือใช้แหวนวงนี้เป็นเครื่องหมายติดต่อกับคนของเสนาบดีใหญ่ เข่อชิงเดินออกจากตำหนักไปโดยไม่รู้เลยว่า ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยของตน ได้ถูกอีกฝ่ายมองเห็นแล้ว ตงเปียนสังเกตเห็นสายตาของซีฮันจึงถามเบา ๆ

“เหนียงเหนียง ทรงมองสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันไม่ได้ละสายตาจากประตูตำหนักก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

“เมื่อครู่...ข้าเห็นแหวนของเข่อชิง”

นางยิ้มบาง ดวงตาค่อย ๆ เย็นลง

“บนแหวนนั้นมีตราของตระกูลเสนาบดีใหญ่”

คำพูดสั้น ๆ ทำให้ตงเปียนเบิกตากว้างทันที เพราะเขารู้ดีว่าหากสิ่งที่ฮองเฮาเห็นเป็นความจริง มันอาจเป็นกุญแจดอกแรกที่จะสาวไปถึงคนที่อยู่เบื้องหลังเกมล้มฮองเฮาทั้งหมด

ถ้วยยาที่มีรอยร้าว

ค่ำคืนปกคลุมพระราชวังต้องห้ามอีกครั้ง แสงจากโคมแดงที่แขวนเรียงรายตามระเบียงทอดเงายาวลงบนพื้นหินเย็นเยียบ ลมหนาวพัดยอดสนไหวเป็นระยะ เสียงกระดิ่งทองบนชายคาดังแผ่วเบาราวกับกำลังเตือนว่าภายใต้ความสงบงามของพระราชวังแห่งนี้ ซ่อนคมดาบและพิษร้ายเอาไว้ทุกหนแห่ง

ภายในตำหนักฮองเฮา ซีฮันนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้หวงฮวาหลี บนโต๊ะมีถ้วยยากระเบื้องสีขาวที่ห่อด้วยผ้าไหมสะอาดวางอยู่ตรงหน้า นางจ้องมันนิ่งราวกับกำลังมองศัตรูคนหนึ่ง ไม่ใช่เพียงภาชนะใส่ยา

ตงเปียนยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านข้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ซีฮันค่อย ๆ คลี่ผ้าออก ปลายนิ้วเรียวแตะขอบถ้วยเบา ๆ แสงจากโคมไฟสะท้อนให้เห็นรอยแตกร้าวเส้นเล็ก ๆ ตรงด้านในของถ้วย หากไม่เพ่งมองอย่างละเอียดแทบไม่มีทางสังเกตเห็น

“ตงเปียน”

“พ่ะย่ะค่ะ เหนียงเหนียง”

“เจ้าสังเกตรอยนี้หรือไม่”

ขันทีหนุ่มรีบก้มลงมอง ก่อนส่ายหน้า

“กระหม่อมไม่ทันเห็นพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันใช้นิ้วลูบไปตามรอยแตกนั้นอย่างแผ่วเบา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด “รอยแตกนี้ไม่ได้เกิดจากการตกกระแทก แต่เกิดจากความร้อนจัดแล้วถูกทำให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว”

ตงเปียนมองอย่างสงสัย

“เกี่ยวกับพิษหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“อาจเกี่ยว”

นางวางถ้วยลงอย่างระมัดระวัง

“บางครั้งภาชนะที่ใช้ใส่ยาก็เป็นหลักฐานได้ หากคนวางยาต้องผสมสิ่งใดบางอย่างในนาทีสุดท้าย”

ซีฮันย้อนนึกถึงชีวิตเดิม ลิลลี่ ชุง เคยทำงานออกแบบอาคารและวัสดุ เธอรู้ดีว่าความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของพื้นผิวสามารถบอกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นได้ เช่นเดียวกับถ้วยใบนี้ นางเงยหน้ามองตงเปียน

“คืนนี้เจ้าต้องออกจากตำหนัก”

ขันทีหนุ่มตกใจ “เหนียงเหนียงจะให้กระหม่อมไปที่ใด”

“ไปหาคนผู้หนึ่ง”

“ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “หมอหลวงที่ยังเหลือจิตสำนึก”

ตงเปียนรีบขยับเข้าใกล้ “แต่หมอหลวงส่วนใหญ่เป็นคนของตระกูลเข่อ”

“ข้ารู้”

ซีฮันยิ้มบาง “แต่ไม่มีอาคารใดสร้างจากเสาเพียงต้นเดียว”