บทที่ 5

ฮองเฮาที่เปลี่ยนไป

เช้าวันถวายพระพรประจำเดือนของวังหลังมาถึงเร็วกว่าที่หลายคนคาดไว้ ตำหนักกลางซึ่งใช้รับการเข้าเฝ้าของเหล่าสนมถูกตกแต่งด้วยม่านไหมสีทองอ่อน กระถางธูปสำริดตั้งอยู่สองข้างทางเดิน กลิ่นไม้หอมลอยจางอยู่ในอากาศ

นางกำนัลและขันทีต่างเดินก้มหน้าอย่างระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่เพียงพิธีตามธรรมเนียม แต่เป็นวันที่วังหลังทั้งวังจับตาว่าฮองเฮาซีฮันจะยังมีแรงลุกขึ้นมารับการถวายพระพรหรือไม่ หลายวันก่อนข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าองค์ฮองเฮาประชวรหนักจนชีพจรแทบขาด บางคนกระซิบว่านางอาจไม่พ้นคืนนี้ บางคนถึงขั้นคาดเดาว่าตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินคงว่างลงในไม่ช้า และผู้ที่มีสิทธิ์ก้าวขึ้นแทนมากที่สุดย่อมเป็นเข่อชิงหวงกุ้ยเฟย

เหล่าสนมมาถึงตำหนักกลางก่อนเวลา ทุกนางแต่งกายงดงามราวกับตั้งใจให้ความงามของตนกลบเงาฮองเฮาที่กำลังโรยรา เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยนั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดรองจากบัลลังก์ฮองเฮา อาภรณ์สีแดงเข้มปักลายดอกโบตั๋นทองทำให้นางดูสง่าและทรงอำนาจ

ยามยกถ้วยชาขึ้นจิบ ท่วงท่าทุกอย่างล้วนเหมือนเจ้าของวังหลังตัวจริง เซียนรื่อหงกุ้ยเฟยนั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้ายิ้มอ่อนหวานเหมือนดอกสาลี่ต้องฝน ส่วนยู่จินเชียงกุ้ยเฟยยังคงนิ่งสงบ ดวงตาเรียวยาวหลุบต่ำราวกับไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับตน จินเช่อเฟยกวาดสายตามองรอบตำหนักด้วยความเบื่อหน่าย เซียวจื่อเฟยลูบลูกประคำสีดำในมือเบา ๆ โถวฝ่าเฟยนั่งก้มหน้าเหมือนกลัวสายตาผู้อื่น และซินจางเฟยมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

“ได้ยินว่าพระอาการของฮองเฮาหนักมาก” เซียนรื่อหงเอ่ยเสียงนุ่ม เสียงของนางไม่ดัง แต่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน “หม่อมฉันกังวลทั้งคืน นอนไม่หลับเลยเพคะ”

จินเช่อเฟยหัวเราะในลำคอ “กังวลหรือรอข่าวดีกันแน่”

เซียนรื่อหงหันไปมองนาง สีหน้าตกใจอย่างพอดี “น้องจินกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าย่อมห่วงใยฮองเฮาจากใจจริง”

เข่อชิงวางถ้วยชาลงช้า ๆ ริมฝีปากยกยิ้มอ่อนโยน “พอเถิด อย่าพูดจาให้เสียบรรยากาศ วันนี้เป็นวันถวายพระพร หากฮองเฮาไม่สามารถเสด็จออกมา พวกเราก็ควรแสดงความเข้าใจ พระวรกายของพระองค์อ่อนแอมานานแล้ว ฝืนมากไปจะยิ่งไม่เป็นผลดี”

คำพูดนั้นฟังดูห่วงใย แต่ทุกคนเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ หากฮองเฮาอ่อนแอจนรับถวายพระพรไม่ได้ อำนาจดูแลวังหลังก็ย่อมต้องตกไปอยู่ในมือของหวงกุ้ยเฟยชั่วคราว และเมื่อชั่วคราวนานพอ มันก็อาจกลายเป็นถาวรได้ เซียนรื่อหงรีบพยักหน้า “หวงกุ้ยเฟยกล่าวถูกแล้วเพคะ พวกเราทุกคนเพียงหวังให้ฮองเฮาได้พักผ่อน”

ยู่จินเชียงยกมุมปากเพียงเล็กน้อย นางไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากลับเหลือบไปยังม่านด้านหลังบัลลังก์ฮองเฮา คำนวณในใจอย่างเงียบงัน ยาที่ถวายครั้งนั้นควรทำให้ชีพจรของซีฮันอ่อนลงเรื่อย ๆ ต่อให้ไม่ตายทันที ก็ไม่มีทางลุกขึ้นมาเดินได้ในเวลาอันสั้น หากวันนี้ฮองเฮาไม่ปรากฏตัว แปลว่าแผนเดินไปตามทางที่ควรเป็น

ทว่าในขณะที่เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นจากมุมต่าง ๆ ของตำหนัก เสียงขันทีหน้าประตูก็ดังขึ้นอย่างก้องกังวาน “ฮองเฮาเหนียงเหนียงเสด็จ!”

ทั้งตำหนักเงียบกริบทันที ถ้วยชาในมือของเซียนรื่อหงสั่นเล็กน้อยจนเกิดเสียงกระทบฝา จินเช่อเฟยเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ยู่จินเชียงเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่เคยนิ่งสงบมีประกายไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ส่วนเข่อชิงยังคงยิ้มอยู่ แต่ปลายนิ้วที่แตะถ้วยชากลับแข็งค้าง

ม่านไหมสีทองถูกแหวกออกช้า ๆ ฮองเฮาซีฮันก้าวเข้ามาในตำหนักด้วยท่วงท่าเยือกเย็น นางสวมอาภรณ์ฮองเฮาสีขาวปักลายหงส์ทอง ไม่ใช่สีฉูดฉาดเพื่อข่มใคร แต่ความเรียบสง่านั้นกลับทำให้ทั้งตำหนักหม่นลงทันที เครื่องประดับบนศีรษะไม่มากเกินควร แต่ทุกชิ้นวางอย่างเหมาะสม ใบหน้ายังซีดจากอาการประชวร ทว่าแววตาคมชัดและนิ่งลึกผิดจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ตงเปียนเดินตามหลังนางด้วยสีหน้าระมัดระวัง แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เหล่าสนมมองนางราวกับเห็นคนตายเดินกลับมา เซียนรื่อหงเป็นคนแรกที่ได้สติ นางรีบลุกขึ้นพร้อมยิ้มหวาน

“ถวายพระพรฮองเฮาเหนียงเหนียง เพคะ หม่อมฉันดีใจเหลือเกินที่พระองค์เสด็จออกมาได้ หม่อมฉันกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ”

ซีฮันไม่ได้ตอบทันที นางเดินผ่านเซียนรื่อหงไปยังบัลลังก์ของตนอย่างช้า ๆ แล้วนั่งลงด้วยท่าทีสง่างาม หลังตรง คางเชิดเล็กน้อย สายตากวาดมองทุกคนทีละนางอย่างเงียบเชียบ เพียงสายตานั้นก็ทำให้บรรยากาศทั้งตำหนักคล้ายถูกกดต่ำลง เซียนรื่อหงที่ยังยืนยิ้มอยู่เริ่มรู้สึกว่ารอยยิ้มบนใบหน้าตนแข็งค้าง

“กังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับหรือ” ซีฮันเอ่ยในที่สุด น้ำเสียงนุ่มแต่เย็น “เช่นนั้นร่างกายเจ้าคงอ่อนเพลียมาก กลับตำหนักแล้วให้หมอหลวงตรวจด้วย อย่าให้เป็นเหมือนข้า”

เซียนรื่อหงชะงัก คำพูดนี้ฟังดูห่วงใย แต่กลับทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบา ๆ ต่อหน้าทุกคน นางรีบย่อตัว “ขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่ทรงเมตตาเพคะ”

เข่อชิงลุกขึ้นอย่างอ่อนช้อย “ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ เห็นพระองค์เสด็จออกมาได้ หม่อมฉันก็วางใจแล้ว หลายวันมานี้วังหลังวุ่นวายไม่น้อย หม่อมฉันเพียงช่วยดูแลแทนชั่วคราว หวังว่าฮองเฮาจะไม่ถือสา”

ซีฮันหันไปมองนาง รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “ถือสาหรือ เหตุใดข้าต้องถือสาคนที่ทำงานแทนข้าด้วยความภักดีเล่า”

เข่อชิงยิ้มตอบ “หม่อมฉันมิกล้ารับคำชมเพคะ”

“ไม่กล้าก็ดี” ซีฮันกล่าวเรียบ ๆ “เพราะงานของฮองเฮาไม่ใช่สิ่งที่ใครคิดจะแตะก็แตะได้ ต่อไปหากข้าไม่ได้รับสั่งเอง เรื่องในตำหนักกลางให้รายงานต่อข้าโดยตรง ไม่ต้องผ่านผู้อื่นอีก”

ความเงียบกดทับลงทันที ขันทีและนางกำนัลรอบตำหนักก้มหน้าต่ำกว่าเดิม เข่อชิงยังคงยิ้ม แต่แววตาลึกลงเล็กน้อย

 “ฮองเฮาตรัสถูกต้องเพคะ หม่อมฉันเพียงเกรงว่าพระวรกายของพระองค์ยังไม่แข็งแรง”

“ข้าอ่อนแอเพียงร่างกาย ไม่ได้อ่อนแอถึงสมอง” ซีฮันตอบทันที

สีหน้าของสนมหลายคนเปลี่ยนไป เซียนรื่อหงก้มหน้าซ่อนความตกใจ จินเช่อเฟยถึงกับยิ้มอย่างสนใจ โถวฝ่าเฟยแอบเงยหน้ามองฮองเฮา ก่อนรีบหลุบตาลงอีกครั้ง ซินจางเฟยมีประกายโล่งใจวาบผ่านดวงตา ราวกับได้เห็นสิ่งที่รอคอยมานาน