Se connecterPartager
ตอนที่ 6 พิษรักซึมลึก
Date de publication:
2025-02-17 16:25:20ครานี้เป็นจ้าวหยางที่ถือโอกาสมองสำรวจนางใกล้ ๆ เหตุใดสตรีที่รูปโฉมไม่ธรรมดาเช่นนางถึงได้ร้ายกาจนัก ตบตีบ่าวไพร่ รังแกน้องสาว และเขาเองนั้นไม่ได้นิยมสตรีป่าเถื่อนแม้จะลอบกินเต้าหู้นางไปแล้วเสียหลายคราและถูกใจแถมตอนนี้ยังมิเบื่อหน่ายจึงยังเก็บนางไว้ใกล้มือเผื่อเรียกหา
เรื่องนี้จ้าวหยางเองมิใช่ไม่หนักใจเรื่องเขาและนางลอบกินเต้าหู้ชิงสุกก่อนห่ามกันแล้วนั้นแรกเริ่มเป็นนางเสนอตัวให้เขาลิ้มลองเพื่อร้องขอความรัก แต่เขานั้นยังมิสามารถบอกได้ว่าในเลานั้นรักรึชังไม่แน่ชัด อีกทั้งบรรยากาศตำหนักป่าไผ่เวลานั้นชั่งเป็นใจ ทำให้สองชายหญิงชิดใกล้และลงเอยด้วยความสัมพันธ์ที่เลยเถิด นับตั้งแต่มีครั้งแรกก็ย่อมคราที่สองสามสี่ตามมาติด ๆ จนนี่ก็ล่วงเลยมาเป็นแรมเดือน จนกระทั่งเขาได้พบกับสตรีที่เขารู้สึกชอบและอยากแต่งเป็นชายา สตรีที่อ่อนโยนน่ารักใคร่และน่าทะนุถนอมน้องสาวของนาง หลินชิงเยว่
“นี่เจ้าคิดอะไร! ดูสิเจ้าทำข้าเปียกไปหมด” จ้าวหยางยิ้มเยาะกับท่าทีของนางคราหนึ่งก็โอบอุ้มนางขึ้นแนบอก พลันร่างขาวราวหิมะแต่บัดนี้ทั่วทั้งตัวเห่อแดงก่ำราวกุ้งต้ม ซุกซบใบหน้าแนบชิดแกร่งของตนมิยอมสบตา ท่าทางของนางทำให้จ้าวหยางนึกขันในใจกับท่าทางเหนียมอายที่ออกจะเกินจริงไปเสียหน่อย ในเมื่อทั้งเขาและนางต่างเปลือยเปล่าต่อหน้ากันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
พรึบ! ภาพจ้าวหยางกระชากอาภรณ์ที่เปียกโชกออกจากกายทำให้ซูเหยาตกใจตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะรีบหันหลังให้ภาพบุรุษเปลือยอย่างรวดเร็ว ขอโทษเถอะที่สายตานางมิได้รักดีนักเผลอมองอาวุธลับแท่งใหญ่ของหยางจวิ้นอ๋องเข้าอย่างจัง และเป็นนางนั่นแหละที่เขินอายจนผูกอาภรณ์ชุดนอนตัวบางผิด ๆ ถูก ๆ
“ติดแบบนี้จะเสร็จเมื่อไหร่ หันมานี่!” จ้าวหยางก้าวเข้าประชิดซูเหยาหลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยด้วยอาศัยเอาผ้าห่มของนางผืนหนึ่งมาพันท่อนล่างอย่างลวก ๆ
“เอ่อไม่เป็นไร ซูเหยาทำเองได้” ซูเหยาบอกเสียงสั่น
“หันมาซูเหยา!” เสียงเข้มเอ่ยบังคับและมันได้ผลที่นางกลัวจนตัวสั่น ร่างสั่น ๆ ค่อย ๆ หันกลับมาช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ช่วงล่างเขานั้นถูกพันไว้ด้วยผ้าห่มผืนบางของนาง
สายตาคมเข้มแฝงแววเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มน้อย ๆ มองใบหน้ากระจ่างใสที่บัดนี้แดงก่ำ เมื่อเรียบร้อยก็เอื้อมมือไปดึงปิ่นออกจากผมให้นาง ทำให้ผมยาวสลวยดำขลับราวน้ำหมึกของนางทิ้งตัวลงคลอเคลียแผ่นหลังบอบบางกลิ่นหอม โม่ลี่ฮวาอ่อน ๆ ลอยปะทะจมูกจนจ้าวหยางลอบสูดกลิ่นนุ่มนวลหอมเย็นชวนฝันของนางเข้าเสียเต็มปอด ก่อนจับจูงนางที่มองเช่นไรก็รู้ว่ามีคำถามจะถามตนนั้นไปยังตั่งเตียงเล็กแคบของนาง ใช่มันทั้งเล็กและน่าอึดอัดเมื่อเทียบกับเตียงที่ตำหนักของตน
“ท่านอ๋องไม่กลัวน้องรองรู้รึไรว่ามาอยู่กับหม่อมฉัน อีกอย่างซูเหยาว่าไม่เหมาะสักเท่าไหร่ เชิญท่านอ๋องเสด็จกับเรือนรับรองด้วยเพคะ” เมื่อถูกบังคับจับจูงมาที่เตียงชิงเหยาก็รีบขยับหนีห่างร่างสูงใหญ่ในทันที
“หึ! ไม่ใช่ว่าเจ้านั้นรึต้องการให้พวกเขารู้ ไหนดูซิ” จ้าวหยางคว้าเอาแขนเล็กของนางขึ้นมาพลิกดู แม้นางจะขัดขืนมิยินยอมแต่แรงอันน้อยนิดของนางรึจะสู้แรงเขาได้
“ปล่อยนะเพคะ”
“แต้มพรหมจรรย์บ้า ๆ นี้ หึ! น่าขันสิ้นดี” เป็นจ้าวหยางที่เกิดนึกไม่ชอบใจขึ้นมาเมื่อเห็นจุดแดงที่แขนของนางซะอย่างนั้น
“เรื่องของข้า” ซูเหยาดึงแขนกลับ และเหตุที่นางแสดงออกนิ่งเงียบมิพอใจจ้าวหยางเช่นนี้ก็เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา
“เรื่องของเจ้านับเป็นเรื่องของข้าตั้งแต่เจ้าเป็นคนของข้าแล้วล่ะ” สิ้นเสียงเข้ม จ้าวหยางก็ทอดตัวลงนอนที่เตียงของซูเหยาก่อนจะดึงคว้าเอาตัวนางให้ล้มลงนอนเคียงคู่เมื่อนอนรออยู่นานนางก็มิยอมนอนลงเสียที เหตุใดนางชอบให้ใช้กำลังบังคบ และวันนี้นางช่างไม่น่ารักและตามใจเขาเหมือนทุกครา
“ท่านอ๋องปล่อยข้านะ ปล่อยสิ”
“นี่! เจ้าจะเล่นตัวไปใยข้าชักรำคาญแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้วนอนเสียที” จ้าวหยางเอ่ยเสียงเข้ม โดยหารู้ไม่ว่าบัดนี้ซูเหยานางอยู่ในอารมณ์ใด
“ในเมื่อรำคาญข้านัก ฮึก ก็ออกไปเลย ไปสิ! ฮึกข้ามันน่ารำคาญใช่ ที่ข้าเป็นแบบนี้ก็เพราะท่านนั่นแหละ ฮึก” ซูเหยาเดิมทีน้อยใจอยู่ก่อนแล้ว เมื่อถูกขึ้นเสียงเพียงนิดหยดน้ำตานางก็ร่างไหลเป็นทางง่ายกว่ายามกว่าปกติ เมื่อผู้ที่ขึ้นเสียงเข้มดุนั้นคือบุรุษที่นางรัก ร่างบอบบางพยายามกลั้นสะอื้นจนไหล่บางสั่นเทาราวลูกนก เมื่อมองแล้วช่างน่าสงสารเห็นใจยิ่งนัก
จ้าวหยางที่รู้ว่าตนเองดุนางแรงไปก็รีบคว้าดึงเอานางเข้าแนบอก บังคับพลิกให้นางหันหน้ามาพูดคุยกันเสียให้รู้ความ
ซูเหยาบัดนี้ไม่ยอมแม้แต่จะเงยสบตาของจ้าวหยาง นางเสียใจทั้งน้อยใจ ยิ่งเมื่อหวนคิดถึงภาพในงานวันเกิดท่านย่าแล้วนั้นเสียงสะอื้นที่กักเก็บไว้ก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จนนางต้องฟุบหน้าลงกับหมอนเพื่อให้มันช่วยกักเก็บน้ำตา
Dernier chapitre
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 44 ครรลอง ของสองเรา
หลังจากดูถูกหยางจวิ้นอ๋องครานั้นซูเหยาก็ไม่คิดจะทำอีกเลย เขาพละกำลังล้นเหลือราวม้าศึกมิรู้จักเหน็ดเหนื่อยจนซูเหยาประจักษ์แจ้งแก่ใจนัก หลังจากวันนั้นนางก็ร่างกายอ่อนแรงนี่ก็เข้าเดือนที่สองแล้วกระมังที่นางมักเวียนศีรษะอยู่บ่อย ๆ อีกทั้งยังต้องเทียวไปมาระหว่างจวนตระกูลหลินกับตำหนักป่าไผ่ทำให้หลายวันมานี้นางถึงกับทนไม่ไหวเวียนศีรษะจนสำรอกออกมาเสียกลางทาง ทั้งร่างกายมิมีแรงไหนจะทั้งรู้สึกง่วงนอนอยู่ตลอดเวลาอีกเล่าแต่อาการเหล่านี้นั้นช่างน่าประหลาดยิ่งซูเหยาค้นพบว่าอาการนางจะทุเลาลงถึงขั้นหายไปเมื่อได้สูดดมกลิ่นกายของหยางจวิ้นอ๋อง ซึ่งน่าประหลาดนักทำให้หลัง ๆ มานี้จากที่เขาติดนางกลายเป็นนางที่ติดเขาแทนไปเสียแล้ว“ท่านอ๋อง”“ซูเหยาลุกขึ้นก่อนเถิดท่านหมอมาแล้ว” ซูเหยาฝืนอาการเวียนศีรษะหน้ามืดนางพยายามมองดูจ้าวหยางแต่กลับพบว่าบัดนี้มิได้มีเพียงหมอหลวง กลับมีญาติฝั่งนางมาครบอีกแม้กระทั่งพระชายาและท่านปู่ของเขาก็ยังมาด้วย นางเห็นเช่นนั้นก็พยายามลุกขึ้นเพื่อถวายความเคารพ แต่ก็ถูกผู้ใหญ่ทัดทานเอาไว้เสียก่อนเมื่อเห็นใบหน้านางซีดเผือดมิสู้ดีนัก“ซูเหยาเจ้าไม่ต้องลุก ๆ นอนลง ๆ เดี๋ยวให้หมอหลวงตรวจให
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 43 คลี่คลาย
[จวนตระกูลหลิน]ซูเหยาบัดนี้รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากเมื่อบิดาเอาแต่จ้องตนแต่มิยอมพูดจา นางจึงได้แต่ก้มหน้าแล้วจับชายอาภรณ์พลิกไปพลิกมาแทนเมื่อเริ่มรู้ถึงสถานการณ์กดดัน และเป็นนางที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวต้องยอมเอ่ยปากกับผู้เป็นบิดาก่อน ส่วนท่านย่านั้นมิได้ถูกเชิญออกมากลัวว่าได้ยินเรื่องราวของนางแล้วเดี๋ยวเป็นการซ้ำเติมอาการเข้าไปใหญ่“ท่านพ่อ...”“เจ้ารู้ความผิดตัวเองรึไม่!” หลินเจียงเอ่ยด้วยใบหน้าเข้มน้ำเสียงราบเรียบจนซูเหยานึกขยาดเสียวสันหลังวาบดวงตาเริ่มแดงก่ำเจือด้วยหยาดน้ำวาววับ“ทะท่านพ่อลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขะข้าทำให้ท่านต้องเสื่อมเสีย ละลูก”“นางมิผิด หากจะผิดล้วนเป็นข้าที่ผิด” จ้าวหยางที่นึกเป็นห่วงนางหลังพูดคุยกับมารดาเสร็จก็รีบควบม้าวิ่งทะยานตรงมาหานางที่จวนในทันที“ทะท่านอ๋อง” เสนาบดีเจียงลุกขึ้นทำความเคารพตามปกติแต่บรรยากาศโดยรอบนั้นกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกอึมครึม“ท่านหลินเป็นข้าทั้งนั้นที่ผิดเจ้าอย่าได้โทษนาง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนถูกล่อลวงจากข้าทั้งนั้น”“ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านพ่อ มิใช่เช่นนั้นเป็นข้าเองที่ชอบท่านอ๋องมาก” ซูเหยาที่นึกกลัวผู้เป็นพ่อที่มีท่าทางเอาจริงเอาจังอย่างที่ไม
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 42 โฉมหน้าที่แท้จริิง
การที่องค์ชายรองประคองมารดาเดินมาชมบุปผาในอีกด้านนั้นก็พอดีกับเหล่าขุนนางที่ว่าราชการจบ ไท่จื่อเฟยจึงได้ถือโอกาสเชิญพวกเขามาดื่มชา ชมบุปผางามเพื่อผ่อนคลายจากงานราชกิจ โดยทุกอย่างนั้นล้วนถูกจ้าวหยางและมารดาจัดแจงความเป็นไปไว้เสียหมดสิ้น“ท่านแม่ ๆ ท่านแม่ว่าป่านนี้พี่สาวของข้านางจะเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ หึ!”.”ก็คงนอนตายอยู่ใต้หน้าผาลึกแล้วกระมัง ฮ่า ๆ ช่างเถอะคนมันไม่มีวาสนาก็เหมือนแม่นางนั้นแหละ ชะตาอาภัพผู้ใดจะคิดกันเล่านังเด็กซูเหยานั้นออกจะเก่งกาจจะมาตายง่ายดายถึงเพียงนี้ หึ ๆ”“แต่ท่านแม่หากท่านพ่อรู้เล่าเจ้าคะ ท่านพ่อต้องถามหานางแน่ ๆ” ชิงเยว่เมื่อนึกถึงผู้เป็นพ่อขึ้นมาก็กลับเกิดหวาดกลัวขึ้นในใจ“พ่อเจ้าหนะรึโง่สิ้นดีหนะสิ ขนาดฮูหยินใหญ่นางตายเพียงข้าโกหกเพียงนิด บีบน้ำตาเสียหน่อยเขาก็คิดเสียแล้วว่าการตายของนางเป็นอุบัติเหตุ” ซูฉีที่นางมั่นใจเพียงนี้นั้นก็เพราะตระกูลนางกว้างขวางซ้ำร่ำรวยทำสิ่งใดจึงมิต้องได้เปลืองแรงมากนัก สองแม่ลูกพูดคุยกันเพลิดเพลินโดยหารู้ไม่ว่าบัดนี้คนที่อยู่นอกห้องนั้นได้ยินถ้อยคำพวกนางเสียหมดสิ้น“ซูฉี! หลินชิงเยว่! ” เสนาบดีหลินเดินออกมาอย่างเลื่อนลอยแต่ใ
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 41 กระชากหน้ากาก
“ท่านแม่ ๆ มีเทียบเชิญเข้าเฝ้าพระชายาเช่นนั้นรึเจ้าคะ” ชิงเยว่รีบวิ่งหน้าตั้งมาหาผู้เป็นมารดาที่เรือน หลายวันมานี้นางมิต้องสำรวมสิ่งใด ท่านย่าป่วย ท่านพ่ออยู่ว่าช่วยราชกิจฝ่าบาทในวัง อีกทั้งนังพี่สาวตัวดีหายสาบสูญ ดูเถิดคนในเรือนนางยังคิดว่านายหญิงพวกมันอยู่ที่ตำหนักป่าไผ่ หึ! เป็นซากศพเฝ้าหน้าผาลึกต่างหากเล่า ช่วยมิได้ใครใช้ให้เจ้ากล้ามาแย่งชิงความชอบขององค์ชายรองกับข้า“ใช่ ๆ เจ้าหนะหัดสำรวมเสียบ้าง ไม่เช่นนั้นเกิดผู้ใดทะเล่อทะล่าเข้ามาเห็นเข้าแล้วเอาไปพูดต่อละก็ไม่ดีแน่” ซูฉียิ้มปริ่มนึกปลาบปลื้มในใจที่เทียบเชิญเขียนชื่อชิงเยว่กับนางเพียงสองคน ไม่มีชื่อนังเด็กซูเหยา ใช่สิ! จะมีได้เช่นไรในเมื่อนางส่งมันไปหาแม่มันด้วยมือตนเอง หึ!“แม่นมอวิ๋นเร็วเข้าไปเตรียมรถม้าให้เร็ว ข้าจะพาลูกข้าไปซื้อหาอาภรณ์ใหม่เสียหน่อยเข้าวังครานี้จะน้อยหน้าสตรีอื่นได้เช่นไร”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“ท่านแม่ดีที่สุด วันพรุ่งลูกต้องโดดเด่นกว่าใครในงานชมบุปผาให้ได้” ชิงเยว่ยิ้มอีกทั้งกอดแขนมารดาอย่างออดอ้อน[ตำหนักเทียนจื่อ]“ท่านอ๋องพระองค์อยู่นิ่ง ๆ เถิดเลิกกลั่นแกล้งข้าเพียงครู่ ข้าขอดูเหล่าบรรดาคุณหนูพวกนั้น
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 40 พยานรัก
“แค่ก ๆ” เสียงไอแห้ง ๆ ติดกันเรียกความสนใจให้จ้าวหยางที่อ่านฎีกาต้องรีบวางมือและเข้ามาโอบประชิดร่างบางเข้าแนบอก พร้อมฝ่ามือใหญ่ที่ลูบตามตัวนางไปมาอย่างต้องการปลอบประโลม“ซูเหยาเป็นเช่นไร ยังเจ็บส่วนใดอยู่รึไม่ ข้าขอโทษ ๆ ข้าไม่น่าเอาแต่ใจนัดเจ้าออกมาวันนี้เลยจริง ๆ ข้าขอโทษ หากว่าข้าไปช่วยไว้ไม่ทันป่านนี้ ๆ เกรงว่าข้าคงจะเสียเจ้าไปแล้ว” จ้าวหยางพูดทั้งหมดความที่มีอยู่ในใจเสียหมดสิ้นจนทำให้ซูเหยาที่ถูกกดศีรษะให้แนบชิดฝังแน่นกับอกแกร่งต้องลอบยิ้มกับแผ่นอกกว้างทั้งน้ำตา พร้อมกับมือบางที่ค่อย ๆ ยกขึ้นทำทีคล้ายจะกอดตอบ นางชั่งใจอยู่เพียงครู่ก่อนจะตัดสินใจโอบกอดร่างหนาไว้เฉกเช่นกัน“ซูเหยา” จ้าวหยางที่รับรู้ว่านางกอดตอบตนมาเช่นนั้นก็เผยยิ้มดีใจ ทั้งสองตกอยู่ในห้วงภวังค์ของกันและกันมีเพียงเสียงลมหายใจระหว่างกันให้ได้ยิน ซ้ำไร้การเอื้อยเอ่ยบทสนทนาใด ๆ ออกมาใช้เพียงใจและกายสื่อความรู้สึกถึงกันและกัน“องค์ชาย...อะเอ่อคือกระหม่อม คือกระหม่อมว่าควรออกไปดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” เหยียนเฟิงที่บังเอิญเข้ามาถูกจังหวะก็รีบหันตัวกลับแทบจะในทันที ก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกักจนจ้าวหยางเอ่ยออกคำสั่งให้รายงานได้จึงได้
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 39 ลอบทำร้าย
หลังจากวันนั้นซูเหยาก็รู้สึกหายใจโล่งนักที่หยางจวิ้นอ๋องมิได้มาตามตื้อก่อกวนนาง แต่นั้นเพียงกลางวันกลางคืนเล่าท่านอ๋องกลับทำตัวเป็นโจร บุปผาลอบเข้าออกเรือนนางราวเรือนตน ทั้งที่นางจ้างคนมาเฝ้าเรือนนางมากขึ้นแต่นั่นก็มิได้เป็นอุปสรรค ทั้งนางข่มขู่ก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว นางใช้สารพัดวิธีแต่ก็มิอาจขัดขวางเขาได้ และเหตุผลที่ให้แก่นางคือ ทำลูกและวันนี้เป็นอีกวันที่นางถูกเขาเชิญให้ไปตำหนักป่าไผ่เหตุผลแกมข่มขู่คือให้หมอหลวงตรวจชีพจรว่านางนั้นท้องแล้วรึไม่ และเป็นนางเองที่เริ่มคิดแล้วว่าสรุปเป็นผู้ใดกันแน่ที่อยากมีลูกเขานั้นดูจริงจังกว่านางมากนัก ซ้ำยังน่าไม่อายกลับกางตำรากามสูตรบ้าบอนั่นให้นางดูถึงท่วงท่าทำรักที่ว่าท่าใดได้บุตรชายท่าใดได้บุตรสาวอีกทั้งให้นางเลือก องค์ชายรองผู้นี้เดิมทีสุขุมเยือกเย็นมาบัดนี้นางกลับค้นพบอีกตัวตนหนึ่งของเขาเข้าเสียอย่างนั้น“คนหน้าไม่อายชิ!” ซูเหยาที่เดินทางมาเพียงลำพังโดยเข้าใจว่าขึ้นรถม้าที่นางขึ้นนั่งนั้นเป็นของตำหนักป่าไผ่ส่งมารับ จึงได้แต่บ่นต่อว่าหยางจวิ้นอ๋องกับลมกับฟ้าโดยหารู้ไม่ว่ารถม้าที่ตนนั่งมานั้นหาใช่ของตำหนักป่าไผ่ไม่“ท่านแม่จะได้ผลแน
ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 38 เจ้าแผนการ
ซูเหยาหลับไปนานเท่าใดไม่อาจรู้ได้ แต่เวลานี้เหตุใดถึงได้เมื่อยขบเช่นนี้“โอ๊ย ซี้ด” ซูเหยานิ่วหน้าน้อย ๆ พร้อมกับค่อย ๆ ประคองตัวเองลุกขึ้น เมื่อสายตาเริ่มคุ้นชินกับความสว่างบรรยากาศที่แปลกไป ทำให้นางกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นไม่นานก็ต้องตกใจตาเบิกกว้างว่าที่นี่คือที่ใด“นี่ข้า! มาอยู่ที่น
Dernière mise à jour : 2026-03-30ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 30 ภัยใกล้ตัว
ยามพลบค่ำ ณ จวนตระกูลโหว บัดนี้ในจวนหลังใหญ่คึกครื้นเป็นอย่างมาก ฮูหยินของตระกูลนั้นถึงกลับอาสาเข้าครัวด้วยตนเอง ฝั่งด้านผู้เป็นสามีก็สั่งบ่าวรับใช้ตั้งโต๊ะรับอาหารเย็นที่เก๋งหลังใหญ่กลางสระบัว ส่วนผู้เป็นบุตรชายนั้นก็เอาแต่มองใบหน้างามล้ำของคู่หมั้นตนมิยอมห่าง ต่วนมู่นั้นมองจนซูเหยาเกิดนึกมิชอบใจอ
Dernière mise à jour : 2026-03-22ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 24 แขกผู้มาเยือน
ยามเช้าอากาศแจ่มใสแต่ซูเหยากลับพบว่าวันนี้บรรยากาศในจวนกลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อที่จวนมีแขกสูงศักดิ์มาเยี่ยมเยือนตั้งแต่เช้าตรู่ และแขกผู้นั้นก็คือเขาหยางจวิ้นอ๋องทั้งที่พึ่งพบกับน้องสาวนางไปเมื่อวาน วันนี้ก็เสด็จมาเยือนแต่เช้านี่คงโปรดมากเสียกระมัง“คุณหนูไม่ออกไปรึเจ้าคะ”“ออกสิ มีนัดกับตวนมู่พอด
Dernière mise à jour : 2026-03-19ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ ตอนที่ 22 เมื่อคราหวนคืน
เป็นอีกคราในรอบปีที่จวนเสนาบดีหลินกลับมามีชีวิตชีวาคึกครื้นอีกคราเมื่อคุณหนูใหญ่หลินซูเหยาหวนคืนกลับเฉิงหยางครานี้นั้นสร้างความปิติความยินดีให้กับเหล่าฮูหยินและเสนาบดีเจียงผู้พ่อเป็นอย่างมากเสนาบดีหลินเจียงนั้นถึงขนาดจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้แก่นางเลยทีเดียว ซึ่งการที่ผู้เป็นพ่อของนางแสดงการใส่ใจถึงเ
Dernière mise à jour : 2026-03-18
Vous vous intéresseriez aussi à
วังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย171.1K Vuesข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.8K Vuesยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น437.7K Vuesกลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง65.0K Vuesสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน188 Vuesวาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80
หลี่จินผิง190 Vuesเมื่อฮองเฮาปีศาจ ชวนอ๋องทรราชกู้บัลลังก์
Treenapa118 Vuesชาตินี้ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว
คุณยายจิ้งจอก1.6K Vues
