Partager

ตอนที่ 5 ลอบเข้าหา

last update Date de publication: 2025-02-17 16:24:02

“ฮ่า ๆ ท่านแม่ลูกสะใจยิ่งนัก ดูนางสิป่านนี้คงอกแตกตายแล้วกระมัง”

“นั่นสิ! นางคงมิคิดว่าท่านองค์ชายรองจะมีใจให้ลูก ดูท่าทางไหล่ตกของนางที่เดินกลับเรือนสิ หึ! ช่างน่าสมเพชเสียจริง”

เสียงสองแม่ลูกทั้งบ่าวไพร่ต่างพูดคุยกันอย่างสนุกปากถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ก่อนซูฉีจะเป็นคนยกมือบุตรสาวขึ้นสำรวจร่องรอยเขียวช้ำ ในใจก็นึกเจ็บแค้นลูกเลี้ยงที่ทำให้ลูกของนางได้รับบาดเจ็บ

“ชิงเยว่ของแม่ เจ้านี่เป็นบุตรสาวที่ประเสริฐจริงแท้ หากเจ้าได้แต่งเข้าเป็นชายาอ๋องแล้วละก็ต่อไปเราก็ไม่ต้องหวั่นเกรงผู้ใดแล้วล่ะ พระชายาเป็นไง คำ ๆ นี้เจ้าเกิดมาเพื่อมัน พวกเจ้าว่าใช่รึไม่ ฮึ”

“เจ้าค่ะฮูหยิน คุณหนูรองของบ่าวเหมาะกับคำเรียกนี้ที่สุด ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นรอช้าอยู่ใย รีบไปหายามาทาให้ลูกข้าเสียสิ ประเดี๋ยวผิวสวย ๆ ของนางจะทิ้งรอยช้ำเอาได้ ไปเร็วเข้า” ซูฉีเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะหันมาแย้มยิ้มกับบุตรสาวอย่างรักใคร่และภูมิใจในผลงานวันนี้ของนาง ไม่ได้ใจเหล่า     ฮูหยินแล้วเช่นไร เพียงได้ใจองค์ชายรองเท่านี้ก็เป็นพอแล้ว หึ!

อีกด้านฝั่งตะวันออกของจวนกลับเงียบเหงายิ่งยามนี้หยาดฝนโปรย ความมืดร่วงโรยปกคลุมแล้วยิ่งเพิ่มบรรยากาศในเรือนให้เศร้าหมองตามอารมณ์เจ้าของเรือนไปโดยปริยาย

“คุณหนูไม่ร้องนะเจ้าคะ ไม่ร้อง” เยว่ถานเอ่ยปลอบผู้เป็นนายที่นั่งในอ่างไม้ให้นางปรนนิบัติอาบน้ำ คุณหนูที่เคยพูดคุยสดใสอยู่เสมอเวลานี้นอนหลับตานิ่งมีเพียงหยาดน้ำตาจากความเสียใจที่หลั่งไหลออกมามิขาด ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

“ถานเอ่อร์ออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการตัวเองเจ้าเองก็ไปนอนได้แล้วนะ”

“แต่ว่าคุณหนู บ่าว”

“ไปเถอะ”

เมื่อผู้เป็นนายบอกมาเช่นนั้นแม้ไม่สบายใจแต่ก็จำใจต้องทำ เยว่ถานมองซ้ายมองขวาอย่างไม่สบายใจที่จะปล่อยคุณหนูนางไว้คนเดียวแต่ก็จำต้องล่าถอยออกมา เผื่อให้คุณหนูนางได้สบายใจ

~พลิ้ว~

สายลมพัดพาละอองฝนเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่เยว่ถานเปิดไว้ ช่องนี้สูงพอสมควรและไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดแอบมองได้เพราะมันถูกออกแบบให้คนด้านนอกมองไม่เห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ของเจ้าของห้อง และที่นางเปิดไว้มิใช่ลืมเพราะซูเหยาชื่นชอบกลิ่นฝนตก และหลงใหลในการฟังเสียงมันยิ่งนัก ความเย็นของสายลมบวกกลับละอองฝนทำให้ซูเหยาต้องห่อไหล่น้อย ๆ ทั้งที่แช่ตัวในน้ำอุ่น ดวงตางดงามหลับพริ้มแพขนตาหนาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา ร่างสะท้านน้อย ๆ จากเสียงสะอื้น ก่อนจะค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ มองกำไลหยกขาวมันแพะที่ข้อมือ ในหัวหวนครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิต

“เฮ้อ เอาล่ะข้าไม่อยากเอาโทษให้มากความ แต่จะว่าไปคุณหนูใหญ่ของท่านช่างต่างจากคุณหนูรองลิบลับเห็นได้ชัดว่า หึ!”

ใช่สิท่านอ๋องคงจะหมายถึงนางไม่มีมารดาอบรมสั่งสอนรึไร ถึงเป็นเช่นนั้นก็จริงแต่นางหาได้ชอบใจไม่ที่มากล่าวหานางเช่นนี้ ไม่ชอบใจแล้วนางทำสิ่งใดได้ ทุก ๆ อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้นางทำไปเพราะอะไรกันซูเหยา ที่เจ้าทนลำบาก ทนให้เขาพรากความสาวเจ้าคราแล้วคราเล่าเพื่อสิ่งใดกัน

“เพราะรัก เพราะ”

‘ข้าสัญญาโตขึ้นข้าจะแต่งงานกับเจ้าน้องหญิง’

“เพราะคำสัญญาในวัยเด็ก รึเพราะข้าลุ่มหลง รึเพราะข้าอยากเอาชนะ แต่ในเมื่อข้าทุ่มสุดตัวขนาดนี้แล้วจะให้หวนกลับไปก็คงมิง่ายแล้ว แต้มพรหมจรรย์นี่ หึ!” ซูเหยาเหยียดยิ้มสมเพชตน นางมองกำไลทั้งสะท้อนในใจของกำนัลอื่นใดมิเคยได้รับมอบมีเพียงคำสัญญาปากเปล่าที่นางยึดมั่นเสมอมา

คราแรกคิดว่าเมื่อได้แต่งเข้าจวนอ๋อง ได้หลีกหนีจากมารดาเลี้ยง ได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับบุรุษที่นางรักคงจะมีความสุขไม่น้อย แต่ว่านี่มันยังจะเป็นจริงได้อีกหรือ แต้มพรหมจรรย์หลอกนี่หากข้าไม่ได้แต่งกับท่านอ๋อง บุรุษอื่นจะรู้รึไม่ แล้วหากท่านพ่อรู้เข้าว่าข้าชิงสุกก่อนห่ามท่านพ่อท่านย่าจะเสียใจรึไม่ แล้วหากว่า เฮือก!

“ว๊าย...อุ๊ป”

“เงียบ!” เสียงเข้มเอ่ยชิดใบหูพร้อมใช้มือใหญ่ปิดปากนางแน่น

“คุณหนู!”

เสียงเยว่ถานเปิดประตูเข้ามาหลังได้ยินเสียงของผู้เป็นนาย ส่วนซูเหยานั้นเพียงได้กลิ่นที่คุ้นเคยก็รับรู้ได้ว่าเป็นผู้ใดนางจึงผ่อนลมหายใจลงอย่างโล่งอก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงเยว่ถานกำลังวิ่งเข้ามา มือบางรีบผลักอกแกร่งให้หาที่ซ่อนแต่เหมือนว่าหยางจวิ้นอ๋องนึกอยากกลั่นแกล้งนาง ไม่ว่าจะผลักเช่นไรเขากลับไม่ขยับและเมื่อเสียงเยว่ถานเริ่มเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ขึ้นซูเหยายิ่งเหงื่อกาฬไหลพราก ดวงตาไหวระริกหวานหวั่น มองซ้ายมองขวาเพื่อหาที่ให้หยางจวิ้นอ๋องซ่อนและก่อนที่เยว่ถานจะได้เดินเข้ามาซูเหยาจึงตัดสินใจกระชากคว้าเอาจ้าวหยางที่ยังไม่ทันได้ระวังตัวลงมาในอ่างน้ำ ก่อนจะกดเขาลงมิดโชคดีที่เยว่ถานโปรยกลีบดอกไม้เสียหนาจึงใช้อำพรางคนในน้ำได้ไม่ยาก

“คุณหนูเกิดสิ่งใดขึ้นเจ้าคะ” เยว่ถานวิ่งหอบเอ่ยถามเสียงสั่น

“ไม่มีอะไรเยว่ถาน ข้าแค่ตกใจแมลงสาบหนะ”

“แมลงสาบ! จะมีได้เช่นไรบ่าวว่าบ่าวทำความสะอาดดีมาก ๆ แล้วนะเจ้าคะ คุณหนูไม่ต้องกลัวนะเจ้าค่ะบ่าวจะจับมันเดี๋ยวนี้!” เยว่ถานรูดแขนเสื้อขึ้นทำทีเตรียมจับ แต่ถูกซูเหยาเอ่ยห้ามไว้เสียก่อน แต่ดูเหมือนว่าเสียงที่เปล่งออกมานั้นจะไม่มั่นคงเสียทีเดียว

“เอ่อเยว่ถานไว้พรุ่งนี้เถอะ ตอนนี้เจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าจะได้รีบอาบน้ำตอนนี้ชักหนาวแล้วล่ะ”

“อ่อเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ มาเจ้าค่ะเยว่ถานช่วยอาบ”

“ไม่ต้อง! คือข้าจะอาบเองเจ้าไปเถอะ” ซูเหยาเอ่ยเสียงตกใจ ก่อนจะปรับเป็นปกติแล้วรีบไล่สาวใช้ตัวน้อยให้รีบออกไป คล้อยหลังบ่าวรับใช้ซูเหยาก็ถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างโล่งอก ก่อนจะตกใจอีกคราเมื่อร่างองอาจโผล่ขึ้นจากน้ำด้วยอาภรณ์เปียกโชก ผมลู่ลงแนบไปกับใบหน้าหล่อเหลา สาปอาภรณ์แยกออกเผยให้เห็นลอนกล้ามที่หน้าท้องชัดเจน เหนือสะโพกมีขอบกางเกงรั้งอยู่หมิ่นเหม่ ภาพบุรุษตรงหน้าทำให้ซูเหยาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างมิอาจห้ามไหว

“แค่ก ๆ เจ้า!” จ้าวหยางเอ่ยเสียงสะบัดอย่างกรุ่นโกรธก่อนจะปรี่เอื้อมมือจับขอบอ่างคร่อมเอาร่างบางไว้ในวงแขนแกร่งใบหน้าก้มเข้าประชิดใบหน้าเล็กของนาง หอบหายใจสะท้อนรุนแรงจากการกลั้นหายใจใต้น้ำ

 คราแรกตั้งใจจะเข้ามาหานางแต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าของเรือนกำลังอาบน้ำอยู่ แต่เหตุการณ์กลับเหนือการควบคุมทำให้ต้องเปียกไปทั้งตัวเช่นนี้ แต่เมื่อดวงตาคมมองเห็นภาพโฉมงามขาวกระจ่างเปลือยไหล่อยู่ตรงหน้า เท่านั้นแหละความโกรธในใจอกถึงได้ทุเลา แต่สีหน้ากลับกลายเป็นเจ้าเล่ห์มองนางราวราชสีห์กำลังมองเหยื่อเข้ามาแทน

“ทะท่านอ๋อง พะพระองค์ คือข้ามิได้ตั้งใจใครบอกให้พระองค์เข้ามาเองเล่า” กลายเป็นว่าซูเหยาที่อับอาย มิเคยมีคราใดที่จะเปิดเผยในที่แจ้งเช่นนี้ต่อหน้าจ้าวหยาง ครานี้เปิดเปลือยไปเสียหมดตัวทั้งไฟในห้องก็สว่างไปเสียหมด เมื่อถูกสายตาคมจดจ้องไหล่บางสั่นกลับสั่นระริก หัวใจเต้นรัวกระหน่ำ ซูเหยาเวลานี้ทำได้เพียงนั่งลงให้สายน้ำช่วยเป็นเกราะโอบอุ้มกายเปลือยเปล่าเอาไว้แทน

“เจ้าอายเป็นด้วยรึ หึ!”

ซูเหยาเมื่อได้ยินคำแสลงหูก็เผลอเงยหน้าจ้องมองสบดวงตาคมเข้มอย่างตัดพ้อ ก่อนจะใบหน้าเห่อร้อนแดงก่ำเมื่อหยดน้ำจากปลายจมูกโด่งของเขาหยดลงใส่ใบหน้าของนาง และดูเหมือนว่าใบหน้าหล่อเหลาของจ้าวหยางจะก้มลงต่ำประชิดใกล้นางเข้าเรื่อย ๆ จนซูเหยาต้องหลับตาแน่น

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 44 ครรลอง ของสองเรา

    หลังจากดูถูกหยางจวิ้นอ๋องครานั้นซูเหยาก็ไม่คิดจะทำอีกเลย เขาพละกำลังล้นเหลือราวม้าศึกมิรู้จักเหน็ดเหนื่อยจนซูเหยาประจักษ์แจ้งแก่ใจนัก หลังจากวันนั้นนางก็ร่างกายอ่อนแรงนี่ก็เข้าเดือนที่สองแล้วกระมังที่นางมักเวียนศีรษะอยู่บ่อย ๆ อีกทั้งยังต้องเทียวไปมาระหว่างจวนตระกูลหลินกับตำหนักป่าไผ่ทำให้หลายวันมานี้นางถึงกับทนไม่ไหวเวียนศีรษะจนสำรอกออกมาเสียกลางทาง ทั้งร่างกายมิมีแรงไหนจะทั้งรู้สึกง่วงนอนอยู่ตลอดเวลาอีกเล่าแต่อาการเหล่านี้นั้นช่างน่าประหลาดยิ่งซูเหยาค้นพบว่าอาการนางจะทุเลาลงถึงขั้นหายไปเมื่อได้สูดดมกลิ่นกายของหยางจวิ้นอ๋อง ซึ่งน่าประหลาดนักทำให้หลัง ๆ มานี้จากที่เขาติดนางกลายเป็นนางที่ติดเขาแทนไปเสียแล้ว“ท่านอ๋อง”“ซูเหยาลุกขึ้นก่อนเถิดท่านหมอมาแล้ว” ซูเหยาฝืนอาการเวียนศีรษะหน้ามืดนางพยายามมองดูจ้าวหยางแต่กลับพบว่าบัดนี้มิได้มีเพียงหมอหลวง กลับมีญาติฝั่งนางมาครบอีกแม้กระทั่งพระชายาและท่านปู่ของเขาก็ยังมาด้วย นางเห็นเช่นนั้นก็พยายามลุกขึ้นเพื่อถวายความเคารพ แต่ก็ถูกผู้ใหญ่ทัดทานเอาไว้เสียก่อนเมื่อเห็นใบหน้านางซีดเผือดมิสู้ดีนัก“ซูเหยาเจ้าไม่ต้องลุก ๆ นอนลง ๆ เดี๋ยวให้หมอหลวงตรวจให

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 43 คลี่คลาย

    [จวนตระกูลหลิน]ซูเหยาบัดนี้รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากเมื่อบิดาเอาแต่จ้องตนแต่มิยอมพูดจา นางจึงได้แต่ก้มหน้าแล้วจับชายอาภรณ์พลิกไปพลิกมาแทนเมื่อเริ่มรู้ถึงสถานการณ์กดดัน และเป็นนางที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวต้องยอมเอ่ยปากกับผู้เป็นบิดาก่อน ส่วนท่านย่านั้นมิได้ถูกเชิญออกมากลัวว่าได้ยินเรื่องราวของนางแล้วเดี๋ยวเป็นการซ้ำเติมอาการเข้าไปใหญ่“ท่านพ่อ...”“เจ้ารู้ความผิดตัวเองรึไม่!” หลินเจียงเอ่ยด้วยใบหน้าเข้มน้ำเสียงราบเรียบจนซูเหยานึกขยาดเสียวสันหลังวาบดวงตาเริ่มแดงก่ำเจือด้วยหยาดน้ำวาววับ“ทะท่านพ่อลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขะข้าทำให้ท่านต้องเสื่อมเสีย ละลูก”“นางมิผิด หากจะผิดล้วนเป็นข้าที่ผิด” จ้าวหยางที่นึกเป็นห่วงนางหลังพูดคุยกับมารดาเสร็จก็รีบควบม้าวิ่งทะยานตรงมาหานางที่จวนในทันที“ทะท่านอ๋อง” เสนาบดีเจียงลุกขึ้นทำความเคารพตามปกติแต่บรรยากาศโดยรอบนั้นกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกอึมครึม“ท่านหลินเป็นข้าทั้งนั้นที่ผิดเจ้าอย่าได้โทษนาง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนถูกล่อลวงจากข้าทั้งนั้น”“ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านพ่อ มิใช่เช่นนั้นเป็นข้าเองที่ชอบท่านอ๋องมาก” ซูเหยาที่นึกกลัวผู้เป็นพ่อที่มีท่าทางเอาจริงเอาจังอย่างที่ไม

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 42 โฉมหน้าที่แท้จริิง

    การที่องค์ชายรองประคองมารดาเดินมาชมบุปผาในอีกด้านนั้นก็พอดีกับเหล่าขุนนางที่ว่าราชการจบ ไท่จื่อเฟยจึงได้ถือโอกาสเชิญพวกเขามาดื่มชา ชมบุปผางามเพื่อผ่อนคลายจากงานราชกิจ โดยทุกอย่างนั้นล้วนถูกจ้าวหยางและมารดาจัดแจงความเป็นไปไว้เสียหมดสิ้น“ท่านแม่ ๆ ท่านแม่ว่าป่านนี้พี่สาวของข้านางจะเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ หึ!”.”ก็คงนอนตายอยู่ใต้หน้าผาลึกแล้วกระมัง ฮ่า ๆ ช่างเถอะคนมันไม่มีวาสนาก็เหมือนแม่นางนั้นแหละ ชะตาอาภัพผู้ใดจะคิดกันเล่านังเด็กซูเหยานั้นออกจะเก่งกาจจะมาตายง่ายดายถึงเพียงนี้ หึ ๆ”“แต่ท่านแม่หากท่านพ่อรู้เล่าเจ้าคะ ท่านพ่อต้องถามหานางแน่ ๆ” ชิงเยว่เมื่อนึกถึงผู้เป็นพ่อขึ้นมาก็กลับเกิดหวาดกลัวขึ้นในใจ“พ่อเจ้าหนะรึโง่สิ้นดีหนะสิ ขนาดฮูหยินใหญ่นางตายเพียงข้าโกหกเพียงนิด บีบน้ำตาเสียหน่อยเขาก็คิดเสียแล้วว่าการตายของนางเป็นอุบัติเหตุ” ซูฉีที่นางมั่นใจเพียงนี้นั้นก็เพราะตระกูลนางกว้างขวางซ้ำร่ำรวยทำสิ่งใดจึงมิต้องได้เปลืองแรงมากนัก สองแม่ลูกพูดคุยกันเพลิดเพลินโดยหารู้ไม่ว่าบัดนี้คนที่อยู่นอกห้องนั้นได้ยินถ้อยคำพวกนางเสียหมดสิ้น“ซูฉี! หลินชิงเยว่! ” เสนาบดีหลินเดินออกมาอย่างเลื่อนลอยแต่ใ

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 41 กระชากหน้ากาก

    “ท่านแม่ ๆ มีเทียบเชิญเข้าเฝ้าพระชายาเช่นนั้นรึเจ้าคะ” ชิงเยว่รีบวิ่งหน้าตั้งมาหาผู้เป็นมารดาที่เรือน หลายวันมานี้นางมิต้องสำรวมสิ่งใด ท่านย่าป่วย ท่านพ่ออยู่ว่าช่วยราชกิจฝ่าบาทในวัง อีกทั้งนังพี่สาวตัวดีหายสาบสูญ ดูเถิดคนในเรือนนางยังคิดว่านายหญิงพวกมันอยู่ที่ตำหนักป่าไผ่ หึ! เป็นซากศพเฝ้าหน้าผาลึกต่างหากเล่า ช่วยมิได้ใครใช้ให้เจ้ากล้ามาแย่งชิงความชอบขององค์ชายรองกับข้า“ใช่ ๆ เจ้าหนะหัดสำรวมเสียบ้าง ไม่เช่นนั้นเกิดผู้ใดทะเล่อทะล่าเข้ามาเห็นเข้าแล้วเอาไปพูดต่อละก็ไม่ดีแน่” ซูฉียิ้มปริ่มนึกปลาบปลื้มในใจที่เทียบเชิญเขียนชื่อชิงเยว่กับนางเพียงสองคน ไม่มีชื่อนังเด็กซูเหยา ใช่สิ! จะมีได้เช่นไรในเมื่อนางส่งมันไปหาแม่มันด้วยมือตนเอง หึ!“แม่นมอวิ๋นเร็วเข้าไปเตรียมรถม้าให้เร็ว ข้าจะพาลูกข้าไปซื้อหาอาภรณ์ใหม่เสียหน่อยเข้าวังครานี้จะน้อยหน้าสตรีอื่นได้เช่นไร”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“ท่านแม่ดีที่สุด วันพรุ่งลูกต้องโดดเด่นกว่าใครในงานชมบุปผาให้ได้” ชิงเยว่ยิ้มอีกทั้งกอดแขนมารดาอย่างออดอ้อน[ตำหนักเทียนจื่อ]“ท่านอ๋องพระองค์อยู่นิ่ง ๆ เถิดเลิกกลั่นแกล้งข้าเพียงครู่ ข้าขอดูเหล่าบรรดาคุณหนูพวกนั้น

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 40 พยานรัก

    “แค่ก ๆ” เสียงไอแห้ง ๆ ติดกันเรียกความสนใจให้จ้าวหยางที่อ่านฎีกาต้องรีบวางมือและเข้ามาโอบประชิดร่างบางเข้าแนบอก พร้อมฝ่ามือใหญ่ที่ลูบตามตัวนางไปมาอย่างต้องการปลอบประโลม“ซูเหยาเป็นเช่นไร ยังเจ็บส่วนใดอยู่รึไม่ ข้าขอโทษ ๆ ข้าไม่น่าเอาแต่ใจนัดเจ้าออกมาวันนี้เลยจริง ๆ ข้าขอโทษ หากว่าข้าไปช่วยไว้ไม่ทันป่านนี้ ๆ เกรงว่าข้าคงจะเสียเจ้าไปแล้ว” จ้าวหยางพูดทั้งหมดความที่มีอยู่ในใจเสียหมดสิ้นจนทำให้ซูเหยาที่ถูกกดศีรษะให้แนบชิดฝังแน่นกับอกแกร่งต้องลอบยิ้มกับแผ่นอกกว้างทั้งน้ำตา พร้อมกับมือบางที่ค่อย ๆ ยกขึ้นทำทีคล้ายจะกอดตอบ นางชั่งใจอยู่เพียงครู่ก่อนจะตัดสินใจโอบกอดร่างหนาไว้เฉกเช่นกัน“ซูเหยา” จ้าวหยางที่รับรู้ว่านางกอดตอบตนมาเช่นนั้นก็เผยยิ้มดีใจ ทั้งสองตกอยู่ในห้วงภวังค์ของกันและกันมีเพียงเสียงลมหายใจระหว่างกันให้ได้ยิน ซ้ำไร้การเอื้อยเอ่ยบทสนทนาใด ๆ ออกมาใช้เพียงใจและกายสื่อความรู้สึกถึงกันและกัน“องค์ชาย...อะเอ่อคือกระหม่อม คือกระหม่อมว่าควรออกไปดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” เหยียนเฟิงที่บังเอิญเข้ามาถูกจังหวะก็รีบหันตัวกลับแทบจะในทันที ก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกักจนจ้าวหยางเอ่ยออกคำสั่งให้รายงานได้จึงได้

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 39 ลอบทำร้าย

    หลังจากวันนั้นซูเหยาก็รู้สึกหายใจโล่งนักที่หยางจวิ้นอ๋องมิได้มาตามตื้อก่อกวนนาง แต่นั้นเพียงกลางวันกลางคืนเล่าท่านอ๋องกลับทำตัวเป็นโจร บุปผาลอบเข้าออกเรือนนางราวเรือนตน ทั้งที่นางจ้างคนมาเฝ้าเรือนนางมากขึ้นแต่นั่นก็มิได้เป็นอุปสรรค ทั้งนางข่มขู่ก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว นางใช้สารพัดวิธีแต่ก็มิอาจขัดขวางเขาได้ และเหตุผลที่ให้แก่นางคือ ทำลูกและวันนี้เป็นอีกวันที่นางถูกเขาเชิญให้ไปตำหนักป่าไผ่เหตุผลแกมข่มขู่คือให้หมอหลวงตรวจชีพจรว่านางนั้นท้องแล้วรึไม่ และเป็นนางเองที่เริ่มคิดแล้วว่าสรุปเป็นผู้ใดกันแน่ที่อยากมีลูกเขานั้นดูจริงจังกว่านางมากนัก ซ้ำยังน่าไม่อายกลับกางตำรากามสูตรบ้าบอนั่นให้นางดูถึงท่วงท่าทำรักที่ว่าท่าใดได้บุตรชายท่าใดได้บุตรสาวอีกทั้งให้นางเลือก องค์ชายรองผู้นี้เดิมทีสุขุมเยือกเย็นมาบัดนี้นางกลับค้นพบอีกตัวตนหนึ่งของเขาเข้าเสียอย่างนั้น“คนหน้าไม่อายชิ!” ซูเหยาที่เดินทางมาเพียงลำพังโดยเข้าใจว่าขึ้นรถม้าที่นางขึ้นนั่งนั้นเป็นของตำหนักป่าไผ่ส่งมารับ จึงได้แต่บ่นต่อว่าหยางจวิ้นอ๋องกับลมกับฟ้าโดยหารู้ไม่ว่ารถม้าที่ตนนั่งมานั้นหาใช่ของตำหนักป่าไผ่ไม่“ท่านแม่จะได้ผลแน

  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 30 ภัยใกล้ตัว

    ยามพลบค่ำ ณ จวนตระกูลโหว บัดนี้ในจวนหลังใหญ่คึกครื้นเป็นอย่างมาก ฮูหยินของตระกูลนั้นถึงกลับอาสาเข้าครัวด้วยตนเอง ฝั่งด้านผู้เป็นสามีก็สั่งบ่าวรับใช้ตั้งโต๊ะรับอาหารเย็นที่เก๋งหลังใหญ่กลางสระบัว ส่วนผู้เป็นบุตรชายนั้นก็เอาแต่มองใบหน้างามล้ำของคู่หมั้นตนมิยอมห่าง ต่วนมู่นั้นมองจนซูเหยาเกิดนึกมิชอบใจอ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-22
  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 24 แขกผู้มาเยือน

    ยามเช้าอากาศแจ่มใสแต่ซูเหยากลับพบว่าวันนี้บรรยากาศในจวนกลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อที่จวนมีแขกสูงศักดิ์มาเยี่ยมเยือนตั้งแต่เช้าตรู่ และแขกผู้นั้นก็คือเขาหยางจวิ้นอ๋องทั้งที่พึ่งพบกับน้องสาวนางไปเมื่อวาน วันนี้ก็เสด็จมาเยือนแต่เช้านี่คงโปรดมากเสียกระมัง“คุณหนูไม่ออกไปรึเจ้าคะ”“ออกสิ มีนัดกับตวนมู่พอด

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-19
  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 38 เจ้าแผนการ

    ซูเหยาหลับไปนานเท่าใดไม่อาจรู้ได้ แต่เวลานี้เหตุใดถึงได้เมื่อยขบเช่นนี้“โอ๊ย ซี้ด” ซูเหยานิ่วหน้าน้อย ๆ พร้อมกับค่อย ๆ ประคองตัวเองลุกขึ้น เมื่อสายตาเริ่มคุ้นชินกับความสว่างบรรยากาศที่แปลกไป ทำให้นางกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นไม่นานก็ต้องตกใจตาเบิกกว้างว่าที่นี่คือที่ใด“นี่ข้า! มาอยู่ที่น

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-30
  • ข้าลุ่มหลง แต่พระองค์กลับไร้ใจ   ตอนที่ 37 เงาใจ

    ยามไฮ่ (22.00 น.)ร่างของสตรีเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำคลุมผ้าปิดบังใบหน้าควบม้าวิ่งพุ่งทะยานตรงไปยังด้านตะวันตกของเมืองโดยอาศัยแสงจากเงาต้นไม้ช่วยอำพรางเพื่อมิให้ตนนั้นเป็นที่โดดเด่นรึโจ่งแจ้งนัก และเหตุที่ซูเหยามินึกหวั่นเกรงและออกมาเพียงคนเดียวนั้นก็เพราะว่าเมืองเฉิงหยางมิเคยหลับใหลผู้คนพลุกพล่านอยู่ต

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-29
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status