LOGINเสิ่นเจี้ยนยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ภรรยาใช้เช็ดน้ำตาหลังเข้ามาในห้องนอนตนเองแล้ว
มือเรียวยื่นไปรับผ้าผืนนั้นมาก่อนนำมาซับที่หัวตาตนเอง ดวงตาแดงก่ำมองไปยังร่างสูงที่ยืนมองนางอยู่ " หากเรามีลูกด้วยกัน จะทำให้ความโกรธเคืองที่ท่านแม่มีต่อข้าลดน้อยลงหรือไม่ " " เปล่าประโยชน์ คนเช่นนางไม่มีทางคลายความโกรธลงเพราะเรื่องนั้นแน่ " เสิ่นเจี้ยนรู้จักมารดาตนเองดีกว่าใคร เจ้าคิดเจ้าแค้นคำนี้ดูจะไม่เกินจริงสักเท่าไร ที่สำคัญ การที่เขาแต่งงานกับซินเหยียนไม่ใช่แค่อยากช่วยนางฟื้นความทรงจำเพียงอย่างเดียว แต่มันยังมีความรู้สึกอื่นผสมอยู่อีกด้วย " แล้วจะทำอย่างไรดี ข้าไม่อยากหย่ากับท่านนะเจ้าคะ " " ข้ายังพูดอะไรมากไม่ได้ คงต้องรอความทรงจำของเจ้ากลับมาก่อน " " นี่เป็นเหตุผลที่ท่านไม่ยอมร่วมเตียงกับข้างั้นหรือ " สองปีมานี้ แม้นอนห้องเดียวกัน แต่นางกับเสิ่นเจี้ยนกลับนอนคนละมุม นางนอนที่เตียง ส่วนเขานอนที่ตั่งไม้ตัวยาวที่วางอยู่ติดกับหน้าต่างทางเข้าห้อง ทั้งที่นางเคยเอ่ยปากชวนให้เขามานอนด้วยกันแล้วแท้ๆ แต่เขากลับไม่ยอม และยังกำชับอีกว่าอย่าเล่าเรื่องในห้องนอนให้ใครฟังเด็ดขาด มิเช่นนั้นมันจะนำปัญหามาสู่เขาและนางไม่จบไม่สิ้น " ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเจ้านะ หากความจำเจ้ากลับมา แล้วพบว่าตนเองสูญเสียสิ่งที่หวงแหนไป จะไม่เป็นการสร้างมลทินให้เจ้าเปล่าๆ หรือ " " แต่ว่าข้า...." " เอาเถิด เรื่องของท่านแม่ข้าจะเป็นคนจัดการเอง สองวันนี้เจ้าอยู่แต่ในห้องก็แล้วกัน " เสิ่นเจี้ยนกล่าวตัดบทก่อนที่ภรรยาจะทันได้พูดความในใจ ริมฝีปากระเรื่อเม้มแน่นกลืนถ้อยคำที่จะกล่าวลงคอทันที " แบบนั้นก็น่าเบื่อแย่น่ะสิ " นางพึมพำเสียงเบา กระนั้นก็ได้ยินไปถึงเขาอยู่ดี " ก็ยังดีกว่าได้ยินนางพูดถากถางเจ้ามิใช่หรือ " " ก็จริงอยู่ " ซินเหยียนพยักหน้าเห็นด้วย เสิ่นเจี้ยนเห็นภรรยาทำหน้าหมองเศร้า จึงยื่นมือไปลูบหัวนางเป็นการปลอบประโลม " ไม่ต้องเศร้าไปหรอก ประเดี๋ยวเดินทางไปค้าหนังสัตว์ครั้งนี้ข้าจะพาเจ้าไปด้วย " " หมายถึงท่านจะพาข้าไปซีเป่ยด้วยงั้นหรือ " ดวงตาของซินเหยียนลุกวาว เงยมองสามีด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยรอยยิ้มสดใส " ใช่ " ริมฝีปากคมชัดเผยยิ้มจางๆ เขาตั้งใจจะพานางไปเปิดหูเปิดตา และอยู่ห่างจากมารดาเขาสักพัก แบบนั้นน่าจะทำให้นางผ่อนคลายใจได้มากกว่าอุดอู้อยู่แต่ในเรือน " เช่นนั้นก็ดีน่ะสิ " สีหน้าและท่าทางของซินเหยียนดูตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก เพราะทุกครั้งที่สามีออกไปค้าขาย นางมักได้อยู่กับแม่สามีสองคน บรรยากาศในตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงว่ามันอึดอัดและกระอักกระอ่วนมากแค่ไหน โชคดีที่ก่อนไปเสิ่นเจี้ยนจ้างคนให้มาช่วยงานดูแลความเรียบร้อยในเรือน นางจึงไม่ได้ทำงานที่หนักมาก กระนั้นก็ยังไม่เป็นที่พอใจของแม่สามีอยู่ดี เพราะอีกฝ่ายมักหาเรื่องนางว่าล้างผลาญทรัพย์สินของสามี หากเลือกได้ มีหรือนางจะอยากเป็นคนพิการเช่นนี้ แต่เพราะมันเลือกไม่ได้น่ะสิ นางจึงต้องทนอยู่กับร่างกายที่ไม่สมประกอบ " เจ้าเตรียมตัวไว้ก็แล้วกัน "หลายปีผ่านไป เฉิงหว่านหนิงพาพี่ชายมางานชมบุปผาที่เมืองหลวงด้วยกัน เนื่องจากได้รับคำสั่งจากบิดาว่า ภายในปีนี้ต้องหาภรรยาให้เฉิงรุ่ยให้ได้ " พี่ใหญ่ อย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ ยิ้มหน่อย เดี๋ยวพวกคุณหนูทั้งหลายก็ไม่กล้าเข้าหาท่านหรอก " เฉิงหว่านหนิงตำหนิพี่ชาย เขาทำสีหน้าขึงขังประหนึ่งจะไปสังหารผู้อื่นอย่างไรอย่างนั้น " ช่างพวกนางสิ ข้าไม่ได้สนใจสักหน่อย " ดวงตาคมกริบเหลือบมองน้องสาวตัวน้อยที่สูงเพียงอกเขา " ปีนี้ท่านอายุสิบเก้าแล้วนะ ยังคิดจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอีกหรือ " นางพูดพลางดึงมือพี่ชายเดินไปอีกทาง " ไม่ได้อยู่คนเดียวเสียหน่อย ยังมีเจ้า แล้วก็ท่านพ่อท่านแม่อีก จะเรียกว่าใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้อย่างไร " เฉิงรุ่ยกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เขาถูกบิดามารดาพูดกรอกหูทุกวันว่าให้รีบหาภรรยาเสียที มิเช่นนั้นจะกลายเป็นตาแก่ขึ้นคาน แต่ถึงเป็นอย่างนั้นเขาก็หาได้สนใจไม่ " แต่ท่านก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองนะ " " หึ อย่าห่วงข้าเลย ห่วงเจ้าด
สามเดือนผ่านไป เฉิงอิ๋นฉีกยิ้มอย่างเบิกบานใจ ใช้มือลูบวนหน้าท้องแบนราบของภรรยาด้วยความอิ่มเอม " เจ้ายังแพ้ท้องอยู่อีกหรือไม่ " ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หวังซินเหยียนพยักหน้า " ข้าอยากกินน้ำผึ้ง " ตั้งแต่ตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่สามนางมักอยากกินของแปลกๆ อย่างเช่นรังผึ้งที่มีตัวอ่อนของมันอยู่ด้วย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน " น้ำผึ้งอย่างนั้นหรือ ในครัวก็มี ไยปี้จูไม่นำมาให้เจ้า " เขาอุตส่าห์ย้ำกับทุกคนแล้วว่าให้ดูแลนายหญิงให้ดี นางอยากกินสิ่งใดก็ให้ไปหามาให้นาง อย่าปล่อยนางอดเด็ดขาด มือนุ่มยื่นไปกุมมือสามี ด้วยกลัวเขาจะไปตำหนิพวกบ่าวรับใช้ " ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้อยากกินน้ำผึ้งพวกนั้น แต่อยากกินสดใหม่ที่มาจากรังของมันโดยเฉพาะ " " เป็นเช่นนั้นเองหรอกหรือ " เฉิงอิ๋นพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเคยได้ยินจากมารดาว่า ยามสตรีตั้งครรภ์มักอยากกินของที่ตนไม่เคยได้ลิ้มรสมาก่อน ดังนั้นแล้ว เขาจะกล้าทำให้ภรรยาผิดหวังได้อย่างไร " ได้! ในเมื่อเจ
หวังซินเหยียนถึงกับร้อนรน ตั้งแต่แต่งงานกันนางไม่เคยอยู่ห่างจากเขาถึงครึ่งวัน แต่ยามนี้เขากลับบอกว่าจะค้างแรมที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของตนเองสักพัก เช่นนี้แล้วจะให้นางใจเย็นอย่างไรไหว " แต่...." " ข้าง่วงแล้ว " ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ตรงดิ่งไปยังเตียงไม้ที่ถูกปูด้วยหนังสัตว์ แม้ไม่อ่อนนุ่มเท่าฟูกที่จวน กระนั้นก็พอนอนพักเอาแรงได้ หวังซินเหยียนมองตามหลังสามีตาละห้อย ได้ยินจากหานซวี่ว่าเฉิงอิ๋นโหมงานหนักมาตลอดทั้งคืน เห็นเขาเหนื่อยล้าจนขอบตาดำคล้ำเช่นนี้แล้ว นางก็ไม่อยากรบกวน " งั้นท่านก็นอนเถิด ไว้ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยคุยกัน " " อืม " หญิงสาวเดินไปนั่งตรงขอบเตียงที่มีร่างสูงใหญ่นอนอยู่ ดวงตาพิศมองใบหน้าทรงเสน่ห์ คิ้วของเขาดกดำและเรียงตัวสวย ปลายจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอวบหนากำลังพอดี ปลายคางกลมมนรับกับใบหน้าได้อย่างลงตัว ดูโดยรวมคือหล่อเหลาเอาการ นางไม่แปลกใจสักนิดที่ตกหลุมรักเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างเล็กถอดรองเท้าของตนออก ก่อนเอนตัวนอนลงข้างๆ ผู้เป็นสามี ท่อนแขนเรียวเ
" ตรงนั้นคือกระโจมของซื่อจื่อขอรับ " หานซวี่ องครักษ์คนสนิทของเฉิงอิ๋นชี้ไปยังกระโจมหลังที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไกลประมาณครึ่งลี้ได้ " เหตุใดเขาจึงตั้งกระโจมไกลเช่นนั้น " นางมองไปยังกระโจมหลังใหญ่ที่อยู่ใกล้ลำธาร และฉากหลังเป็นภูเขาเขียวชอุ่มร่มรื่นไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ " ซื่อจื่อบอกว่าอยากอยู่อย่างสงบไม่มีเสียงใดมารบกวนขอรับ " หวังซินเหยียนพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว " โชคดีที่เป็นทางเรียบ ข้าจึงเดินเหินได้สะดวกหน่อย " นางพูดกับหานซี่ด้วยรอยยิ้ม ขณะพากันเดินไปข้างหน้า ซึ่งจุดหมายก็คือกระโจมสีทองหลังนั้น " ซื่อจื่อ คิดไว้เผื่อฮูหยินน่ะขอรับ " หานซวี่พลั้งปากพูดเรื่องที่เฉิงอิ๋นสั่งห้าม ครั้นนึกได้เขาก็รีบหุบปากฉับ ทว่าหวังซินเหยียนกลับได้ยินหมดแล้ว " หมายความว่าเช่นไร คิดไว้เผื่อข้า?" ร่างเพรียวระหงหยุดเดิน หันหน้าไปพูดกับหานซวี่ " เอ่อคือ....." ชายหนุ่มอึกอักไม่ยอมตอบ จนหญิงสาวเป็นฝ่ายพูดเปิดทางเอง " เขารู้ว่าข้าจะมางั้นหรือ? " ดวงตากลมโ
ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ ต่อให้นางอ้อนขอ เขาก็ไม่ยอมให้นางไปพบกับเสิ่นเจี้ยนอยู่ดี เกิดทั้งสองรำลึกถึงความหลังที่มีมาด้วยกัน และนึกอยากกลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เขาจะทำเช่นไร เขาคงอยู่ไม่เป็นสุข และคลุ้มคลั่งจนอยากตายเหมือนเมื่อก่อนแน่ " นั่นแหละ คือเหตุผลที่ข้าไม่บอกท่าน " ดวงตาคู่งามประสานกับนัยน์ตาสีดำทมิฬอย่างไม่ยำเกรง เฉิงอิ๋นใบหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่นสั่นด้วยโทสะที่แผดเผา มองภรรยาด้วยสายตาผิดหวังและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เสี้ยววินาทีที่กำลังสบตากัน หวังซินเหยียนรู้สึกเหมือนลมร้อนบางอย่างวิ่งเฉียดหน้านางไป หญิงสาวตัวแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นสามีรัวหมัดใส่ผนังเรือนจนเนื้อส่วนนั้นแตก " นี่ท่าน...อื้อ " ร่างบอบบางปลิวเข้าสู่วงแขนร้อนแผ่วของชายหนุ่ม นางตัวสั่นสะท้านยามแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ เรียวปากงามถูกอีกฝ่ายจุมพิตอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนลูบไปทั่วผิวกายนุ่มนวล หวังซินเหยียนดิ้นขัดขืน พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวาม นางใช้มือทั้งผลักทั้งดันเขาออก แต่กลับไม่เป็นผล
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าถึงเวลาให้รัตติกาลมาเยือน กำหนดกลับจวนช้าไปหนึ่งชั่วยาม ทำให้นางมาถึงในตอนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาแล้ว หวังซินเหยียนเร่งฝีเท้ากลับเรือนหลุนซีอย่างเร่งรีบ เมื่อครู่สอบถามบ่าวเฝ้าหน้าประตูจนแน่ใจแล้วว่าเฉิงอิ๋นยังไม่กลับมา นางพลันโล่งใจ หากเขากลับมาก่อน เขาต้องถามแน่ว่านางไปที่ใดมา ทว่า... ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด นางมาถึงเรือนพักของตน เห็นร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นสามีนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลังตรงเฉลียงบ้าน ใบหน้างามเผยความตื่นตระหนกหยุดฝีเท้าที่กำลังเดินไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น ดวงตาสีดำทมิฬจ้องเขม็งท่ามกลางความมืด ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่ง " กลับมาแล้วหรือ " " ท่านพี่ " ร่างกายนางพลันแข็งค้าง ขนคอพากันลุกเกรียวเสียววาบไปถึงแผ่นหลัง หัวใจดวงน้อยเต้นหนักหน่วง ยามเห็นสายตาที่เขาใช้มองมา " ทะ..ท่านกลับมานานแล้วหรือ " นางกล่าวตะกุกตะกัก พลางเดินเข้าใกล้อีกฝ่าย " เมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้ว " น้ำเสียงของเฉิงอิ๋นยังคงเรี







