บทที่ 5 อินเหยาคือผู้ประสบภัย 2/2

“ก่อเรื่องแล้วจะหนีกลับรึ” องค์หญิงสามพูดขึ้น แต่ทว่ากลับได้รับรอยยิ้มมุมปากตอบกลับทำให้นางไม่พอใจ

          “นั่นเจ้ายิ้มสิ่งใด” ซานลู่ไม่ชอบใจเลยสักนิด ที่นางทำท่าหยิงยโสอวดดีเช่นนี้

          “ไม่ใช่ว่าท่านเองหรอกรึ ที่เป็นคนผลักท่านหญิง

ชิงหนิงแล้วแสร้งกระโดดน้ำลงไป เดิมข้าก็ไม่คิดจะเปิดโปง แต่ว่าท่านจับข้ากดน้ำ เรื่องนี้ไม่พูดเห็นจะไม่ได้”

          เหล่าคุณหนูที่มามุงดูได้ยินเข้าก็นินทาองค์หญิงสามต่าง ๆ นานาทั้งรุ่ยอ๋องยังมองหลานสาวตัวเองด้วยโทสะพร้อมกับกลิ่นอายคล้ายอยากสังหารคน

           “เจ้า!”

          ชิงหนิงได้ยินดังนั้นจึงมองสหายแปลกไป องค์หญิงสามเป็นสหายที่ดีเสมอมา จนนางเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังบ่อยครั้ง แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้ถึงกับปองร้ายนางในงานที่คนเยอะเช่นนี้

          เดิมนางแค่ตกใจไม่คาดคิดว่าจะตกไปในทะเลสาบแต่ไม่รู้ท่าไหนความชุลมุนทำให้นางตกลงไป เพราะว่ายน้ำไม่เป็นจึงร้องเรียกให้คนช่วย จากที่เห็นอินเหยายืนมองนางเมินเฉย ที่แท้ก็เห็นธาตุแท้ขององค์หญิงสามนั่นเอง

          “ทีนี้รู้หรือยังล่ะ คุณชายเหลียงจื่อเพ่ยจะเลือกช่วยผู้ใด ระหว่างท่านที่เป็นองค์หญิงสาม กับท่านหญิงชิงหนิง ข้าไม่ต้องบอกแล้วกระมังว่าผู้ใดจะได้หัวใจของคุณชายเหลียงไปครอง” วาจาไม่รักษาน้ำใจนี้มอบให้องค์หญิงสามผู้เดียว

          อินเหยารู้อยู่แล้วว่าคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นน่าจะมีแค่ท่านหญิงชิงหนิง แต่เพราะเขาร้องขอ นางจึงเอาตัวเข้าไปช่วย แต่ด้วยโทสะขององค์หญิงสามที่บุรุษในดวงใจไม่ช่วยนางจึงทำให้อินเหยาโดนกดน้ำ

          “พี่ใหญ่กลับกันเถอะ ผู้สูงศักดิ์มากเล่ห์ ต่อไปเราอยู่ให้ห่างคนพวกนี้จะดีกว่า” อินจื้อผู้รักพี่ใหญ่ยิ่งชีพไม่อยากจะรู้จักหรือเสวนาด้วยกับคนเหล่านี้นัก

          อินเหยาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงได้โปรดสนมเสียนเฟยผู้เป็นมารดาขององค์หญิงสามนัก ก็เพราะมากเล่ห์นี่เอง เล่นละครเก่งมากจนนางเกือบเชื่อเสียแล้ว และบุตรสาวก็คงเชื้อไม่ทิ้งกัน

          “ข้าจะไปส่งนางเอง” เหลียงจื่อเพ่ยเป็นผู้ทำให้นางต้องเกือบตายเขาจึงสำนึกผิด อยากไถ่โทษ

          “ดูแลคนรักของท่านเถอะ ข้าไม่เป็นไร” อินเหยาไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขา เดิมทีก็อยากให้เขารังเกียจตระกูลฟู่ของนางที่กลั่นแกล้งคนรักของเขา แต่เรื่องราวกลับตาลปัตรไปเสียได้

          “มะ...”

          เขาเหมือนจะพูดแต่นางชิงสารภาพก่อน

          “เดิมข้าอยากมาหยอกเย้าคนรักของท่านเล่นจึงให้น้องชายจับหนอนมา แต่ไม่นึกว่าเรื่องราวจะบานปลาย ขออภัยท่านและท่านหญิงชิงหนิง แต่ข้าขอเตือนท่านสักคำ สหายที่เอาความเป็นความตายของท่านมาล้อเล่น สมควรแล้วหรือที่ท่านจะสมาคม” พูดจบอินเหยาก็ทิ้งระเบิดให้สองนางเอกนางร้าย ส่วนตัวเองยิ้มอ่อนได้หน้าไปเต็ม ๆ

          ‘ข้าคือนางร้ายออริจินอล เผื่อพวกท่านไม่รู้’

          ก่อนนางจะกระโดดลงทะเลสาบ ได้ยินเสียงในงานดังโหวกเหวก คาดการณ์ว่าเป็นพระสนมเสียนเฟยกับท่านย่าของนาง ที่ผ่านมาห้าปีแล้วก็ยังไม่ญาติดีกัน จึงให้น้องชายไปดูสักหน่อย

          “อินจื้อเจ้าไปสืบสิว่าในงานมีเรื่องอะไร ใช่ที่เราวางแผนไว้หรือไม่” การเอาคืนย่าตัวเองเล็ก ๆ น้อย ๆ นางถือว่าสมควร

          ส่วนนางและน้องชายน้องสาวไปรอที่รถม้า เพราะตัวเปียกเช่นนี้ไม่กล้าเข้าไปในงานให้อับอาย

          อินจื้อผู้หน้าซื่อตาใสเดินเข้าไปเลียบ ๆ เคียง ๆ พบว่ามีคนใส่หนอนเข้าไปในอาหารหวังกลั่นแกล้งพระสนมเสียนเฟย ตอนนี้ตระกูลเหลียงกำลังหาตัวคนทำ ส่วนท่านย่าของเขานั้นตอนนี้เป็นลมไปแล้ว โดยมีท่านแม่กับท่านพ่อดูอยู่ห่าง ๆ แต่ไม่ได้เข้าไปใกล้เขาจึงเดินแอ่นอกจนพุงนำไปด้านหน้าเพื่อไปบอกข่าวแก่ท่านพ่อและท่านแม่

          “ท่านแม่พี่ใหญ่เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยตัวเปียกรอที่รถม้า พวกท่านจะกลับเลยหรือไม่”

          “เจ้าว่าอะไรนะอาจื้อ” ไป๋เฟิ่นโยว่เป็นห่วงลูกสาวจึงเดินมาเพื่อจะกลับบ้านทันที หากสามีอยากอยู่ดูแลท่านแม่เขานางก็จะไม่ขัด

          แต่ทว่าเมื่อกำลังจะออกจากงานคนของรุ่ยอ๋องเดินมาแจ้งข่าวเสียก่อน

          “รุ่ยอ๋องแจ้งว่าจะไปส่งคุณหนูใหญ่ฟู่ด้วยตนเอง ท่านแม่ทัพอย่ากังวลไปขอรับ”

          “เช่นนั้นหรอกรึ” ฟู่ลีหยวนเดิมก็อยากกลับ แต่เมื่อเรื่องเป็นอย่างนี้แล้วเขาจะอยู่สักหน่อย

          “ท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะกลับพร้อมพี่ใหญ่ลาท่านก่อนขอรับ” อาจื้อไม่อยากถูกสอบสวนรีบใช้สองเท้าป้อม ๆ สับฉับ ๆ ไปอย่างรวดเร็วเพื่อจะได้ทันพี่ใหญ่ที่ออกไปรอด้านนอก โดยทุกคนไม่รู้ว่าบุรุษที่สั่งห้ามไม่ให้ไปส่งก็ติดตามไปด้วย