บทที่ 6 แฝดคู่มังกร 1/2

ในรถม้าของรุ่ยอ๋องที่มีเด็ก ๆ อยู่สี่คนและมีผู้ใหญ่หนึ่งเดียวคือหลี่เค่อหรือรุ่ยอ๋อง บรรยากาศเงียบงันจนรับรู้ได้ถึงความอึดอัด แต่รุ่ยอ๋องไม่ได้บังคับให้นางพูดหรือเล่าเรื่องทั้งหมด เพียงแต่นั่งเป็นเพื่อนนางมาถึงจวนตระกูลฟู่ที่เป็นเรือนพระราชทานที่ไม่ใช่จวนดั้งเดิมของต้นตระกูล

          เมื่อรถม้าจอดนิ่งสนิทในขณะที่ทุกคนกำลังลงจากรถม้าคันใหญ่หรูหราสมฐานะของรุ่ยอ๋อง ที่นั่งกินเมืองอยู่สบายไม่ต้องทำงานใดให้เหนื่อยยากลำบากกาย ก็มีรถม้าของจวนตระกูลเหลียงแล่นมาจอดใกล้ ๆ ทำให้ฟู่อินเหยามองอย่างไม่เข้าใจนัก

          ที่จริงช่วงนี้ในนิยายควรจะเป็นน้องสาวของนางที่เป็นคนตกน้ำ แล้วพระเอกของเรื่องอย่างเหลียงจื่อเพ่ยลงไปช่วย ด้วยความสงสารจึงเอ็นดูนางจนเมื่อนางเติบใหญ่จึงมีใจรักลึกซึ้ง

          แต่ในวันนี้คนที่เหลียงจื่อเพ่ยลงไปช่วยคือท่านหญิงชิงหนิงที่ถูกองค์หญิงสามซานลู่เล่นเล่ห์ใส่ แล้วเหตุใดเขายังมาอยู่ตรงนี้ไม่ไปดูแลท่านหญิงชิงหนิงอีกเล่า

          “คุณชายเหลียง ท่านไม่ไปดูแลท่านหญิงรึ”

          “ข้าให้คนดูแลและส่งนางถึงเรือนแล้ว”

          ไม่ใช่สิ ควรจะเป็นเขาไปส่งนางถึงเรือนนี่นา เหตุใดกลับตาลปัตรอีกแล้ว ข้าชักจะเหนื่อยกับการเปลี่ยนบทเสียแล้วนะ แต่อย่างไรข้าก็จะเป็นนางร้ายที่ไม่หลงรักพระเอกและก็ไม่ทำร้ายน้องสาวเด็ดขาด

          “เจ้าสำลักน้ำไปมาก ข้าพาท่านหมอมาด้วย รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” บนร่างของฟู่อินเหยามีเสื้อคลุมปักลายมังกรห่มอยู่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของผู้ใด รุ่ยอ๋องผู้นี้สนิทสนมกับนางแค่ไหนเหตุใดเขาจะไม่รู้ไม่เห็น แต่ทว่าในใจลึก ๆ เขากลับรู้สึกแปลกไปจนอัดอั้นคล้ายไม่ยินยอม ยามได้เห็นสองคนนี้ใกล้ชิดกัน

          “ไม่รบกวนเจ้าแล้ว เจ้ากลับไปพักเถอะ เดี๋ยวท่านหมอข้าจะให้พาไปส่งเอง” รุ่ยอ๋องมองดวงตาบุรุษหนุ่มน้อยเพิ่งเริ่มเข้าสู่วัยกำหนัดแล้วก็รีบกีดกันออกไป ด้วยกลัวจะเสื่อมเสียไปถึงเจ้าหนูน้อยของเขา

          ฟู่อินเหยามองรุ่ยอ๋องที่มีดวงตาคล้ายบิดาหวงลูกสาวก็นึกขัน ยามปกติเขาเอาแต่หาเรื่องเอาเปรียบนาง ยามนี้นึกห่วง นางก็เริ่มอยากล้อเขาเสียแล้ว หากอยู่ด้วยกันลำพัง แต่ตอนนี้ต้องเก็บแววตาล้อเล่นนั้นเอาไว้ก่อน

          “ข้าอยากแน่ใจว่านางไม่ได้เป็นอะไรพ่ะย่ะค่ะรุ่ยอ๋อง เพราะข้านางจึงโดนองค์หญิงสามเล่นงาน”

          จริงอยู่เดิมฟู่อินเหยาไม่คิดช่วยองค์หญิงอยู่แล้ว จากการประเมินผิวเผินนางคิดว่าองค์หญิงว่ายน้ำเป็น แต่ก็ไม่รู้ว่านางหลงกลสตรีผู้นั้นได้อย่างไร ช่างเป็นสตรีที่ควรห่างให้ไกลอย่าใกล้เคียงเชียว แต่ที่จริงเพราะเหลียงจื่อเพ่ยขอร้องนางถึงทำ หรือว่าที่จริงนางหลงคำบุรุษอย่างเหลียงจื่อเพ่ยกันแน่

          นางก็ไม่มีเรื่องบาดหมางสิ่งใด ไม่รู้เหตุใดนางถึงได้คิดเอาชีวิตตนเอง ทั้งในนิยายก็ไม่ได้เขียนถึงสตรีผู้นี้เอาไว้เรื่องวันนี้คนหนึ่งองค์หญิง คนหนึ่งปนัดดา ล้วนเกี่ยวข้องกับฝ่าบาททั้งสิ้น เห็นทีว่าจะเอาความกันยากแล้วกระมัง

          “ข้าเต็มใจเป็นสะพานเอง เจ้าไม่ต้องคิดมาก” อินเหยาพยายามยกความผิดให้ตนเอง เพื่อเขาจะได้เลิกติดตามนาง

          นางคิดว่านางอ่านไม่ผิด เพราะองค์หญิงอยากให้นางจมน้ำซะ เหลียงจื่อเพ่ยจึงจะทิ้งท่านหญิงชิงหนิงเพื่อมาช่วยนาง ถึงเวลานั้นนางก็ไร้มลทินเพราะจมน้ำไปด้วย โดยไม่สนว่าอีกสองคนจะเป็นหรือตายก็ตาม

          นางอำมหิตนัก!

          “เหตุใดต้องปกป้องผู้อื่น” เหลียงจื่อเพ่ยเริ่มหงุดหงิด อะไรนางก็รับผิดไปหมด เห็นชัด ๆ ว่าองค์หญิงก่อเรื่อง ทั้งที่พวกนางแค่หยอกล้อเล่นสนุกเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้ใครตกน้ำเสียหน่อย แต่สร้างความบาดหมางให้เขาเห็นว่านางร้ายกาจ แต่เขากลับมาสงสารนางเสียได้ นี่ก็ไม่รู้เพราะเหตุใดเช่นกัน ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวงแคว้นหลิน ยามพบหน้านางครั้งแรก หัวใจของเขาก็เต้นตุบตับ