บทที่ 4 แผนการเอาคืน 2/2

“พี่ชายเหลียง” เสียงของหลิงหยวนพูดขึ้นพร้อมกับดวงตาที่ทอดมองไปยังสามคนที่นั่งอยู่กลางศาลาตรงนั้น

          ฟู่อินเหยาทอดถอนหายใจ ไม่รู้นางคิดถูกหรือคิดผิดที่สลับดวงให้กับฮูหยินเหลียงไปจัดการผูกดวงใหม่ แต่เจ้าเด็กน้อยของนางนี่สิสายตามีแต่พี่ชายเหลียง แบบนี้นางจะทำเช่นไร

          “เขานั่งอยู่กับสตรีที่ตระกูลหมายปองกระมัง” ฟู่อินเหยาพูดแล้วก็คิดแผนการในหัว ในเมื่อเขานั่งกับสตรีสองคนนี้ เห็นทีว่านางต้องทำอะไรสักอย่าง อย่างเช่นไปทักทาย แต่คิดยังไม่ทันจบรุ่ยอ๋องก็เดินมาไกล ๆ แล้ว

          “ข้าว่าพวกเราไปทางด้านโน้นกันเถอะ” นางคิดจะทำอะไรแผลง ๆ มักจะไม่พ้นสายตาของรุ่ยอ๋องทุกที วันนี้เขาได้รับเชิญได้อย่างไร ไม่ใช่เชิญเพียงแค่เหล่าตระกูลขุนนางหรอกหรือ

          “เดี๋ยวพี่ใหญ่ ท่านไม่เข้าไปคุยกับพี่ชายเหลียงหรือ...เขามาหาท่านตั้งหลายรอบแล้วนะ” คล้ายกับหลิงหยวนพูดอยู่คนเดียวเมื่อพี่ใหญ่เดินไปแล้ว ตามด้วยน้องสี่น้องห้า ก่อนไปอินจื้อตัวแสบหันมาบอกนาง

          “พี่สามท่านคบหากับศัตรูพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ย่อมไม่พอใจนะขอรับ”

          หลิงหยวนที่สงสัยนางคบหากับผู้ใด หรือว่าเป็นเพราะนางไปพูดคุยกับพี่ชายเหลียง พี่ใหญ่ถึงได้ตีตัวออกห่างนาง จนทำให้นางตกใจจนลืมคิดไปว่าพี่ใหญ่กับพี่ชายเหลียงมีเรื่องบาดหมางกันมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่นางสามหนาวไปก่อเรื่องให้เข้าใจผิดกัน

          “โธ่เอ๊ยพี่ใหญ่ ไม่ชอบให้ข้าไปคบหากับพี่ชายเหลียงทำไมไม่พูดตรง ๆ เล่ามัวอ้อมค้อมทำไม” ฟู่หลิงหยวนมองไปตรงศาลาครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามพี่ใหญ่ออกไป

          เหลียงจื่อเพ่ยเห็นสตรีผู้นั้นแล้ว เขาจึงอยากลุกขึ้นไปตามหานาง ไม่ว่านางอยู่ที่ใดมักจะดึงสายตาของเขาให้จ้องมองแค่นางคนเดียว ยามนี้นางมาถึงเรือน เขาเป็นเจ้าบ้านย่อมออกไปต้อนรับ

          “ท่านหญิง องค์หญิงสามข้าขอตัวก่อน” เหลียงจื่อเพ่ยขอตัวเสร็จก็เดินออกมามุ่งตรงไปยังทิศที่สี่พี่น้องตระกูลฟู่เดินไป

          ฟู่อินเหยายังหาเรื่องทำให้งานวันนี้ป่วนไม่ได้ จนเมื่อได้เห็นท่านย่าที่ไม่ได้พบมานานแล้วปรากฏตัวเคียงข้างกับสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง หากให้เดานางคิดว่าน่าจะเป็นมารดาขององค์หญิงสาม สนมของฮ่องเต้หลินไท่จงเป็นแน่

          เมื่อในงานวันนี้มีผู้สูงศักดิ์มาด้วย เช่นนั้นนางก็เริ่มต้นด้วยการหาหนอนก็แล้วกัน

          “อาจ้าน อาจื้อ จับหนอนให้ข้าสักสิบตัว”

          เรื่องท่านย่าข้ายังไม่ได้เอาคืนที่ทำกับมารดาของข้าไว้ ในเมื่อบิดามีความกตัญญูค้ำคอ หลานเช่นข้าจะคืนความเป็นธรรมให้กับมารดาสักเล็กน้อยก็แล้วกัน

          เหลียงจื่อเพ่ยเห็นเจ้าเด็กพวกนี้แหวกหาอะไรตามต้นไม้ก็นึกสงสัย จึงต้องตามไปดู

          “พวกเจ้าทำอะไรกัน”

          “หาของสำคัญ” อินจื้อตอบไปทั้งยังไม่มองหน้าของคนถาม ส่วนอินจ้านไม่ตอบอันใดเพียงแต่พยายามช่วยพี่ใหญ่กลั่นแกล้งคนให้จงได้

          แม้พี่ใหญ่จะบอกว่าการกลั่นแกล้งคนไม่ใช่เรื่องน่าสนุก เราควรทำเมื่อจำเป็นเท่านั้น แต่พี่ใหญ่เอาแต่กลั่นแกล้งตระกูลเหลียง เขาเป็นน้องย่อมช่วยเต็มที่

          เหลียงจื่อเพ่ยมองหาอีกสองคนที่เดินมาด้วยกัน แต่ก็ไม่เห็นแล้ว เหลือแต่เจ้าฝาแฝดจอมป่วนจึงเดินหลีกไปตามหานาง โดยไม่รู้ว่าพวกนางนั้นหลบอยู่หลังพุ่มไม้ และเป็นจุดที่อาหารมาวางไว้เตรียมรอยกไปในงาน

          โชคดียิ่งนักที่อาหารแต่ละชุดติดป้ายกำกับเอาไว้ว่า จานไหนของครอบครัวใด และนางก็เปิดที่เป็นของพระสนม จากนั้นเอาหนอนไปโรยด้านบน แล้วก็รอดูผลงาน

          ส่วนสองสตรีกลางศาลาในทะเลสาบเห็นทีว่าพวกนางต้องเข้าไปทักทายเสียหน่อยแล้วกระมัง หากจะปล่อยผ่านโดยไม่ทักทายคงจะเสียมารยาทไปสักหน่อย แต่เขามองสายตาพวกนางแล้วดูไม่เป็นมิตรนัก นี่แหละเข้าไปตีฝีปากเพื่อความบันเทิงย่อมดีไม่น้อย อย่างน้อยก็ให้เหลียงจื่อเพ่ยเห็น

          “ฟู่หลิงหยวน ข้าว่าจะไปที่ศาลากลางทะเลสาบเสียหน่อย” ฟู่อินเหยาชักชวนน้องสาว ส่วนน้องชายนั้นทำงานเสร็จก็เดินเอามือไพล่หลังตามพี่สาวทั้งสองไปช่างเป็นภาพที่ใครเห็นก็ต่างเอ็นดู ยกเว้นเสียแต่รุ่ยอ๋อง

          “จับตาเจ้าพวกตัวแสบสี่คนนั่นไว้ ข้าว่าวันนี้งานต้องวุ่นวายเป็นแน่” เดิมเขาระแคะระคายว่าเจ้าตัวแสบพวกนี้จะไม่มางาน แต่ผิดจากที่คาดนอกจากมาทั้งตระกูลแล้ว ยังเดินชักแถวไปมาอย่างมีพิรุธ

          เมื่อเดินถึงศาลากลางน้ำ ฟู่อินเหยาก็ยิ้มทักทายสองสตรีที่เป็นดั่งดวงคู่สมพงษ์ของเหลียงจื่อเพ่ย

          “คารวะเจ้าค่ะองค์หญิงสาม ท่านหญิงชิงหนิง” ฟู่อินเหยาคารวะนำพวกน้อง ๆ ให้ทำตาม

          แต่เมื่ออินจ้านกับอินจื้อคารวะแล้ว พวกเขาก็แบมือที่มีหนอนอยู่อีกสี่ห้าตัวขึ้น แต่แล้วเสียงกรีดร้องอย่างตกใจก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงน้ำแตกกระจายโดยที่พวกเขายืนมองด้วยความตกใจ

          ข้ายังไม่ได้ทำอะไรนะ!