บทที่ 5 อินเหยาคือผู้ประสบภัย 1/2

กรี๊ด....ตู้ม!!!

          อะ...อ่าว... “-__-” สามคนทำสีหน้ายิ้มไม่ออกกับภาพที่เห็น ทั้งมองไปมาแลกสายตาให้กัน

          เสียงกรีดร้องบวกกับเสียงคล้ายบางสิ่งร่วงน้ำสร้างความตระหนกให้กับผู้ร่วมงาน โดยมีสี่พี่น้องตระกูลฟู่ยืนมองสตรีทั้งสองตกน้ำ และไม่นานในงานก็มีเสียงโวยวายของสตรีสูงวัยและวัยสาวสองคน หากอินเหยาเดาไม่ผิดคงเป็นท่านย่ากับพระสนมมารดาองค์หญิงสามเป็นแน่

          ระทึกเป็นบ้า!

          เหลียงจื่อเพ่ยที่เดินตามพวกตระกูลฟู่มาอยู่แล้ว เห็นสองสตรีอยู่ ๆ ก็แตกตื่นตกน้ำ เขาจึงรีบลงไปช่วย แต่ทว่าเขาเลือกช่วยได้คนเดียวดังนั้น อีกคนเขาจึงขอร้องให้อินเหยาที่น่าจะว่ายน้ำเป็นลงไปช่วยเหลือ

          “เจ้าช่วยองค์หญิงสามเร็วเข้า”

          อินเหยาที่ยืนมองพระเอกขี่ม้าขาวช่วยนางเอกคนใหม่ที่นางเพิ่งมอบบทบาทให้ก็นึกเซ็ง ที่จริงไม่ควรมีใครร่วงน้ำสักคน แต่องค์หญิงสามกลับไร้สติตกใจพากันลงไปเอง จึงเดือดร้อนนางจนได้

          นางจึงจำใจกระโดดน้ำลงไป เพราะตอนนี้ท่านหญิงชิงหนิงได้รับการช่วยเหลือจากเหลียงจื่อเพ่ย ชายหนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสต้องสตรี ยามได้สัมผัสครั้งแรกมักเผลอใจมีรักลึกซึ้งโดยไว นางคิดว่าแผนของนางย่อมสำเร็จ ส่วนน้องสาวของนางนั่งอยู่บนฝั่งรอดจากบุพเพนี้แล้วแน่ ๆ

          แต่เมื่อนางลงไปจับร่างขององค์หญิงสามซานลู่ องค์หญิงกลับไม่ยอมให้นางช่วยแต่จับนางกดน้ำ

          ใช่ ไม่ผิดองค์หญิงสามร้ายกาจมาก ตัวเองจะตายอยู่แล้วยังจับนางกดน้ำ ทำให้นางสำลักน้ำจนหน้าดำหน้าแดง

          แค่ก แค่ก แค่ก !!

          อินเหยาบัดนี้ จากที่เป็นคนวางแผนกลั่นแกล้งสู่ผู้ประสบภัยโดยสมบูรณ์  

          “พี่สี่...นั่นพี่ใหญ่โดนองค์หญิงเอาคืนแล้ว...” อินจื้อ ที่มองดูพี่ใหญ่ช่วยองค์หญิงเห็นได้ชัดว่าองค์หญิงจับพี่ใหญ่กดน้ำ แกล้งทำเป็นจมน้ำ

          เหลียงจื่อเพ่ยได้ยินทั้งหันไปเห็นกับตาเช่นเดียวกัน แต่เขากำลังช่วยชิงหนิงอยู่ไม่อาจจะไปช่วยอินเหยาได้ จึงต้องพาชิงหนิงขึ้นไปบนฝั่งก่อน

          หลี่เค่อที่ได้ยินเสียงวุ่นวายในงานกำลังจะเดินไปดู แต่ทว่าพวกเด็ก ๆ ก็เกิดเรื่องเขาจึงเข้ามาที่ศาลากลางทะเลสาบ เมื่อเห็นเจ้าหนูน้อยโดนดีเข้าแล้วจึงลงไปช่วยด้วยตนเอง

          ตู้ม!!

          เสียงน้ำแตกกระจายเมื่อรุ่ยอ๋องถึงกับกระโดดน้ำลงไปช่วยเจ้าหนูน้อยอินเหยา โดยที่องค์หญิงสามไม่รู้ว่าเขาลงมาแล้ว ตั้งหน้าตั้งตากดอินเหยาให้จมน้ำอย่างน่าสงสาร

          “หยุดนะซานลู่!” เสียงรุ่ยอ๋องตะแบงใส่หลานสาวตัวเองที่เอาแต่ใจ ทั้งทำให้คนจมน้ำ

          เขาดึงร่างของอินเหยาที่สภาพไม่รู้สำลักน้ำไปเท่าไหร่ตอนนี้ไม่ได้สติแล้ว

          “นางอยากทำข้าตกน้ำทำไม” ซานลู่เป็นองค์หญิงเอาแต่ใจเห็นว่าเสด็จแม่ของตัวเองได้รับการโปรดปรานเข้าหน่อยจึงทำอวดเบ่ง และคาดว่ามีใจให้บุรุษตระกูลเหลียงเช่นกันจึงได้ทำเรื่องเช่นนี้

          ซานลู่เมื่อเอาแต่ใจไม่ได้ จึงว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งแล้วก็ปีนขึ้นไปบนศาลากลางทะเลสาบ ส่วนรุ่ยอ๋องนั้นอุ้มเจ้าหนูน้อยอินเหยาขึ้นมาจากนั้นวางนางลงกับพื้น แล้วเจ้าหนูน้อยทั้งสามเข้ามาเรียก

          “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พี่ใหญ่” หลิงหยวนตบแก้มพี่ใหญ่จากนั้นก็ไม่เห็นพี่ใหญ่ขยับเขยื้อน จึงให้อินจ้านกดหน้าอกตามที่พี่ใหญ่เคยสอนเอาไว้

          “อาจ้าน...เจ้ากดนับให้ถึงสามสิบครั้ง” หลิงหยวนไม่เคยเห็นพี่ใหญ่เป็นเช่นนี้ นางร้อนใจนักปกติพี่ใหญ่ของนางเก่งกาจทุกเรื่อง แต่ตอนนี้แน่นิ่งไปก็อดตกใจไม่ได้

          หนึ่ง สอง สาม...

          เมื่ออินจ้านนับถึงสามสิบแล้ว ก็เป็นหน้าที่หลิงหยวนเป่าปากให้พี่ใหญ่

          ท่ามกลางความโกลาหลเหล่าคุณหนูต่างมามุงดูเหล่าพี่น้องตระกูลฟู่ทำท่าแปลก ๆ ทั้งเป่าปากทั้งกดหน้าอก คล้ายจะยื้อชีวิตของคุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่ แต่ทว่าในรอบแรกก็ไม่เห็นว่านางจะขยับเขยื้อน จนคนเหล่านั้นเริ่มพูดว่าคุณหนูใหญ่ฟู่อาจจะตายแล้วก็ได้ จึงทำให้ซานลู่เริ่มตระหนกเล็กน้อย

          “นี่พวกเจ้าทำอย่างนี้พี่ใหญ่เจ้าจะฟื้นรึ” รุ่ยอ๋องอยากให้หมอหลวงมาดูอาการมากกว่า เพราะว่านางแน่นิ่งจนน่าใจหาย

          “ไม่...พี่ใหญ่ข้าสอนเอาไว้” หลิงหยวนยังดื้อแล้วให้อินจื้อกดหน้าอกพี่ใหญ่อีกครั้ง จากนั้นนางก็เป่าปาก คราวนี้พี่ใหญ่นางเริ่มตอบสนอง

          แค่ก แค่ก แค่ก!!!

          อินเหยาสำลักน้ำที่เข้าไปในปอดออกมา แล้วก็ลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ ดวงตาแดงก่ำ โดยอีกฟากมีเหลียงจื่อเพ่ยที่ดูแลท่านหญิงชิงหนิงอยู่ใกล้ ๆ

          “อาเหยาเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” รุ่ยอ๋องที่เป็นห่วงนางมาก เห็นนางหน้าซีดจึงถามขึ้น

          อินเหยาโบกไม้โบกมือ จากนั้นก็ขอตัวกลับ

          “รุ่ยอ๋องเห็นทีว่าข้าต้องกลับก่อน”