11

อาการป่วยของซูหยุนหนิงเริ่มต้นเมื่อครั้งที่นางอายุเพียงสิบสองปี เมื่อครั้งที่นางเป็นเพียงเด็กหญิงที่ไม่รู้ความ มันเกิดจากการที่นางกระโดดลงไปในแม่น้ำที่เชี่ยวกรากและหนาวเหน็บเพื่อช่วยชีวิตเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาร่างกายที่เคยแข็งแรง ก็เจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ ทั้งที่ในช่วงวัยเด็ก นางร่างกายแข็งแรง ท่องเที่ยว ขี่ม้า ทำทุกสิ่งทุกอย่างได้ตามที่ใจของตนนั้นปรารถนา

แต่ทันทีที่ได้พบกับเขาโชคชะตาและชีวิตที่เคยสงบสุขของซูหยุนหนิงก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าเขาพรากโชคดีของนางไปเสียหมด ว่านฉีอี้ที่เคยมีร่างกายอ่อนแอและโชคร้ายกลายเป็นคนแข็งแรงและโชคดี เขาสัญญาและรับปากกับนางว่าจะดูแลและรักนางไปตลอดชั่วชีวิต ตลอดชั่วฟ้าดินสลาย

เขาสู้อุตส่าห์ฝ่าฟันใช้อำนาจเส้นสายมากมายเพื่อให้สตรีสามัญชนเช่นนาง กลายเป็นพระชายาเอก นางอยากได้สิ่งใดขอแค่เพียงเอ่ยปาก ว่านฉีอี้ล้วนแล้วแต่หามามอบให้นางทั้งสิ้นไม่มีบิดพลิ้ว ทั้งที่ในตอนนั้นรักกันถึงเพียงนั้นแท้ ๆ ฟ้าดินยังมีเปลี่ยนไป รักเองก็เช่นกัน ในช่วงเวลาหลังจากที่นางและเขาแต่งงานกัน ซูหยุนหนิงมีบุตรชายให้กับเขาไม่ได้

บุตรชายคนแรกแท้ง บุตรชายคนที่สองก็จากไปตั้งแต่ยังเยาว์ ครั้นมีบุตรคนที่สามก็กลายเป็นเด็กหญิง ร่างกายของนางย่ำแย่ลงทุกเมื่อ ถึงตอนนั้นว่านฉีอี้ก็ไม่โปรดปรานนางอีกต่อไป

ว่านฉีอี้อ้อนวอนขอร้องกับนางเพื่อให้ตนนั้นมีอนุภรรยา ซูหยุนหนิงที่แสนจิตใจดี รู้ว่าตนนั้นบกพร่องในหน้าที่ภรรยา จึงยินยอมทำตามคำขอ นับตั้งแต่นั้นก็ถือเป็นการเปิดประตูนรก มีอนุภรรยาคนที่หนึ่ง ย่อมมีคนที่สอง สาม สี่ ตามลำดับ หัวใจของซูหยุนหนิงแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่นะหรือชายที่นางรักและมอบหัวใจให้แก่เขา หลังจากเชื่อฟังคำยุแยงของเหล่าอนุภรรยาที่ตั้งใจจะเขี่ยนางให้พ้นทาง เขาก็ขับไล่นางและว่านฉีเส้าหนิงออกมาจากจวนอ๋อง ไปอยู่จวนพักร้อนที่รกร้างและไม่สนใจไยดีอะไรพวกนางสองแม่ลูกอีก เบี้ยหวัดที่เคยส่งมาให้พวกนางใช้จ่ายก็ลดน้อยลงไปในทุก ๆ ปี

ข้ารับใช้ทั้งหลายล้วนแล้วแต่ทนความลำบากไม่ไหวหนีจากพวกนางไปจนหมด ท้ายที่สุดสองแม่ลูกจึงขายจวนหลังนั้นและย้ายออกมาอยู่บ้านหลังเล็ก ๆ ในชนบท ไม่เพียงพวกเขาไม่ตามหา ซ้ำยังทำเหมือนกับว่าพวกนางเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตน

โรคร้ายแรงของซูหยุนหนิงนั้น ในตอนที่ว่านฉีอี้ยังมิหมดรักเขาพยายามรักษานางอย่างเต็มที่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็รักษาไม่หายเสียที หมอเทวดาทั่วทั้งแผ่นดินล้วนแต่ตบเท้าเข้าออกบ้านของนางกันเป็นพันละวัน ไม่มีผู้ใดเลยที่รักษานางให้หายขาด

ซูหยุนหนิงวัยสามสิบห้าปี นั่งทอดถอนใจอยู่หน้าบ้าน ในมือกำลังเย็บชุนเสื้อผ้าที่ขาดแล้วขาดอีกของบุตรสาว น่าสงสารเส้าหนิงที่ต้องเกิดมาเป็นบุตรสาวของนาง เด็กน้อยที่น่าสงสาร

“ท่านแม่ พี่ชายเป็นอย่างไรบ้าง” เด็กหญิงเห็นมารดาออกมานั่งทำงานก็ถามไถ่อาการของพี่ชาย

“ก้อนเงินก้อนทองของเจ้ายังไม่ตายหรอก” ซูหยุนหนิงรู้ใจบุตรสาว สาเหตุที่นางถามไถ่เพราะเกรงว่าเขาจะจากไปเสียก่อน  แล้วจึงนึกถึงคำขอร้องของเด็กชายได้ “หนิงเอ๋อ เจ้ารู้จักโรงเตี๊ยมต้นหลิวหรือไม่”

ว่านฉีเส้าหนิง กอดอกทำหน้าครุ่นคิด “ที่อยู่สุดประตูเมืองใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ถูกต้อง” ระหว่างนั้นก็นำป้ายหยกออกมาจากสาบเสื้อ

“ให้ข้าเอาไปขายหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงเห็นของมีค่าก็ตาโต