ตอนที่ 4/1 แมวขโมย

หลังจากที่รุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ซูจินเยว่ก็นั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นทองคำที่ถูกสาป วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างไปล่องลอยอยู่เหนือศาลา

"คุณหนูท่านเป็นอันใดไป หน้าซีดเชียว หรือว่าจะเป็นลมแดดเจ้าคะ" ชุนฮวารรีบเอายาดมสมุนไพรมาจ่อจมูกนาง

ซูจินเยว่สูดกลิ่นสมุนไพรเข้าปอดเฮือกใหญ่ สติค่อย ๆ กลับคืนมาทีละนิด แต่ความตื่นตระหนกยังคงไม่จางหาย

เขาจำได้... เขาจำได้แม่นเลย!

อีกทั้งยังจำประโยคเด็ดอย่าง ค่าอาหารตา ได้อีกด้วย!

ในนิยายรุ่ยอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าคิดเจ้าแค้น ใครทำเขาเจ็บหนึ่งส่วน เขาคืนสนองสิบส่วน แล้วนางที่บังอาจเห็นเขาเป็นขอทาน เอาเงินฟาดหัว แถมยังแทะโลมด้วยวาจา... นางจะโดนคืนสนองกี่ส่วนกัน ร้อยส่วนหรือว่าพันส่วนกัน

"ข้า... ข้าอยากกลับบ้าน" นางครวญครางเสียงแผ่ว

"กลับไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู" ชิวเยว่กระซิบเตือน "งานเพิ่งจะเริ่ม การแสดงของแม่นางฉู่กำลังจะเริ่มแล้ว หากกลับตอนนี้นั้นจะเป็นการเสียมารยาทเจ้าค่ะ"

ซูจินเยว่เงยหน้ามองไปที่ลานแสดงกลางศาลาที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ท่ามกลางความสนใจของทุกคน ฉู่เหยาเหยานางเอกของเรื่องกำลังนั่งประจำที่หน้ากู่ฉิน นิ้วเรียวงามวางลงบนสายพิณ ภาพลักษณ์ดูบริสุทธิ์สูงส่งราวกับเทพธิดาแห่งดนตรี

เสียงพิณเริ่มบรรเลงท่วงทำนองไพเราะเสนาะหู พลิ้วไหวราวกับสายน้ำ ผู้คนในงานต่างพากันเคลิบเคลิ้ม ฮ่องเต้และไทเฮาต่างพยักหน้าด้วยความพอใจ

แต่สำหรับซูจินเยว่แล้วนั้น เสียงพิณนี้ฟังดูเหมือนเสียงเพลงประกอบงานศพของนางเองเสียมากกว่า

นางพยายามกวาดสายตามองหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็เห็นแต่เหล่าทหารองครักษ์ยืนเฝ้ากันอย่างแน่นหนา และที่สำคัญ... ที่นั่งของรุ่ยอ๋องอยู่ตรงข้ามกับนางพอดีเลย

แม้เขาจะทำท่าทีว่าตัวเองนั้นตั้งใจฟังดนตรีและจิบชาอย่างสบายอารมณ์ แต่ซูจินเยว่กลับสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งมาทางนี้เป็นระยะ ๆ ทุกครั้งที่นางขยับตัวกินขนมหรือจิบน้ำชา เขาจะปรายตามองครู่หนึ่งพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก

ไอ้รอยยิ้มนั่นมันอะไรกันน่ะ ซูจินเยว่กลืนขนมโก๋ลงคออย่างยากลำบาก ความอร่อยลดลงไปกว่าครึ่ง เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า การแสดงจบลงท่ามกลางเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งศาลา ฉู่เหยาเหยาลุกขึ้นย่อกายรับคำชมด้วยใบหน้าแดงระเรื่ออย่างงดงาม

"บรรเลงได้ดียิ่ง! สมแล้วที่เป็นบุตรีตระกูลฉู่" ฮ่องเต้ตรัสชม "ตบรางวัล!"

ฉู่เหยาเหยายิ้มรับ แต่สายตาของนางแอบเหลือบมองไปทางรุ่ยอ๋อง คาดหวังคำชมจากบุรุษในดวงใจ ทว่ารุ่ยอ๋องกลับไม่ได้มองมาที่นางเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองก้อนทองคำเคลื่อนที่อย่างซูจินเยว่ที่กำลังพยายามทำตัวลีบเล็กอยู่หลังเสา

"น่าเบื่อจริง..." ซูจินเยว่บ่นพึมพำ เมื่อเห็นว่าการแสดงชุดต่อไปเป็นการร่ายรำที่ดูเชื่องช้า "ข้าหิวข้าวแล้ว เมื่อไหร่จะถึงเวลาพระราชทานอาหารกลางวันกันนะ"

"อีกสักพักเจ้าค่ะคุณหนู" เซี่ยเหลียนตอบ "แต่ได้ยินมาว่าวันนี้ห้องเครื่องจัดเตรียมของว่างพิเศษไว้ที่ศาลาริมสระบัวที่อยู่ด้านหลัง สำหรับแขกที่ต้องการมาพักผ่อนแบบเงียบ ๆ"

หูของซูจินเยว่กระดิกทันที

"ของว่างพิเศษ ศาลาริมสระบัว ทางด้านหลังงั้นรึ?" หัวน้อย ๆ ของซูจินเยว่ประมวลผลอย่างรวดเร็ว ด้านหลัง เท่ากับ คนน้อย ไม่มีรุ่ยอ๋อง และมีของกิน

"ข้าจะไปเข้าห้องน้ำ" ซูจินเยว่ขยับกายลุกขึ้นยืนทันที

"ให้บ่าวไปเป็น..."

"ไม่ต้อง!" นางรีบห้าม "ข้าไปคนเดียวได้ พวกเจ้าเฝ้าที่นี่ไว้ ถ้ามีคนถามก็บอกว่าข้าไป...ไปเติมแป้ง!"

ซูจินเยว่รีบฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนกำลังสนใจนางรำที่อยู่บนลานแสดง แอบย่องด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุดเท่าที่เครื่องประดับจะอำนวยออกจากศาลามุ่งหน้าสู่สวรรค์แห่งของกิน

ศาลาริมสระบัวด้านหลังวังหลวงนั้นเงียบสงบและร่มรื่นกว่าทางด้านหน้ามาก ลมพัดเย็นสบายหอบเอากลิ่นหอมของดอกบัวหลวงลอยมาแตะจมูก และที่สำคัญ บนโต๊ะหินอ่อนกลางศาลา มีจานขนมวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

ทั้งขนมดอกกุ้ยสีเหลืองนวล ขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็ม ขนมโก๋ไส้ถั่วแดง และน้ำชาหอมกรุ่นที่อุ่นอยู่บนเตาถ่านเล็ก ๆ

"สวรรค์ นี่มันสรวงสวรรค์ชัด ๆ" ซูจินเยว่อุทานด้วยความดีใจ แทบจะกระโดดเข้าใส่โต๊ะขนม

นางมองซ้ายมองขวา ครั้นเห็นว่าไม่มีคนอยู่แถวนี้ ก็ร้องตะโกนในใจอย่างมีความสุข ทางสะดวก!

ซูจินเยว่ทิ้งมาดคุณหนูจากตระกูลผู้ดี มือเรียวหยิบขนมดอกกุ้ยชิ้นหนึ่งขึ้นมากัด คำแรกที่สัมผัสลิ้นคือความหวานละมุนและความหอมที่อบอวลไปทั่วปาก

"อื้มมม~ อร่อย! ขนมในวังนี่มันระดับมิชลินจริง ๆ" นางหลับตาพริ้ม เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข ความกังวลเรื่องรุ่ยอ๋องหายไปชั่วขณะ ในโลกนี้ไม่มีอะไรเยียวยาจิตใจได้ดีเท่ากับน้ำตาลและแป้งอีกแล้ว

นางหยิบขนมชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม ตามด้วยน้ำชาล้างคอ

"มีความสุขจริง ๆ ได้เกิดในตระกูลที่ดี และร่ำรวย อีกทั้งยังได้กินของอร่อยแบบนี้อีก ตายก็ยอม... เอ้ย ไม่ตายสิ ต้องอยู่กินไปนาน ๆ"

ในขณะที่มือของนางกำลังจะเอื้อมไปหยิบขนมเปี๊ยะไส้เผือกชิ้นสุดท้ายที่อยู่ในจาน ซึ่งดูน่ากินเป็นพิเศษด้วยแป้งที่บางกรอบและไส้ที่อัดแน่น

กลับมีมือปริศนายื่นเข้ามาตัดหน้านาง คว้าขนมเปี๊ยะชิ้นนั้นไปต่อหน้าต่อตา!

"เฮ้ย! นั่นของข้านะ!" ซูจินเยว่ตะโกนลั่นด้วยสัญชาตญาณแห่งความตะกละ จึงเผลอลืมตัวไปชั่วขณะ

นางเงยหน้าหันกลับมาเตรียมจะด่าทอคนที่มาแย่งของกิน แต่คำด่าทั้งหมดก็ต้องกลืนลงคอไปจนหมดสิ้น เมื่อพบว่าเจ้าของมือนั้นคือ...รุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง!

เขายืนตระหง่านอยู่ข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับมีประกายขบขันอย่างปิดไม่มิด ในมือถือขนมเปี๊ยะชิ้นนั้นไว้อย่างถือสิทธิ์

"ทะ... ท่านอ๋อง!" ซูจินเยว่สะดุ้งตกใจ ถอยหลังจนเกือบล้ม "ท่าน... ท่านอ๋องมาทำอันใดที่นี่เพคะ"

"งานน่าเบื่อ มีแต่คนน่ารำคาญ ข้าก็เลยออกมาเดินเล่นน่ะ" เซียวจิ่งถิงตอบเสียงเรียบ พลิกขนมเปี๊ยะในมือไปมา "และบังเอิญมาเจอแมวขโมยกำลังกินเสบียงหลวงอย่างเอร็ดอร่อย"

"มะ... แมวขโมยที่ไหนกันเพคะ!" ซูจินเยว่กลอกตาไปมาอย่างมีพิรุธ "หม่อมฉันเป็นแขกรับเชิญ มีสิทธิ์กินของว่างนะ"

"หึ..." เซียวจิ่งถิงก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กดดันจนซูจินเยว่ต้องถอยหลังไปชนเสาศาลา เขายกขนมเปี๊ยะชิ้นนั้นขึ้นมาดม "หอมดีนี่... มิน่าเจ้าถึงหวงนักหวงหนา"

"หม่อมฉันไม่ได้หวงนะเพคะ แต่... มันเป็นชิ้นสุดท้าย" ซูจินเยว่เม้มปากมองขนมที่อยู่ในมือเขาตาละห้อย "ถ้าท่านอ๋องอยากเสวย ให้ห้องเครื่องทำมาให้ใหม่ก็ได้นี่เพคะ ของเหลือจากหม่อมฉันไม่คู่ควรกับพระองค์หรอก"

"ผู้ใดบอกว่าข้าถือสา" พูดจบเซียวจิ่งถิงก็ส่งขนมเปี๊ยะชิ้นนั้นเข้าปาก แล้วเคี้ยวช้า ๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของซูจินเยว่

ซูจินเยว่กลืนน้ำลายลงคอ... ไม่ใช่เพราะอยากกินขนม แต่เพราะสายตาของเขาที่มองมามันดูเซ็กซี่ต่างหาก เหมือนเขากำลังกินเหยื่อมากกว่ากินขนม

"อืม... รสชาติดี" เขากลืนขนมลงคอ แล้วเลียริมฝีปากเล็กน้อย "และหวานกำลังดี"

โอ๊ยยย! จะกินยั่วทำไมเนี่ย! อีตาอ๋องบ้านี่ ซูจินเยว่กรีดร้องในใจ

"ในเมื่อท่านอ๋องเสวยแล้ว หม่อมฉันขอทูลลา..." ซูจินเยว่ทำท่าจะวิ่งหนี

"เดี๋ยว" เสียงทุ้มต่ำหยุดฝีเท้าของนางไว้ราวกับโซ่ตรวน

เซียวจิ่งถิงเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ ทำให้ซูจินเยว่ได้กลิ่นหอมเย็นจากตัวเขาอย่างชัดเจน

"เรายังมีเรื่องต้องชำระความกันมิใช่หรือ คุณหนูซู"