ตอนที่ 3/2 งานเลี้ยงชมบุปผา

ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อซูจินเยว่พูดจบ เหล่าคุณหนูคุณชายที่เคยชื่นชมฉู่เหยาเหยาต่างพากันนิ่งอึ้ง

ฉู่เหยาเหยาหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออกเพราะไม่เคยพบเจอทฤษฎีเศรษฐศาสตร์กลางสวนดอกไม้มาก่อน "ข้า... ข้าเพียงแต่..."

"เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องคิดมาก" ซูจินเยว่ตบไหล่ฉู่เหยาเหยาเบา ๆ แต่หนักด้วยน้ำหนักกำไลทอง "ข้าเพียงอยากบอกว่า รสนิยมเป็นเรื่องส่วนบุคคล ผู้ใดชอบเรียบก็เรียบ ผู้ใดชอบหรูก็หรู อย่าเอามาตรฐานตัวเองมาตัดสินผู้อื่น มา ๆ กินขนมด้วยกันหรือไม่ อร่อยนะ ข้าซื้อมาแพงด้วย"

นางยื่นจานขนมให้ ฉู่เหยาเหยายิ้มเจื่อน ปฏิเสธไม่ได้ ทำได้เพียงเอื้อมมือไปหยิบขนมในจานพร้อมเอ่ยขอบคุณตามมารยาท

ในขณะเดียวกัน ที่ศาลาริมน้ำอีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล บุรุษหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเต็มยศของรุ่ยอ๋อง เป็นชุดสีม่วงเข้มปักลายมังกร กำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกริบ

เซียวจิ่งถิง หรือ รุ่ยอ๋อง วันนี้เขาสลัดคราบขอทานที่มอมแมมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสง่างามและกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่กดข่มผู้คน

"นั่นใช่คุณหนูซูหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ สตรีที่ช่วยท่านอ๋องไว้" องครักษ์คนสนิทกระซิบถาม

"อืม... เป็นซูจินเยว่" เซียวจิ่งถิงตอบมุมปากยกยิ้ม แววตาที่เคยมองสตรีด้วยความเบื่อหน่าย บัดนี้กลับมีประกายของความสนใจใคร่รู้

เขาเห็นตั้งแต่ตอนที่นางเดินเข้ามาพร้อมแสงสีทองแสบตา ตอนแรกเขานึกขำในรสนิยมประหลาดของนาง แต่พอได้ยินสิ่งที่นางตอบโต้กับฉู่เหยาเหยา เขากลับรู้สึกทึ่งในการคิดอ่านของนาง

"การที่ข้าใช้เงิน คือการช่วยให้คนมีงานทำงั้นรึ" เป็นคำพที่ฟังดูเห็นแก่ตัวแต่กลับปฏิเสธไม่ได้ และช่างแปลกใหม่เหลือเกินในสายตาเขา สำหรับสตรีในห้องหอที่ไม่ควรจะรู้เรื่องการบ้านการเมือง

"นางดูแตกต่างจากข่าวลือนะพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ออกความเห็น

"ไม่ใช่แค่แตกต่าง... แต่ดูเหมือนคนละคนต่างหาก" เซียวจิ่งถิงหรี่ตาลง นึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ จากมือของนางตอนที่นางยัดขวดยาใส่มือเขา "นางจำข้าไม่ได้"

"แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ วันนั้นท่านอ๋องทรง... เอ่อ ไม่น่าดูยิ่งนัก แต่วันนี้ทรงหล่อเหลาเหนือผู้ใด นางคงจำไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ"

"หึ... ดีแล้ว" เซียวจิ่งถิงขยับตัว "ไปกันเถอะ ข้าอยากจะไปทักทาย เจ้าหนี้ เสียหน่อย"

หลังจากที่ซูจินเยว่เอาชนะฉู่เหยาเหยาด้วยวาทศิลป์และการแถแล้วนั้น นางก็นั่งจิบชาอย่างสบายใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามา

"ฮ่องเต้เสด็จ! ไทเฮาเสด็จ! รุ่ยอ๋องเสด็จ!" เสียงขันทีประกาศก้อง ทุกคนในงานรีบลุกขึ้นและคุกเข่าถวายบังคม

ซูจินเยว่รีบวางขนม ลุกขึ้นแล้วก้มหน้าลงยอบตัวคำนับตามธรรมเนียม แต่ด้วยความที่เครื่องหัวหนักมาก จังหวะที่ก้มศีรษะ ปิ่นระย้าจึงเหวี่ยงไปตีจมูกตัวเองเบา ๆ

"โอ๊ย..." นางร้องเสียงเบาพร้อมยกมือลูบจมูก

เมื่อเงยหน้าขึ้นหลังจากขบวนเสด็จผ่านไปและได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้น ซูจินเยว่ก็ชะเง้อคอมองหาเป้าหมายของนาง "คนไหนกันนะ รุ่ยอ๋อง อยากเห็นหน้าสักครั้ง ว่าจะหล่อแค่ไหนถึงทำให้สตรีในนิยายตบตีกันแทบตาย"

สายตาของนางกวาดไปที่แท่นประทับของเหล่าเชื้อพระวงศ์ แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสบตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งถัดจากฮ่องเต้ เขาสวมชุดสีม่วงเข้มขับเน้นผิวขาวจัด ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียน คิ้วเข้ม จมูกโด่ง และดวงตาคู่คมคู่นั้นกำลัง... จ้องมองมาที่นาง!

สายตานั้น... คุ้น ๆ แฮะ

ซูจินเยว่ขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีมาก หล่อวัวตายความล้มเหมือน... เหมือนใครนะ เอ๊ะ เหมือน ขอทาน ที่นางเจอในตรอกเมื่อวานเลย

เฮ้ย! ไม่จริงน่า

นางกะพริบตาถี่ ๆ พยายามเทียบโครงหน้าในจินตนาการ ขอทานคนนั้นมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่คนนี้ผมเผ้าดูเรียบร้อยกว่ามาก เสื้อผ้าหรูหราสะอาดสะอ้าน

คงแค่คนหน้าคล้ายนั่นแหละ คนหล่อในโลกนี้อาจจะมีโครงหน้าเดียวกัน นางปลอบใจตัวเอง ขอทานจะมาเป็นท่านอ๋องได้ไง เป็นไปไม่ได้!

ระหว่างที่ซูจินเยว่กำลังมองเขาอย่างสับสน รุ่ยอ๋องก็ลุกขึ้นจากที่ประทับ แล้วเดินตรงดิ่งลงมายังลานจัดเลี้ยง ท่ามกลางสายตาตื่นเต้นของเหล่าคุณหนูที่พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขา แต่ท่านอ๋องผู้เย็นชากลับเดินผ่านหญิงงามไปราวกับอากาศธาตุ และมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า... ซูจินเยว่

เงาจากร่างสูงทาบทับลงมาบดบังแสงแดด ทำให้ชุดทองคำของนางลดความแสบตาลงเล็กน้อย

ซูจินเยว่เงยหน้ามองเขา กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พอได้เห็นใกล้ ๆ เช่นนี้... ยิ่งเหมือนขอทานผู้นั้นเลย

"คุณหนูซู ซูจินเยว่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียก ชื่อของนางที่หลุดจากปากเขาฟังดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด

"ถะ ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ" ซูจินเยว่รีบย่อกายคารวะ

เซียวจิ่งถิงมองนางด้วยแววตาพราวระยับแฝงความขบขัน "ข้าได้ยินมาว่า เจ้ามีทฤษฎีการใช้เงินที่น่าสนใจ อืม…เรียกว่าอะไรนะ อ้อ การกระจายรายได้สินะ"

ซูจินเย่ว์ยิ้มแห้ง "แหะ ๆ หม่อมฉันเพียงแค่พูดไปตามประสาคนค้าขายเพคะ มิบังอาจอวดรู้ต่อหน้าพระพักตร์ท่านอ๋อง"

"และข้ายังได้ยินอีกว่า..." เซียวจิ่งถิงขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก้มหน้าลงมาจนระดับสายตาอยู่เสมอหน้านาง แล้วกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "เจ้าชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก โดยเฉพาะบุรุษที่นั่งเจ็บอยู่ในตรอกผู้นั้น"

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะของซูจินเยว่ นางเบิกตาโพลง อ้าปากค้าง

แย่แล้ว! เขาคือขอทานคนนั้นจริง ๆ ด้วย!

ภาพในหัวฉายวนซ้ำ ๆ นางโยนเงินให้เขา นางบอกว่าเขาเป็นขอทาน นางบอกให้เขาเอาเงินไปซื้อข้าวกิน และที่สำคัญคือนางบอกเขาว่า ถือเป็นค่าอาหารตา...

กรี๊ดดดด! นางเอาเงินฟาดหัวน้องชายฮ่องเต้!

เซียวจิ่งถิงเห็นสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดของนางแล้วก็อดขำในใจไม่ได้ เขายืดตัวขึ้นตรง ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงดังขึ้นให้คนรอบข้างได้ยิน

"ได้ยินว่าตระกูลซูนั้นมั่งคั่งยิ่งนัก วันนี้ได้เห็นคุณหนูซูแต่งกายเช่นนี้ สมคำร่ำลือจริง ๆ ช่าง... สว่างไสวยิ่งนัก"

คำชมที่ฟังดูเหมือนประชดประชัน แต่สายตากลับไม่ได้แสดงออกถึงความรังเกียจ ทำให้ทุกคนในงานต่างพากันงุนงง

"วันหลังข้าคงต้องขอคำชี้แนะเรื่องการหมุนเวียนการค้าจากคุณหนูซูบ้างเสียแล้ว" พูดจบ เขาก็เดินจากไป ทิ้งให้ซูจินเยว่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน สติเลื่อนลอย

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องทรงเข้ามาทักทายคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ อีกทั้งยังทรงแย้มยิ้มให้คุณหนูอีกด้วย!" ชุนฮวาเขย่าแขนนางอย่างลืมตัว ดีใจแทนคุณหนูที่ในที่สุดท่านอ๋องก็ทรงมองเห็นถึงความทุ่มเทของคุณหนู

แต่ซูจินเยว่กลับไม่ได้ยินเสียงดีใจนั้น ในหัวนางมีแต่คำว่า ตายแน่ นางตายแน่ ๆ

แผนการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขบนกองเงินกองทองและอยู่ห่าง ๆ พระเอก... พังทลายตั้งแต่เริ่ม! อีกทั้งตอนนี้เขายังจำหน้านางได้อย่างแม่นยำ และดูท่าทางเขาจะไม่ยอมปล่อยเจ้าหนี้คนนี้ไปง่าย ๆ เสียด้วย

ซูจินเยว่มองแผ่นหลังกว้างของรุ่ยอ๋องเซียวจิ่งถิง แล้วยกมือขึ้นกุมขมับ แล้วพึมพำเสียงเบา "กลับบ้าน... ข้าอยากกลับบ้าน ข้าจะไปถอนเงินออกมาเตรียมไว้จ่ายค่าหัวตัวเอง..."