ความสามารถของไป๋เสวี่ยกับไป๋ทู่ (3)

“นี่ นี่มัน นี่...นี่!”

“ดอกจันทราหวนเจ้าค่ะ”

คนตัวเล็กว่าพลางเริ่มย้ายดอกจันทราหวนในห่อผ้าไปเก็บไว้ในกล่องหยกอย่างระมัดระวัง

“เป็นไปไม่ได้” ผู้เฒ่าไป๋ถึงกับร่างกายแข็งค้าง เพราะว่าดอกไม้ในตำนานนี้ไม่ปรากฏมาเป็นร้อย ๆ ปีแล้ว แต่ยามนี้มันกลับอยู่ที่เบื้องหน้าชายแก่เช่นเขา

“ท่านปู่เจ้าคะ” หลานสาวเรียกสติผู้ชราเมื่อนางย้ายดอกจันทราหวนมาเก็บเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้า...เจ้าเอาดอกจันทราหวนมาได้อย่างไรกัน” เมื่อตั้งสติได้ไป๋หลิงก็รีบถาม

เพราะเหตุนี้เองไป๋เสวี่ยจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในป่าให้ท่านปู่ได้รับรู้ สีหน้าของท่านผู้เฒ่าจึงแสดงออกสลับกันไปมาอย่างสับสน มีทั้งความดีใจ ตกใจและกังวลใจ

ไป๋เสวี่ยรู้ว่าเหตุใดท่านปู่ของนางจึงกังวล

เพราะหากมีคนรู้เรื่องนี้เข้า ไป๋ทู่ก็คงจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขเป็นแน่ ความโลภในใจมนุษย์ มันน่ารังเกียจเพียงใด ตัวนางนั้นรู้ดีที่สุด

“เสวี่ยเอ๋อร์เรื่องนี้...”

“ข้าจะไม่ให้ผู้ใดรับรู้เป็นอันขาดเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยพูดขึ้นมา ก่อนที่ไป๋หลิงจะกล่าวเตือน

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

“แล้วดอกจันทราหวนเหล่านี้ท่านปู่จะทำเช่นไรเจ้าคะ” นางถามต่อ เพราะนี่ต่างหากที่เป็นเรื่องที่สำคัญในตอนนี้

“เจ้าอยากเก็บเอาไว้ฝึกฝนหรือไม่” ไป๋หลิงย้อนถามหลานสาว เพราะสมุนไพรหายากเช่นนี้แน่นอนว่าเป็นตัวช่วยในการฝึกฝนที่ดีมากของผู้ใช้โอสถ

“ดอกจันทราหวน เป็นส่วนผสมของโอสถระดับเทวะขึ้นไปทั้งสิ้น ข้าเป็นเพียงแค่ผู้ใช้โอสถระดับกลาง ตำราโอสถระดับเทวะขึ้นไปก็ไม่มี เก็บไว้ก็คงจะไร้ประโยชน์เจ้าค่ะท่านปู่ นี่รังแต่จะสร้างปัญหามากกว่า” คนตัวเล็กส่ายหน้า

“เป็นจริงเช่นที่เจ้าว่า” ชายชราพยักหน้าเห็นด้วย

ยิ่งตอนนี้ตระกูลไป๋เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น หากพวกขุมอำนาจรู้เรื่องนี้เข้า ก็คงจะต้องส่งคนมาแย่งชิงทั้งไป๋ทู่และดอกจันทราหวนไปเป็นแน่ ของสิ่งนี้ราวกับเป็นของร้อน หากเก็บเอาไว้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

“อีกอย่างหากนำดอกจันทราหวนไปขายและนำเงินไปซื้อทรัพยากรมาฝึกฝนคงจะดีกว่าและที่สำคัญเทียนเอ๋อร์กับหลันเอ๋อร์เองก็ใกล้จะทดสอบพลังธาตุแล้วด้วยเจ้าค่ะ”

“ใช่แล้ว เช่นนั้นก็เอาตามที่เจ้าว่า ส่วนเรื่องขายดอกจันทราหวน คงจะต้องรอปรึกษากับพี่ชายของเจ้าเสียก่อน”

“ได้เจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าขอไปพักก่อนนะเจ้าคะ”

“อืม ไปเถอะ”

เมื่อไป๋หลิงกล่าวจบ ไป๋เสวี่ยก็ยิ้มและเดินกลับมาที่เรือนนอนของตนเอง

 ด้วยรู้ดีว่าตอนนี้ครอบครัวกำลังขาดแคลน ดูจากอาหารการกินเสื้อผ้าที่ทุกคนสวมใส่อยู่ในตอนนี้ พี่ชายและพี่สะใภ้ของนางต่างก็ต้องออกไปหาของป่า ท่านปู่เองก็ต้องไปประจำที่โรงหมอในเมืองทั้งที่สังขารไม่ดี แม้แต่เทียนเอ๋อร์หลันเอ๋อร์เองยังต้องช่วยรดน้ำที่สวนผักและสวนสมุนไพร ทำงานอย่างหนัก

ไป๋เสวี่ยเป็นคนที่ยอมทนลำบากได้ แต่สำหรับคนที่นางรัก ย่อมไม่อยากให้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบาก เพราะฉะนั้นหลังจากนี้นางจะต้องหาหนทางให้พวกเขาได้อยู่อย่างสุขสบายให้ได้