LOGINShare
ทวนอัสนีคำราม (1)
publish date:
2026-07-12 19:00:13ร่างกายของไป๋เสวี่ยดูดซับพลังจากผลึกวิญญาณอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว รอไม่นานนักนางก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นป
Latest chapter
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด บททดสอบหรือ? ข้าอย่างไรเล่า (4)
หูลี่ซงไม่มีหน้าที่ไปบังคับกะเกณฑ์ผู้ใด เพียงแต่ว่า หากจากไปแล้ว คงไม่อาจจะให้กลับมาที่เกาะสายลมได้อีกเป็นครั้งที่สอง ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของคนในเกาะสายลมนั่นเองซึ่งไป๋เสวี่ยก็เข้าใจดีแต่นางคงจะพาทุกคนกลับไปไม่ได้ แม้ว่าเสี่ยวหงจะตัวใหญ่ แต่อย่างมากก็สามารถพาคนกลับไปได้แค่เพียงห้าสิบคนเท่านั้นไป๋เสวี่ยไม่อยากจะพึ่งพาเหยี่ยวเพลิงตัวอื่น แม้ว่าสัตว์วิญญาณจำนวนมากในมิติจิตจะเชื่อฟังคำสั่งของนาง แต่ไป๋เสวี่ยก็ไม่อยากจะใช้งานสัตว์ที่ไม่ใช่สัตว์ในพันธสัญญาอยู่ดี“ดี เช่นนั้นข้าเลือกเจ้า เจ้า...แล้วก็เจ้า”เมื่อได้ยินคำตอบจากทุกคนชัดเจน ไป๋เสวี่ยก็มองไปยังคนที่ตนเลือกตามสัญชาตญาณ ส่วนพวกที่มีนัยน์ตากลิ้งกลอกไม่น่าไว้ใจ ไป๋เสวี่ยตัดทิ้งไปเป็นกลุ่มแรก ๆ“ท่าน...เหตุใดจึงไม่ทดสอบพวกข้าเลยขอรับ?” ผู้เฒ่าคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งมากชายชราคนนี้ผอมแห้งจนหนังแทบจะติดกระดูก เรือนผมมีสีขาวโพลน เนื้อตัวมีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัว ที่มากกว่านั้นคือเขายังมีท่าทางดูแก่ชรากว่าไป๋หลิงที่มีอายุราวร้อยปีเสียอีกและชายชราผู้
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด บททดสอบหรือ? ข้าอย่างไรเล่า (3)
กลิ่นที่ชาวบ้านรับรู้ได้นี้ เป็นกลิ่นของสมุนไพรหลากหลายชนิดที่ไป๋เสวี่ยนำมาผสมกัน จนได้กลิ่นหอมตามที่ต้องการมันช่วยให้คนที่ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลาย และกลิ่นนี้ก็เป็นกลิ่นเดียวกับถุงหอมใบเดิมที่ไป๋เสวี่ยได้มอบให้เหวินหรงไปแน่นอนว่าการมีกลิ่นเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ใช้โอสถ เพียงแต่ว่าชาวบ้านต่างคิดไปเองก็เท่านั้น แต่อย่างไรพวกเขาก็คิดถูก เพราะคนที่เป็นผู้ใช้โอสถก็คือไป๋เสวี่ยจริง ๆ“ท่านไป๋เสวี่ย เชิญทางนี้ขอรับ” หูเจียนเป็นผู้นำทางไป๋เสวี่ยในครั้งนี้ไปยังลานหิน ส่วนหูลี่ซงและหูอี้เทียนล่วงหน้าไปดูความเรียบร้อยก่อนแล้วแม้ว่าหูลี่ซงจะมอบให้พ่อบ้านหลี่เป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่าง แต่เพื่อความแน่ใจและไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา หูลี่ซงจึงรีบไปตรวจสอบให้แน่ใจอีกรอบ“อืม” ไป๋เสวี่ยพยักหน้าแล้วเดินตามเพียงได้เห็นท่าทีของหูเจียน เหล่าชาวบ้านทั้งหลายที่มุงอยู่ก็ได้คำตอบที่แน่ชัดมากกว่าเดิมว่าเด็กหญิงชุดเหลืองก็คือผู้ใช้โอสถเมื่อพวกเขาได้คำตอบ ก็รีบส่งต่อสิ่งที่ได้รับรู้มาไปสู่อีกคน จนกระทั่งไป๋เสวี่ยเดินมาถึงที่ลานหิน เรื่องที่นางเป็นผู้ใช้โ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด บททดสอบหรือ? ข้าอย่างไรเล่า (2)
ร่างบางนั่งละเลียดชิมขนมหวานและน้ำชาอย่างไม่รีบร้อน จนในที่สุดขนมหวานตรงหน้าก็หมดลง พร้อมกับรถม้าที่มาจนถึงจุดมุ่งหมายพอดีการเดินทางมายังลานหินครั้งนี้ นอกจากไป๋เสวี่ยและคนของนางแล้ว ก็มีบุรุษตระกูลหูอันได้แก่หูลี่ซง หูเจียนและหูอี้เทียนติดตามมาด้วย ส่วนเด็กตะกละหูเจียอิงและฮูหยินหูนั้นไม่ได้มาเมื่อรถม้าหยุดลงจื่อซู่และเฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านนอกอยู่แล้วก็กระโดดลงมาเตรียมพร้อมปกป้องดูแลผู้เป็นนาย หลังจากนั้นไม่นานจื่อถิงก็ลงมาจากรถม้า และคนสุดท้ายที่ปรากฏกายออกมาก็คือไป๋เสวี่ยดวงตากลมโตที่แสนจะบริสุทธิ์ของไป๋เสวี่ย กวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณที่คล้ายกับกำลังเงียบสงัด แล้วนางก็ได้มองเห็นคนจำนวนมากที่บัดนี้กำลังมองตรงมาที่พวกนางด้วยความสนอกสนใจซึ่งพวกเขาทั้งหมดก็คือชาวบ้านบนเกาะสายลม เกือบทุกคนกำลังยืนนิ่งและไม่ยอมมีผู้ใดปริปากพูดออกมาสักคน เมื่อไป๋เสวี่ยปรากฏกาย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่แม้ยามนี้บริเวณนี้จะมีคนอยู่มากมาย แต่กลับเงียบสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อส่วนชาวบ้านเหล่านี้นั้น พวกเขามารอดูผู้ใช้โอสถอยู่หลายชั่วยามแล้วเพราะความตื่นเต้นไม่ต่างกับการได้พบเจอบุคคลลึกลับในตำนาน ด้วยตัวตนของผู้ใช้โ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด บททดสอบหรือ? ข้าอย่างไรเล่า (1)
ลานหินที่มักจะเป็นสถานที่จัดงานเทศกาล หรือเป็นลานฝึกฝนวรยุทธ์ของคนหนุ่มสาวและลานวิ่งเล่นสำหรับเด็กน้อยลูกหลานของชาวบ้านบนเกาะสายลม ยามนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่คลาคล่ำ แม้จะไม่ใช่งานเทศกาลก็ตามหลายคนที่มาวันนี้ไม่ได้มาเข้าร่วมการคัดเลือก แต่พวกเขามาเพราะอยากจะเห็นผู้ใช้โอสถสักครั้งเป็นบุญตา บางคนถึงขั้นตั้งใจจะเรียกร้องให้ผู้ใช้โอสถช่วยรักษาตนเองที่ตอนนี้กำลังเจ็บป่วยอยู่แม้ต่างคนจะต่างความคิด แต่จุดมุ่งหมายของพวกเขาก็คือคนคนเดียวกัน นั่นก็คือไป๋เสวี่ยไป๋เสวี่ยที่ไม่ได้รับรู้อันใดด้วยกำลังนั่งนิ่งอยู่บนรถม้าตระกูลหู ซึ่งมีจื่อถิงคอยรับใช้อยู่ข้างกายไม่ห่าง จากจวนตระกูลหูมาจนถึงลานกว้างก็ไม่ได้ไกลกันนัก แต่ไป๋เสวี่ยก็ได้ถือโอกาสนี้ในการมองสำรวจไปยังทิวทัศน์โดยรอบของเกาะสายลมเกาะสายลมนั้นเรียบง่าย มีการเกษตรครบครัน และยังมีการประมง ไป๋เสวี่ยคิดว่าหากเกิดภัยพิบัติขึ้น อย่างไรคนที่นี่ก็คงจะไม่อดตายหูอี้เทียนเคยเล่าว่าอากาศที่นี่มักจะอบอุ่นอยู่เสมอ แม้ในยามที่หิมะตก ก็ไม่ได้ตกหนักมากจนเกินไป ทำให้หน้าหนาวสำหรับชาวบ้านที่นี่ไม่ได้โหดร้ายอย่างเช่นที่หลายคนในเมืองภายนอกประสบพบเจอไป๋เสวี่
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด คัดเลือกคน (3)
“จื่อซู่”“ขอรับคุณหนู”“ประลองฝีมือกับคุณชายหู”“ขอรับ” จื่อซู่รับคำอย่างไร้ซึ่งความสงสัย หากถามว่าผู้ใดรู้ใจไป๋เสวี่ยมากที่สุด ก็คงจะต้องตอบตามตรงว่าเป็นจื่อซู่ที่ไป๋เสวี่ยมอบหน้าที่นี้ให้จื่อซู่ ประการแรกเป็นเพราะระดับพลังของนางสูงกว่าหูเจียนมาก ถึงสู้กันไปอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ หูเจียนไม่ทันได้ประลองก็คงจะแพ้ไปแล้วดังนั้นนางจึงเลือกให้จื่อซู่เป็นผู้ประลองแทน ส่วนประการที่สองที่นางเลือกจื่อซู่ นั่นเป็นเพราะว่านอกจากจื่อซู่แล้ว ผู้อื่นย่อมไม่เหมาะสมจื่อถิงยามนี้มีพลังอยู่ในระดับสูง ส่วนเฟิ่งจิ่ว รายนั้นออมมือให้ผู้ใดไม่เป็น ไม่แน่ว่าหากเลือกเฟิ่งจิ่วอาจจะมีการเสียเลือดเสียเนื้อเกิดขึ้นจริง เพราะเป็นเช่นนี้ จื่อซู่จึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด“จื่อซู่มีระดับพลังเทียบเท่าเจ้า หากชนะเขาได้เมื่อใดก็ค่อยมาประลองกับข้า” ไป๋เสวี่ยหันไปบอกหูเจียน ซึ่งหูเจียนเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธ“ขอรับ” เขาอยากจะสู้กับคนที่แข็งแกร่ง เพื่อให้ตัวเองแกร่งขึ้น จะเป็นผู้ใดก็ได้หูเจียนย่อมไม่ขัดข้องแล้วหลังจากนั้นบุรุษทั้งสองก็เริ่มประลองฝีมือกันอย่างจริงจัง ท่ามกลางดวงตาที่เปล่งประกายของหูเจียอิงและหูอี้เทียน
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด คัดเลือกคน (2)
“อยากกินขนมเหตุใดจึงไม่ไปที่ครัวหรือไปหามารดาของเจ้าเล่า!” ไป๋เสวี่ยโวยวาย“อร่อย”“นี่ก็ฝีมือมารดาเจ้าทั้งสิ้น”“ของพี่สาวอร่อย” หูเจียอิงตอบกลับ สองมือถือขนมและกินอย่างท้าทายแม้ว่าหูเจียอิงจะไม่ได้ท้าทายจริง ๆ แต่ในสายตาของไป๋เสวี่ยเด็กตะกละผู้นี้กำลังท้าทายนางอยู่ชัด ๆหากไม่ติดว่าหูเจียอิงยังเป็นเด็ก ไป๋เสวี่ยคงจะวางยาพิษให้หูเจียอิงได้ท้องเสียไปสักสามสี่วันเพื่อสั่งสอน“แล้วพวกเจ้าเล่า มาหาข้ามีเรื่องอันใด” ไป๋เสวี่ยถอนหายใจและเลิกโมโหหูเจียอิง เพราะมีโทสะไปนางก็ทำสิ่งใดเด็กตัวเท่าลูกหมาไม่ลง ไป๋เสวี่ยจึงหันมาสอบถามหูอี้เทียนกับหูเจียนแทน“ท่านไป๋เสวี่ยรับข้าเป็นลูกศิษย์...”“ข้าเป็นผู้ใช้โอสถ ไว้เจ้ามีธาตุพฤกษาเมื่อใด ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นลูกศิษย์ก็แล้วกัน” ไป๋เสวี่ยชิงพูดก่อนที่หูอี้เทียนจะอ้อนวอนนางเรื่องเดิม ๆ“เช่นนั้น...ข้าเรียกท่านว่าพี่สาวอีกคนได้หรือไม่ขอรับ” หูอี้เทียนรู้แล้วว่าอย่างไรต้องโดนปฏิเสธ เพราะเหตุนี้เขาจึงเตรียมการเรื่องนี้มาเป็นอย่างดี อย่างไรก็ต้องสนิทสนมกับท่านไป๋เสวี่ยให้ได้ หูอี้เทียนคิดในใจ“ตามใจเจ้า อยากจะเรียกก็เรียก”“เรียกได้จริง ๆ หรือขอรับ!”“อืม”
You May Also Like
ท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว409.2K viewsลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.8K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่73.7K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.0K viewsสยบรักแม่ทัพไร้ใจ
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน180 viewsเงินหนึ่งหยวนสุดท้ายพาย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตยุค70
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง119 viewsชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว399 viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา493 views
