Masukส่วนหม่าเซียวหรานแม้จะมีเรื่องจะพูดคุยกับไป๋เสวี่ย แต่พอได้เปิดสุราผูเถาสีรุ้งขึ้นมาดื่มกินก็ลืมส
ส่วนหม่าเซียวหรานแม้จะมีเรื่องจะพูดคุยกับไป๋เสวี่ย แต่พอได้เปิดสุราผูเถาสีรุ้งขึ้นมาดื่มกินก็ลืมสิ้นไปหมดทุกสิ่งอย่าง และนั่งดื่มอยู่กับท่านเจ้าสำนักซางและนายท่านซางจนไม่ได้สนใจผู้ใดอีกเลย“พี่สาวไป๋นี่เป็นบ่อน้ำลงทัณฑ์เจ้าค่ะ มันไหลลงมาจากตรงนั้น...นั่นก็คือหุบเขาลงทัณฑ์” หม่าซูเหยาชี้ไปด้านหน้าที่เป็นป่ารกทึบและให้ความรู้สึกน่าพิศวงอย่างน่าประหลาดป่าตรงนี้แตกต่างจากป่าตรงส่วนอื่นจริง ๆตอนนี้หม่าซูเหยากำลังเดินนำไป๋เสวี่ยพาชมรอบ ๆ เขตพำนักของหม่าเซียวหราน แต่เมื่อก้าวออกมาจากเขตพำนักของหม่าเซียวหรานไม่ไกลนักก็จะเจอกับบ่อน้ำสีแดงสดแห่งนี้ซึ่งคนสำนักเฟิ่งเยี่ยนเรียกบ่อน้ำแห่งนี้ว่าบ่อน้ำลงทัณฑ์“สีแดงนี่ คงไม่ใช่เลือดหรอกนะ” ไป๋เสวี่ยพึมพำเบา ๆ และนั่งลงชิดกับริมบ่อน้ำแต่เดิมหม่าซูเหยาไม่คิดจะพาไป๋เสวี่ยมาดูบ่อน้ำที่น่ากลัวเช่นนี้ แต่เพราะไป๋เสวี่ยสังเกตเห็นบ่อน้ำที่มีสีสันแปลกตาที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากเขตพำนัก นั่นจึงทำให้หม่าซูเหยาต้องพาไป๋เสวี่ยมาดูบ่อน้ำลงทัณฑ์ใกล้ ๆ“กล่าวว่านี่เป็นเลือดของคนที่กระทำผิดทั้งหมดที่ถูกส่งให้เข้าไป
“ข้าขออภัยท่านอี้เฉวียน แต่เพราะข้าเป็นเพียงเด็กเท่านั้น จึงได้นิยมชมชอบทำเรื่องเหลวไหลจริง ๆ”“เจ้า!”“เฟิ่งจิ่ว...” ไป๋เสวี่ยแย้มยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยเรียกเฟิ่งจิ่วแม้ผู้เป็นองครักษ์จะไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยง แต่ก็อยู่ภายในรัศมีที่พลังของไป๋เสวี่ยสามารถส่งออกไปถึงได้ นี่จึงทำให้ไป๋เสวี่ยสามารถเรียกเฟิ่งจิ่วให้มาหานางได้ทันที แม้ว่าเฟิ่งจิ่วจะอยู่ห่างออกไปก็ตามพรึ่บ!“เจ้าค่ะคุณหนู”สิ้นเสียงเรียกไม่นานเฟิ่งจิ่วก็ปรากฏกายออกมาใบหน้าที่ดูงดงามราวนางจิ้งจอกจำแลงทำให้บุรุษหลายคนถึงกับหายใจติดขัด ไม่เว้นแม้กระทั่งอี้เฉวียนที่กำลังมีโทสะอยู่ในตอนนี้“นำป้ายหยกของข้าไปยังร้านสมุนไพรตระกูลไป๋ในเมืองพิรุณ แล้วแจ้งกับผู้ดูแลร้านและให้ส่งข่าวไปยังผู้ดูแลร้านที่ประจำอยู่ที่ร้านในเมืองอื่น ๆ ด้วย ว่าต่อจากนี้ต่อไป ห้ามขายของทุกอย่างภายในร้านสมุนไพรตระกูลไป๋ให้แก่พวกสกุลอี้ทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งบ่าวรับใช้”“เจ้าค่ะ”พอฟังคำสั่งของไป๋เสวี่ยจบ เฟิ่งจิ่วก็โน้
หากว่าร้านสมุนไพรตระกูลไป๋เป็นเพียงแค่ร้านสมุนไพรธรรมดา ๆ ร้านหนึ่ง คำพูดของไป๋เสวี่ยก็คงจะไม่ได้น่ากลัวอันใดแต่ว่าร้านสมุนไพรตระกูลไป๋นั้น เป็นเพียงร้านค้าเดียวที่มีผลไม้พลังวิญญาณขายตลอดทั้งปี อีกทั้งยังมีสมุนไพรหลายชนิดที่สามารถหาซื้อได้จากที่ร้านสมุนไพรตระกูลไป๋เท่านั้นไป๋เสวี่ยวางรากฐานของร้านสมุนไพรตระกูลไป๋ให้เป็นดั่งศูนย์กลางในการค้าขายสมุนไพร นางรับซื้อและค้าขายสินค้าให้แก่ทุกคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เว้นแม้กระทั่งคนชนชั้นล่างลงไปและยังขายให้ในราคาที่ยุติธรรมการรับซื้อสมุนไพรและผลไม้พลังวิญญาณจากคนชนชั้นล่างลงไปที่มีอาชีพในการหาของป่ามาขาย ทำให้ตลาดในการค้าขายสมุนไพรยิ่งเปิดกว้างมากยิ่งขึ้น เรื่องนี้ช่วยกระจายรายได้ให้แก่เหล่าคนชนชั้นล่างลงไปได้เป็นอย่างดีเพราะแต่เดิมร้านสมุนไพรต่าง ๆ จะมีคนของตนในการเสาะหาสมุนไพรเองจะมีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ใช้ผู้ถือครองธาตุพฤกษาในการปลูกสมุนไพร แต่นั่นก็เป็นส่วนน้อยจริง ๆ เพราะผู้ใช้ธาตุพิเศษในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หาได้ยากยิ่งนัก อีกทั้งพวกเขาก็ไม่อาจจะปลูกสมุนไพรได้มากตามจำนวนที่ต้องการด้วย
จะมีก็เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เพิ่มพูนขึ้นมาได้ในทุก ๆ วัน นั่นก็คือบรรดาอนุน้อยใหญ่ของอี้เฉวียนนั่นเอง“ท่านเจ้าสำนัก!” ร่างท้วมเข่าแทบทรุดลงเมื่อได้ยินคำพูดของซางซุ่นหวางหากสำนักเฟิ่งเยี่ยนประกาศออกไปว่าจะไม่ยอมรับสายเลือดสกุลอี้เป็นศิษย์ของสำนักอีกนับจากนี้ไป แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน!“ร้องเรียกข้าไปก็คงจะไร้ประโยชน์ ไม่ใช่ว่าเป็นเจ้าเองหรือที่ทำให้ท่านหม่าเซียวหรานขุ่นเคือง” ซางซุ่นหวางไม่อยากแม้จะชายตาแลอี้เฉวียนสกุลอี้คงจะไม่เดือดร้อนไปด้วย หากเขาไม่เอ่ยเรื่องที่ไม่สมควรออกมาผู้ใดบ้างที่ไม่รู้ว่าหม่าเซียวหรานรักมั่นคงต่อฮูหยินของเขามากเพียงใด แต่อี้เฉวียนกลับพูดจากล่าวหาว่าหม่าเซียวหรานจะยกไป๋เสวี่ยให้เป็นฮูหยินคนใหม่ของสกุลหม่า นี่ไม่เท่ากับว่าดูถูกความรักของหม่าเซียวหรานหรือ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจะไม่ให้คนผู้นั้นมีโทสะได้อย่างไรกัน“ไม่ใช่ข้า แต่เป็นบุตรสาวไม่ได้ความของข้าต่างหาก พวกท่านอยากจะลงโทษนางเช่นไรก็เชิญเราสกุลอี้จะไม่ยุ่ง หากพวกท่านรับปากว่าจะไม่ทำตามคำกล่าวของท่านหม่าเซียวหราน” อี้เฉวียนส่ายหน้าปฏิเสธความผิดของตน แ
“หนิงเอ๋อร์ แม่ขอโทษ แต่เจ้าต้องทำเพื่อน้อง ทำเพื่อแม่ ทำเพื่อสกุลอี้นะลูก” จบสิ้นคำกล่าวของผู้เป็นมารดาอี้หนิงก็ร่ำไห้ออกมาเสียงดังแต่ครานี้เป็นการร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดอย่างแท้จริง นางไม่คิดว่าบิดามารดาจะทอดทิ้งนางได้ลงคอ“ไม่! หากพี่ใหญ่รู้จะต้องไม่ยินยอมแน่! ท่านเจ้าครองเมือง พี่สาวของข้าเป็นภรรยาของท่าน ได้โปรดท่านช่วยเหลือข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”เมื่อไม่อาจพึ่งพาบิดามารดาได้ อี้หนิงก็หันหน้าไปพึ่งพาซุนซูเย่แทน แต่ซุนซูเย่หรือจะเห็นใจ อี้หลิงฟางเขายังไม่สนใจ แล้วเหตุใดเขาจะต้องสนใจอี้หนิงด้วย“เรื่องภายในสำนักเฟิ่งเยี่ยน ข้าไม่อาจเข้าไปเกี่ยวข้องได้” ซุนซูเย่ตอบอี้หนิงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และไร้ท่าทีสนใจแต่เดิมเขาก็รู้สึกแย่กับคนสกุลอี้ที่ร่วมมือกันวางแผนจนทำให้เขาพลาดท่าให้กับอี้หลิงฟาง ในคืนนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดสิ่งใดขึ้น องครักษ์ต่างก็ถูกวางยา หากไม่ใช่เพราะวางใจสกุลอี้ที่เป็นญาติกัน เขาคงไม่ต้องแต่งอี้หลิงฟางเพื่อรับผิดชอบนางทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้ว ผู้ที่ล่วงเกินเป็นนางต่างหากหาใช่บุรุษเช่นเขาไม่ซุนซูเย่หลังจากแต่งอี
แม้จะไม่ใช่คำสั่งแต่ก็เหมือนเป็นคำสั่ง...ถึงแม้ว่าหม่าเซียวหรานจะยกทุกสิ่งอย่างในสำนักเฟิ่งเยี่ยนให้อยู่ภายใต้การปกครองดูแลของตระกูลซางมานานหลายร้อยปีแล้วก็จริงแต่ทุกคนที่สำนักเฟิ่งเยี่ยนก็ยังให้การเคารพหม่าเซียวหรานและเปรียบเขาเป็นดั่งเทพเซียนประจำสำนักอยู่ดีการที่หม่าเซียวหรานเอ่ยปากเช่นนี้ มีหรือที่ผู้อาวุโสทั้งหลายที่มีสิทธิ์มีเสียงในการตัดสินให้ศิษย์ที่กระทำความผิดได้เข้าไปรับโทษในหุบเขาลงทัณฑ์ทั้งหลายจะปฏิเสธและไม่ทำตามยิ่งความผิดของอี้หนิงก็ได้ปรากฏชัดถึงเพียงนี้แล้วด้วยอีกทั้งยามนี้ไม่ใช่เพียงผู้อาวุโสใหญ่เช่นหม่าเซียวหรานเท่านั้นที่มีโทสะ เพราะซางซุ่นหวางที่อยู่ในฐานะเจ้าสำนักก็มีโทสะไม่ต่างกัน เนื่องในความรู้สึกผิดหวังที่มีต่อศิษย์ชั้นในไม่ใช่ผิดหวังที่นางพ่ายแพ้ แต่ผิดหวังที่นางขี้ขลาดและกระทำการโจมตีลับหลังคู่ต่อสู้ต่างหากเพียงทำให้หนึ่งในสองคนนี้โมโหโอกาสรอดก็แทบไม่มีแล้ว แต่นี่อี้หนิงถึงกับทำให้ผู้เป็นใหญ่ทั้งสองคนโมโหได้เช่นนี้ แล้วนางจะมีโอกาสรอดได้อย่างไร ผู้ใดจะกล้าเข้าข้างนางอีกกันแม้แต่ผู้อาวุโสเถาที่ลุ่มหลงใน







