Home / รักโบราณ / ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด / สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (3)

Share

สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (3)

last update publish date: 2026-11-20 19:02:09

หลังจากนั้นจื่อซู่ก็เงียบลง เขามองหน้าเฟิ่งจิ่วและฝูจิ้นที่เป็นดั่งสหาย และจื่อถิงผู้เป็นน้องสาว

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (3)

    หลังจากนั้นจื่อซู่ก็เงียบลง เขามองหน้าเฟิ่งจิ่วและฝูจิ้นที่เป็นดั่งสหาย และจื่อถิงผู้เป็นน้องสาว คนทั้งสามตอนนี้ก็เป็นห่วงไป๋เสวี่ยไม่ต่างกัน เขาเองก็ไม่ควรจะสร้างเรื่องให้คนอื่นต้องมีเรื่องกังวลใจเพิ่มอีก“ขอบคุณที่เตือนสติข้า ข้าเข้าใจแล้ว” จื่อซู่พูดและพยักหน้าลงช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ากลับขึ้นมามองคนทั้งสามอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง“หลังจากนี้ข้าจะเก็บตัวเพื่อฟื้นฟูพลังและเลื่อนระดับพลังธาตุ ภายในสามวันนี้ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด”สามวันนี้จื่อซู่จะต้องฟื้นฟูตนเองให้กลับมาเป็นปกติ...ไม่สิ ต้องให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เพื่อเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปตามหาไป๋เสวี่ยในหุบเขาลงทัณฑ์ในอีกสามวันข้างหน้า!ทางด้านไป๋เสวี่ยตอนนี้ได้พักฟื้นร่างกายจนพลังยุทธ์กลับคืนมาจนครบสิบส่วน ก่อนที่นางจะเริ่มออกสำรวจป่าพร้อมกับแมงมุมดอกบัวอย่างอาจูเหล่ยหมิงกล่าวว่าอาจูอยู่ที่ป่าแห่งนี้มานานแล้ว ย่อมรู้จักทุกพื้นที่ภายในป่าเป็นอย่างดี ให้อาจูนำทางย่อมดีแล้ว เพราะที่ใดมีกับดักหรือค่ายกล อาจูจะได้เตือนไป๋เสวี่ยไม่ให้หลงเข้าไปภายในนั้นส่วนเหล่ยหมิง เขาไม่ได้ติดตามมาด

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (2)

    “คุณหนูหายตัวไปพร้อม ๆ กับค่ายกลที่กลับคืนสภาพเดิม ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าคุณหนูจะติดอยู่ในค่ายกลหรือไม่ อีกทั้งทางเข้าหุบเขาก็ปิดไปแล้ว พวกเราจำเป็นต้องรอเวลา จนกว่าจะถึงวันที่สามารถเปิดทางเข้าหุบเขาลงทัณฑ์ได้อีก จึงจะเข้าไปตามหาคุณหนูได้” ฝูจิ้นอธิบายอย่างไม่ปิดบังตอนนี้เขาเองก็ร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจจะทำอันใดได้ ที่จะช่วยให้ใจเย็นลงได้ก็มีเพียงหยกประจำตัวเท่านั้น เพราะหยกอันนี้ได้เชื่อมพลังของทุกคนในตระกูลไป๋เข้าด้วยกันหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นพวกเขาจะรับรู้ได้ แต่การรับรู้ก็มีเพียงแค่สองอย่างเท่านั้น คือรับรู้ว่ายังมีชีวิต และไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้วซึ่งฝูจิ้นก็คาดหวังว่าเขาจะรับรู้ว่าไป๋เสวี่ยมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนี้เท่านั้น“แล้วเมื่อใดจึงจะเข้าไปในหุบเขาลงทัณฑ์ได้” จื่อซู่ถามเสียงดัง ปกติเขาเป็นคนที่ใจเย็นมาก แต่เรื่องของไป๋เสวี่ยไม่อาจจะทำให้ผู้เป็นองครักษ์ใจเย็นลงได้เลย“อีกสามวัน”“รอไม่ได้ พวกเจ้าก็รู้ว่าในนั้นอาจจะมีปีศาจร้ายอาศัยอยู่” จื่อซู่ที่รู้ดีถึงความร้ายกาจของปีศาจร้ายไม่อาจจะทำใจให้สงบลงได้อีกต่อไป จึงรีบพูดขึ้นมา“พ

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   สำรวจหุบเขาลงทัณฑ์กับแมงมุมน้อย (1)

    จื่อซู่ลืมตาขึ้นมาในเรือนนอนแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ เขากะพริบตาลงเพื่อขับไล่ความสับสน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมานั่งและมองไปรอบ ๆ ด้านนี่เป็นห้องพักของเขาที่ท่านหม่าเซียวหรานเป็นผู้ให้บ่าวจัดเตรียมเอาไว้ให้ จื่อซู่ไม่แน่ใจว่าตนหลับไปนานเพียงใด แต่ยามนี้พลังธาตุในร่างกายของเขากำลังแปรปรวนอย่างหนัก บ่งบอกชัดเจนว่าในไม่ช้าเขาจะเลื่อนขึ้นเป็นผู้ใช้อักขระระดับเทวะแล้ว“ท่านพี่ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!?” จื่อถิงกำลังเดินเข้ามาดูอาการของพี่ชายตน พอเห็นว่าจื่อซู่ฟื้นขึ้นมาแล้วนางก็รีบเดินไปหาเขาทันที“อืม ข้าหลับไปนานเพียงใดหรือ” จื่อซู่เอ่ยถาม ในระหว่างนั้นก็รับน้ำชาที่จื่อถิงช่วยรินให้มาดื่มกิน“ไม่นานเจ้าค่ะ เพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น”“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดพวกเราจึงกลับออกมาจากหุบเขาลงทัณฑ์แล้ว?”“เมื่อท่านพี่แก้ค่ายกลได้สำเร็จ คุณหนูก็รีบให้พวกเราทั้งหมดหนีออกมาจากที่แห่งนั้นทันที ก่อนที่ค่ายกลจะกลับคืนสภาพเดิม และเมื่อออกมาจากค่ายกลแล้ว พวกเราก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ชายป่าใกล้ ๆ สำนักเฟิ่งเยี่ยน...”“...”“ท่านพี่ในตอนนั้นพลังยุทธ์เหลือน้อยมา

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   เหล่ยหมิง (3)

    แม้ว่าไป๋เสวี่ยจะไม่เคยพบเจอกับปีศาจทั่ว ๆ ไป แต่นางคิดว่าอย่างไรนางก็จะต้องแยกแยะได้อย่างแน่นอน ไป๋เสวี่ยจึงเลือกตอบคำถามของเหล่ยหมิงไปอย่างอวดดีเช่นนั้นและคำตอบของนางก็ทำให้เหล่ยหมิงหัวเราะออกมาเสียงดัง ส่วนเด็กน้อยแมงมุมดอกบัวก็ทำหน้ายู่ใส่ไป๋เสวี่ยด้วยความไม่พอใจ“อืม...เจ้าก็เก่งจริง ๆ แต่เหตุใดคนเก่งเช่นเจ้าจึงไปเดินเล่นอยู่ในค่ายกลเหนือลิขิตของอาจารย์ข้าเป็นสิบวันได้เล่า เพราะหากเจ้านำป้ายไม้อันนี้ออกมาใช้ตั้งแต่แรก เจ้าก็สามารถออกมาจากค่ายกลได้ตั้งแต่วันแรกแล้ว”คำพูดของเหล่ยหมิงทำให้ร่างบางชะงัก ก่อนที่นางจะหันไปมองหน้าเขาทันที“เป็นสิบวัน? ท่านหมายความว่าอย่างไร” ไป๋เสวี่ยเอ่ยถาม แม้ว่านางพอจะคาดเดาได้บ้างแล้ว แต่ก็ต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนมากกว่านี้“ภายในค่ายกลเวลาจะเดินไปอย่างรวดเร็ว เจ้าคงจะไม่รู้สึกตัว แต่หากเจ้ารู้สึกว่าอยู่ภายในนั้นหนึ่งวันก็เท่ากับว่าเจ้าอยู่ภายในนั้นหนึ่งเดือน ร่างกายที่ไม่ได้รับพลังงานอะไรเลยเป็นเวลาหนึ่งเดือนจะค่อย ๆ ทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ เวลายิ่งเดินผ่านไปเท่าใดเจ้าก็จะยิ่งย่ำแย่ลงเท่านั้น”“ข้าเพียงอยู่ใน

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   เหล่ยหมิง (2)

    “ข้าเคยอ่านเจอในตำราเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยอธิบายไปตามตรง ซึ่งเหล่ยหมิงก็ไม่ได้ไล่เลียงถามไถ่ให้มากความ เขากระโดดขึ้นไปยืนบนหลังของ “ซือซือ” อย่างมั่นคง ก่อนจะกวักมือเรียกให้ไป๋เสวี่ยตามขึ้นไป“ขอรบกวนด้วย ซือซือ”พูดจบไป๋เสวี่ยก็กระโดดขึ้นไปยืนบนหลังของวิหคราตรีทันที หลังจากนั้นวิหคที่มีปีกสีดำเงางามก็บินทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะพาไป๋เสวี่ยและเหล่ยหมิงไปยังกระท่อมที่ตั้งอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของหุบเขาลงทัณฑ์พรึ่บ!ซือซือพาทั้งสองคนมาจนถึงกระท่อมของผู้เป็นนาย ไป๋เสวี่ยกับเหล่ยหมิงก็กระโดดลงจากหลังของซือซือทันทีความจริงจะให้นางเรียกว่ากระท่อม มันก็รู้สึกไม่ค่อยจะสมเหตุสมผลเท่าใดนัก เพราะที่พักของเหล่ยหมิงนั้น มีอาณาบริเวณที่กว้างขวาง กินพื้นที่ด้านบนหุบเขาเกือบจะทั้งหมดทั้งยังมีเรือนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง และขนาดของเรือนก็เทียบเท่ากับจวนของคนชนชั้นกลางเลยทีเดียว นี่ไม่สมควรเรียกว่ากระท่อมเลยจริง ๆ“ท่านไม่ควรเรียกที่นี่ว่ากระท่อมนะเจ้าคะ” ไป๋เสวี่ยกล่าวขึ้นมาหลังจากมองสำรวจไปโดยรอบแล้ว“ข้าเรียกตามอาจารย์ข้า”“อ้อ..

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   เหล่ยหมิง (1)

    “ตอนนี้โอวหยางฉีพักอยู่ที่จวนตระกูลไป๋ของข้า ก่อนหน้าที่ข้าจะจากมา เขาได้มอบป้ายไม้ให้กับข้า กล่าวว่าหากข้ามีปัญหาเมื่อใด ก็ให้นำป้ายไม้อันนี้ออกมา แล้วสหายของเขาจะช่วยเหลือข้าเอง”เมื่อพูดจบแล้วไป๋เสวี่ยก็เรียกป้ายไม้ที่ได้รับมาจากโอวหยางฉีออกมาจากแหวนมิติป้ายไม้ที่ดูเก่าและมีร่องรอยของการผุกร่อนอีกทั้งยังขนาดเล็กพอดู ปรากฏอยู่บนฝ่ามือของไป๋เสวี่ย ชายแปลกหน้ามองป้ายไม้อันนั้น ก่อนจะพยักหน้าลงเล็กน้อยแล้วตอบกลับมา“นี่เป็นป้ายไม้ที่อาจารย์ของข้ามอบให้ข้า และข้าก็มอบให้กับอาฉี ไม่คิดว่าเจ้านั่นจะมอบมันให้แก่เจ้า”“เขาเพียงแค่ให้ยืมเท่านั้น”ดูจากสีหน้าของชายคนนี้ ไป๋เสวี่ยคิดว่าป้ายไม้ที่โอวหยางฉีมอบให้นางจะต้องมีค่ามากอย่างแน่นอนไม่แน่ว่าอาจจะเป็นของสำคัญ เช่นนั้นแล้วไป๋เสวี่ยก็คงจะไม่กล้ารับเอาไว้“ข้าก็ไม่ได้ว่าอันใด เพียงแค่ไม่คิดว่าโอวหยางฉีที่ข้ารู้จักจะมอบของให้แก่ผู้อื่นได้ เจ้านั่นเป็นคนหวงของของตนที่สุดโดยเฉพาะป้ายไม้ที่อาจารย์ของข้าเป็นผู้มอบให้ อีกทั้งยังตะกละและรักสันโดษเป็นที่หนึ่ง การที่เจ้าบอกว่าเขาไปพักอยู่ที่จ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status