บทที่ 1 เริ่มต้นใหม่ ตอนที่ 2/3

ซูเหยาสวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนเรียบง่ายที่ไม่ได้ปักลวดลายวิจิตรบรรจง นางก้าวออกจากเรือนอย่างสงบเงียบผิดวิสัย ซูเหยาคนเก่า นั้น หากตื่นขึ้นมาในยามนี้ มักจะเร่งเร้าให้สาวใช้เตรียมชุดที่สวยที่สุดเพื่อหวังจะไปพบองค์ชายหานเย่ว์ หรืออย่างน้อยก็ต้องเฝ้ามองไปทางประตูจวนเพื่อรอคอยเทียบเชิญที่ไม่มีวันมาถึง

แต่ ซูเหยาคนใหม่ เดินตรงไปยังเรือนกลางอย่างใจเย็นและมั่นคง สายตานางสงบราวผิวน้ำในยามราตรี ไม่มีความกระวนกระวายหรือความใคร่หลงใด ๆ เหลืออยู่เลย

เมื่อนางเดินไปถึงห้องโถงหลัก มารดาของนาง ฮูหยินซู กำลังนั่งจิบชาอยู่ นางเป็นสตรีที่รักบุตรสาวมากที่สุด แต่ก็หนักใจที่สุดกับอาการ 'คลั่งรัก' ของซูเหยา

"เหยาเอ๋อร์ เจ้าตื่นเช้าจังวันนี้..." ฮูหยินซูเงยหน้าขึ้นทักทายด้วยสีหน้าอ่อนโยน แต่เมื่อเห็นท่าทางของบุตรสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย

"คารวะท่านแม่" ซูเหยาโค้งคำนับอย่างนุ่มนวล แต่ท่วงท่าสง่างามและเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจ นางเลือกที่นั่งที่ใกล้แสงสว่างที่สุด จากนั้นก็รินชาให้มารดาอย่างประณีต

ฮูหยินซูสังเกตบุตรสาวอย่างถี่ถ้วน นี่ไม่ใช่ 'ซูเหยาผู้เป็นเหมือนกระต่ายน้อย' ที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำเพราะฝันว่าองค์ชายเมินเฉยอีกแล้ว ดวงตาของบุตรสาวนางเต็มไปด้วยแววฉลาดเฉลียวและเฉยชาอย่างประหลาด

"เหยาเอ๋อร์... วันนี้เจ้าดู... สงบนัก" ฮูหยินซูวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา "ปกติแล้ว ยามนี้เจ้าควรจะกำลังเร่งสาวใช้ให้เตรียมพู่กันเพื่อเขียนกลอนรักส่งไปที่วังองค์ชายมิใช่หรือ? หรือว่า... เจ้ากำลังไม่สบาย?"

ซูเหยาเพียงยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่ไม่เผยความรู้สึกใด ๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความควบคุมที่สมบูรณ์

"ท่านแม่กล่าวเกินไปแล้วเพคะ ลูกสบายดี" นางตอบเสียงเรียบ "ลูกเพียงตระหนักได้ว่า... การเพ้อฝันถึงเรื่องรักใคร่ที่ยังมาไม่ถึงนั้น ไม่ได้ทำให้กิจการของตระกูลเราดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย"

คำตอบของนางทำเอาสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างมองหน้ากัน 

เพื่อยืนยันช่วงเวลาที่ย้อนกลับมาและรวบรวมข้อมูลเพื่อวางแผน นางจึงใช้คำถามที่ดูเหมือนไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาด

"ท่านแม่ ลูกอยากทราบว่า... ผ้าไหมฉื่อเยว่ ที่ส่งไปเป็นเครื่องบรรณาการให้ราชสำนักเมื่อสามปีก่อนนั้น ได้มีการปรับปรุงกระบวนการย้อมสีตามที่ท่านพ่อเคยคิดไว้หรือไม่เพคะ?" นางเอ่ยถามถึงรายละเอียดที่คนปกติไม่ควรจำได้ และเป็นรายละเอียดทางธุรกิจที่สำคัญ

ฮูหยินซูยิ่งประหลาดใจ "เหยาเอ๋อร์... เจ้าไปสนใจเรื่องนั้นตั้งแต่เมื่อใด? เจ้าไม่เคยถามถึงกิจการค้าของตระกูลเลยสักครั้ง"

"เรื่องนั้นเป็นอดีตไปแล้วเพคะ ลูกเพียงแต่คิดว่า... หากเรายังคงผลิตผ้าไหมสีเดิม ลายเดิม ก็ยากที่จะต่อสู้กับคู่แข่งที่นำเข้าไหมจากดินแดนทางใต้"

"ท่านแม่ โปรดบอกลูกตามตรงเถิดว่า ตอนนี้กิจการผ้าไหมของเรา... ซบเซาจนถึงขั้นใดแล้วเพคะ"

ฮูหยินซูเห็นถึงความตั้งใจจริงในแววตาของบุตรสาว จึงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน นางเล่าถึงสถานการณ์ทางธุรกิจที่ตระกูลกำลังเผชิญ กำไรที่ลดลง การแข่งขันที่รุนแรง และการถูกขุนนางบางกลุ่มเข้ามากีดกันทางการค้า

ซูเหยานั่งฟังอย่างสงบ แม้ข้อมูลจะดูเลวร้าย แต่ในห้วงความคิดของนางกลับเต็มไปด้วย โอกาสทางธุรกิจ ที่รออยู่

‘การขาดทุนคือการขาดนวัตกรรม การถูกกีดกันคือการขาดอำนาจ... และนี่คือช่องว่างที่ซูเหยาคนใหม่สามารถแทรกเข้าไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ’

นางลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่สง่างาม "ขอบคุณท่านแม่ที่บอกความจริง"

นางเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ตรงนั้น นี่คือร่างจดหมายที่นางตั้งใจจะส่งไปอวยพรองค์ชายหานเย่ว์ในวันเกิดที่กำลังจะมาถึง

ฮูหยินซูมองตามด้วยความหวังว่าบุตรสาวจะตั้งใจเขียนจดหมายให้งดงามที่สุด

ทว่า... ซูเหยาไม่ได้หยิบพู่กัน

นางเพียงฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไม่ไยดี แล้วทิ้งลงในถังไม้ข้างโต๊ะ

"เหยาเอ๋อร์! เจ้าทำอะไร! นั่นเป็นจดหมายที่เจ้าตั้งใจจะ..." ฮูหยินซูเกือบจะร้องเสียงหลง

ซูเหยาหันกลับมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจเป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้น "ความรักที่ต้องวิ่งตามจนเสียศักดิ์ศรีนั้น... ไม่สมควรได้รับการจดจำแม้แต่น้อย"

ฮูหยินซูถึงกับพูดไม่ออก นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าบุตรสาวคนนี้จะมีมุมมองที่เด็ดขาดและหนักแน่นได้ถึงเพียงนี้

ซูเหยานั่งลงอย่างสง่างามอีกครั้ง นางรวบรวมแผนการในใจอย่างรวดเร็ว

หนึ่ง: ใช้ข้ออ้างทางธุรกิจของตระกูล เพื่อปลีกตัวออกจากเมืองหลวงโดยสมบูรณ์

สอง: ไปยังเมืองรองที่กิจการเก่าของตระกูลซบเซา ที่นั่นจะมีคู่แข่งน้อยกว่าและมีช่องทางให้ใช้ความรู้สมัยใหม่ได้ง่ายกว่า

สาม: สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องสร้าง ฐานะทางการเงินและอำนาจของตนเอง ให้เข้มแข็งพอที่จะยืนหยัดได้ด้วยขาของตัวเอง เพื่อใช้เป็นข้ออ้างที่ไม่มีใครสามารถโต้แย้งได้เมื่อองค์ชายหานเย่ว์เริ่มเข้ามาวุ่นวายในภายหลัง

"ท่านแม่" ซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับแม่ทัพสั่งการ "ลูกมีความคิด... ลูกต้องการเดินทางไปยัง เมืองตงไห่ เพื่อฟื้นฟูกิจการผ้าไหมที่นั่น"

บ่ายวันนั้น ขณะที่ซูเหยากำลังหารือกับบิดาเรื่องแผนการเดินทางไปเมืองตงไห่อย่างละเอียดถี่ถ้วน ทันใดนั้น สาวใช้คนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางตื่นเต้น

"คุณหนูเจ้าคะ! ท่านอ๋อง... องค์ชายหานเย่ว์! ท่านส่งคนมาที่จวนเจ้าค่ะ!" เสียงของสาวใช้นาม 'ชิงหลิง' สั่นเล็กน้อยด้วยความดีใจและตื่นเต้น

ในอดีต... หากมีคนขององค์ชายมาถึงจวน แม้จะเป็นเพียงทหารยามที่มาส่งสาส์นธรรมดา ซูเหยาคนเก่า จะต้องดีใจจนหน้าแดงก่ำ รีบจัดแจงเสื้อผ้าและเครื่องประดับราวกับจะไปเข้าเฝ้าด้วยตนเอง