Masukในอดีต 'ซูเหยา' หลงรัก 'องค์ชายหานเย่ว์' จนยอมเป็นภรรยาโง่เง่าที่ถูกเขาทอดทิ้งให้ตรอมใจตายอย่างเดียวดาย เมื่อสวรรค์เมตตาให้ ปลายพู่กันจันทรา ได้เริ่มเขียนชีวิตบทใหม่ นางจึงไม่ขอหวนกลับไปสู่เส้นทางรักที่พังพินาศอีก ชาตินี้ข้าจะไม่เป็นเพียงภรรยาในเงาของใคร ข้าจะใช้ไหวพริบและความรู้ที่มีสร้างอาณาจักรผ้าไหมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้น แต่ไฉนเลย องค์ชายหานเย่ว์ ผู้นั้นที่เคยเย็นชาใส่ข้า ถึงได้มานั่งเฝ้าหน้าโรงเตี๊ยมของข้าทุกวัน ท่านเจ้าคะ... ท่านมาขอคืนดีหรือมาขอแบ่งกำไรจากร้านของข้ากันแน่ เมื่อท่านยอมลดศักดิ์ศรีมานั่งปอกผลไม้ในครัวให้ข้า ข้าก็ต้องยอมรับว่า...'ท่านอดีตสามีผู้เย็นชา' เริ่มมีท่าทางน่ารักจนใจข้าหวั่นไหวเสียแล้ว
Lihat lebih banyak「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
"ผ้าไหมชุดนี้มีความบางเบาและระบายอากาศได้ดีเยี่ยม จึงสวมใส่สบายใน หน้าร้อน ของเมืองตงไห่ แต่ในขณะเดียวกัน เนื้อผ้าที่ถูกถักทออย่างแน่นหนา ก็สามารถกักเก็บความอบอุ่นของร่างกายไว้ได้ จึงให้ความอบอุ่นที่พอเหมาะใน หน้าหนาว ที่กำลังจะมาถึง" ซูเหยาอธิบายนางกำหนดราคาขายของผ้าไหมสองฤดู ให้สูงกว่าผ้าไหมทั่วไปในตลาดตงไห่ถึงห้าในสิบส่วน แต่ยืนยันด้วยการรับประกันคุณภาพ ซูเหยาไม่ได้สนใจการขายจำนวนมากในราคาถูก แต่มุ่งเน้นการสร้างแบรนด์พรีเมี่ยมที่เชื่อถือได้"ท่านอาจจ่ายแพงกว่า แต่ท่านจะได้ผ้าไหมที่ใช้งานได้ตลอดทั้งปี และไม่ต้องเปลี่ยนใหม่เพราะสีซีดจาง ซึ่งเป็นการประหยัดในระยะยาว"พ่อค้าท้องถิ่นและลูกค้าต่างทึ่งในคุณภาพและวิสัยทัศน์ของซูเหยา ลูกค้าจำนวนมากเข้ามารุมล้อมขอดูสินค้าและสัมผัสเนื้อผ้า สีสันที่สดใสและเนื้อผ้าที่นุ่มนวลแต่ทนทานทำให้พวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้ คำสั่งซื้อไหลเข้ามารวดเร็วจนเกินกำลังผลิตเล็กน้อย ฉื่อเยว่ กลายเป็นที่กล่าวขวัญถึงในตลาดตงไห่ภายในวันเดียวองค์ชายหานเย่ว์แอบมาดูการเปิดตัวสินค้าจากมุมหนึ่งของร้าน โดยมีจ้าวเหอ สายลับที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นผู้ติดตาม ยืนอยู่ข้าง ๆ‘นางทำได้อี
เสียงมีดปอกผลไม้กระทบกับเขียงไม้ องค์ชายหานเย่ว์ ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยไร้ค่า ประจำครัวโรงเตี๊ยมซูอย่างต่อเนื่อง งานประจำของเขาคือ นั่งปอกผลท้อ และ ล้างภาชนะ ที่ใช้แล้ว ภายใต้การดูแลของแม่ครัวที่มองเขาด้วยความสงสารระคนขบขัน"พ่อค้าหาน ท่านปอกเปลือกหนาเกินไปแล้ว เนื้อผลไม้จะหายไปหมดนะเจ้าคะ" แม่ครัวเตือนองค์ชายพยายามปรับตัวให้เข้ากับงานครัวที่ต่ำต้อยที่สุดอย่างขมขื่น เขาทำตามคำสั่งของ ซูเหยา ที่อนุญาตให้เขาทำเพียงงานจิปาถะเหล่านี้ เพื่อกันไม่ให้เขามีโอกาสมายุ่งเกี่ยวกับ ธุรกิจหลัก ของนาง‘ดี ข้ามาที่นี่เพื่อลดศักดิ์ศรีของตนเองอยู่แล้ว ขอเพียงได้อยู่ใกล้ ๆ นาง ข้าก็จะยอมปอกผลไม้ไปจนกว่ามือจะพอง’ในขณะที่องค์ชายใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในครัว ซูเหยากำลังใช้เวลาทั้งหมดในโรงย้อมสีเพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ นางใช้ความรู้ด้านเคมีพื้นฐานที่ได้รับมาจากความทรงจำในอดีต ในการทดลองผสมผสานแร่ธาตุและพืชท้องถิ่นของเมืองตงไห่เข้าด้วยกัน เพื่อให้ได้เม็ดสีที่แปลกใหม่และทนทานกว่าเดิม นางต้องการ สีสันเฉพาะตัว ที่คู่แข่งไม่มีวันลอกเลียนแบบได้"เจียอิง ลองเพิ่มผงทองแดงที่สกัดจากเหมืองใกล้ทะเลลงไปในน้ำย้อมคร
คำถามของซูเหยาทำเอาองค์ชายถึงกับพูดไม่ออก นางไม่ถูกหลอกด้วยคำพูดสวยหรู แต่กลับใช้หลักการทางธุรกิจที่รัดกุมในการตรวจสอบ แรงจูงใจ ที่อยู่เบื้องหลังการให้ความช่วยเหลือองค์ชายพยายามสร้างเหตุผลที่ฟังดูดีที่สุด "ข้า... ข้าเพียงสนใจใน วิสัยทัศน์ทางธุรกิจ ที่โดดเด่นของท่านซู และต้องการให้กิจการของท่านประสบความสำเร็จ เพื่อที่ข้าจะได้ร่วมลงทุนในอนาคต ข้าต้องการสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นก่อนที่จะมีการร่วมทุนจริง"ซูเหยาฟังคำแก้ตัวของเขาอย่างสงบ นางรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ก็พยักหน้าอย่างสุภาพ"ข้าเข้าใจในความตั้งใจที่ดีของท่าน แต่ข้ายังคงต้องใคร่ครวญถึงความเสี่ยงของการรับความช่วยเหลือที่ไม่มีเงื่อนไขที่ชัดเจนเสียก่อน"ซูเหยาใช้เวลาใคร่ครวญข้อเสนอ นางรู้ดีว่าหากนางตอบตกลงรับข้อเสนอนั้น กิจการของ ฉื่อเยว่ จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือ การสูญเสียอิสระซูเหยาเงยหน้าขึ้นและมององค์ชายด้วยดวงตาที่ปราศจากความรู้สึกรักใคร่ แต่เต็มไปด้วยความเคารพในฐานะนักธุรกิจ"ท่านพ่อค้าหาน ข้าต้องขอขอบคุณท่านจากใจจริงในความปรารถนาดีของท่าน แต่ข้าขอปฏิเสธข้อเสนอทั้งหมดนี
รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยการหารือทางธุรกิจอันเข้มข้น ซูเหยา และ องค์ชายหานเย่ว์ นั่งเผชิญหน้ากันที่โต๊ะทำงานในห้องโถงโรงเตี๊ยมที่ยังคงเงียบสงบ การให้คำปรึกษา องค์ชายใช้เวลาตลอดเช้าในการวิเคราะห์เอกสารและให้คำปรึกษาเรื่องกฎหมายการค้าและภาษี"นายหญิงซู จุดที่ท่านต้องระวังคือการจัดเก็บภาษีผ่านช่องทางทะเล พ่อค้าที่ทำการค้ากับแคว้นทางใต้ มักใช้การแจ้งมูลค่าสินค้าต่ำกว่าความเป็นจริง หากท่านต้องการความมั่นคง ท่านต้องใช้หนังสือสัญญาที่รัดกุมและต้องมีการประทับตราจากศาลท้องถิ่นอย่างเป็นทางการเท่านั้น"คำแนะนำของเขาเป็นประโยชน์และแม่นยำอย่างที่สุด ซูเหยาซาบซึ้งใจในความเชี่ยวชาญด้านกฎหมายที่พ่อค้าแซ่หานผู้นี้มี นางจดบันทึกทุกคำอย่างตั้งใจ"ขอบคุณท่านพ่อค้าหานอย่างยิ่ง คำแนะนำของท่านสามารถช่วยฉื่อเยว่ประหยัดค่าใช้จ่ายด้านภาษีไปได้มหาศาลจริง ๆ"แม้จะกล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจ แต่ซูเหยาก็ยังคงปฏิบัติต่อเขาอย่างเป็นมืออาชีพและห่างเหิน นางไม่ได้แสดงความรู้สึกส่วนตัวใด ๆ ออกมา นางมองเขาในฐานะ ที่ปรึกษาด้านกฎหมาย เท่านั้นองค์ชายมองซูเหยาที่กำลังจดบันทึกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่
เขาเรียกประชุมเจ้ากรมที่เกี่ยวข้องกับการค้าชายแดน"ช่วงนี้มีรายงานเรื่องเส้นทางการค้าบริเวณเมืองตงไห่ล่าช้าและมีการลักลอบนำเข้าสินค้าผิดกฎหมายมากนัก" องค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามปกติ "ข้าจะเดินทางไปตรวจสอบพื้นที่ด้วยตนเอง เพื่อจัดระเบียบการค้าและหาช่องทางในการจัดหาวัตถุดิบคุณภาพดีเข้าสู่โรงงา
ตำหนักบูรพาของ องค์ชายหานเย่ว์ ในเมืองหลวงยังคงโอ่อ่าสง่างามตามปกติ องค์ชายผู้เป็นรัชทายาทในอนาคตกำลังนั่งพิจารณาฎีกาการเก็บภาษีฤดูใบไม้ผลิด้วยท่าทีเย็นชา โต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ ไม่มีสิ่งของไร้สาระใด ๆ วางอยู่เขาใช้ชีวิตอย่างปกติ... ทว่าความปกติที่แสนจะสมบูรณ์แบบนี้กลับมี ความรู้สึก
"หากทรัพย์สินของท่านหายไปในขณะที่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมซู ทางเราจะรับผิดชอบชดใช้เต็มจำนวน" ข้อเสนอนี้ดึงดูดพ่อค้าที่ต้องเดินทางพร้อมเงินจำนวนมากได้ทันทีหนึ่งเดือนถัดมา โรงเตี๊ยมซู ก็กลายเป็นชื่อที่ถูกกล่าวถึงอย่างหนาหูในหมู่พ่อค้าและนักเดินทางที่ผ่านเข้าออกเมืองตงไห่ ทุกเย็น ซูเหยาจะมานั่งในห้องโถงโร
ท่านผู้เฒ่าหลิวมองซูเหยาด้วยความแปลกใจ นางเป็นสตรีที่งดงามเกินกว่าจะเป็นพ่อค้าทั่วไป และท่วงท่าก็สง่างามเกินกว่าจะมาขายของในตลาด"นายหญิงซู... ท่านมาถึงที่นี่มีธุระอันใดกับหลิวผู้เฒ่าหรือ"ซูเหยาไม่ได้กล่าวคำทักทายที่ยืดยาว นางเปิดหีบผ้าไหมออกอย่างช้า ๆ ผ้าไหมย้อมเย็นสีแดงมงคลสะท้อนแสงไฟในห้องอย่าง





