ข้าไม่ใช่ภรรยาโง่เง่าของท่านอีกต่อไป

กลิ่นกำยานอ่อนจางลอยกรุ่นอยู่ในอากาศยามเช้าตรู่ ไอเย็นกระทบผิวกาย ซูเหยาปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่กระทบสัมผัสไม่ใช่ความเหน็บหนาวของพื้นหินเย็นเยียบ ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการตรอมใจจนธาตุไฟแตกดับ หากแต่เป็น ความอ่อนนุ่มของผ้าห่มต่วนหนา ที่กำลังโอบล้อมกายเอาไว้

นางยังไม่ตาย?

ดวงตาที่เคยปราศจากแววของซูเหยาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความสงบเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาเนิ่นนานในความว่างเปล่าของความตาย ไม่อาจต้านทานความสับสนที่ถาโถมเข้ามาได้ นางพลิกกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ภายใต้ผ้าม่านเตียงที่ทอจากไหมเนื้อดี ประดับด้วยพู่หยกงดงาม แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องลอดเข้ามาเบาบางจนมองเห็นฝุ่นผงเต้นระยิบระยับในอากาศ

ที่นี่คือ... ห้องนอนของนางในจวนตระกูลซู

ห้องนอนที่คุ้นเคยเสียจนความเจ็บปวดระลอกใหญ่ไหลบ่าเข้าท่วม

ซูเหยาหลับตาลงอย่างอ่อนล้า สัมผัสที่ปลายนิ้วยังคงรู้สึกถึงความ "มีชีวิต" ของเลือดเนื้อและลมหายใจ นางแตะลงบนทรวงอกของตนเอง หัวใจ... กำลังเต้นอยู่จริง ๆ

ความทรงจำจากชาติที่แล้วที่ควรจะกลายเป็นเถ้าธุลี กลับชัดเจนราวภาพวาดที่เพิ่งเขียนเสร็จ ซูเหยา คือภรรยาโง่เง่าที่หลงรัก องค์ชายหานเย่ว์ จนยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของตระกูลขุนนางผู้ดีงาม ยอมทุ่มเททั้งชีวิตจิตใจเพื่อผู้ชายที่ไม่มีวันมองเห็นคุณค่าของนาง

นางเฝ้ารอเขาอยู่ที่เรือนรองอย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่เขามีสนมและอนุมากมาย นางยอมถูกเหยียดหยาม ถูกทอดทิ้ง และสุดท้าย... นางก็ตรอมใจตายอย่างเดียวดาย ไม่มีแม้แต่หน้าขององค์ชายผู้นั้นมาดูใจเป็นครั้งสุดท้าย

‘ซูเหยา... เจ้ามันโง่เง่าจริง ๆ’

ความเจ็บปวดจากพิษรักที่กัดกินจนสิ้นลมในอดีต ยังคงหลงเหลือความขมขื่นไว้ให้สัมผัสแม้จะย้อนเวลากลับมาแล้วก็ตาม ทว่า... ความเจ็บปวดนั้นกลับกลายเป็นพลังงานบางอย่างที่แกร่งกร้าว

นางกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้งอย่างละเอียด นางเห็นชุดแต่งงานที่ยังอยู่ในหีบผ้าไหมสีแดงมงคล เห็นเครื่องประดับทองคำที่มารดาสั่งทำพิเศษสำหรับงานอภิเษกที่กำลังจะมาถึง

นี่คือ ช่วงเวลาก่อนที่นางจะเริ่มก่อความผิดพลาดอันใหญ่หลวง

เป็นช่วงเวลาที่ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับองค์ชายยังอยู่ในระดับ 'การหมั้นหมาย' ยังไม่ได้ก้าวไปสู่จุดที่ความรักกลายเป็นความผูกพันและหนี้แค้นที่ยากจะสะสาง ในตอนนี้นางยังคงเป็นเพียงบุตรีตระกูลซูผู้สูงศักดิ์ ยังไม่ถูกตราหน้าว่าเป็น 'ภรรยาโง่เง่า' ที่ไม่รู้จักดูแลตัวเอง

ซูเหยาพรูลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ ความรู้สึกวุ่นวายภายในจิตใจถูกระงับไว้

ชาติที่แล้ว... นางทุ่มเททั้งชีวิตให้ความรักที่ไร้ค่า

ชาตินี้... นางจะไม่ยอมสูญเสียลมหายใจนี้ไปเพราะผู้ชายคนเดิมอีกเป็นอันขาด

นางลุกจากเตียงไปยังหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าอ่อนเยาว์และงดงาม ผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดใส ไม่มีความหมองคล้ำและร่องรอยของการตรอมใจเหมือนซูเหยาที่สิ้นลมในอดีต

นางยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าตนเอง นี่คือร่างกายที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เป็นร่างกายที่ยังสามารถสร้างทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาใหม่ได้

 "องค์ชายหานเย่ว์..." นางเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่เต็มไปด้วย ความเหินห่างที่ไม่สามารถข้ามผ่านได้

‘ท่านอาจเป็นรัชทายาทที่สูงส่ง อาจเป็นชายที่งดงามที่สุดในใต้หล้า... แต่สำหรับข้าในชาตินี้ ท่านก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าผู้หนึ่งเท่านั้น’

ความคิดของซูเหยาไม่ได้เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต หากแต่เต็มไปด้วย ความสงบและการปลดปล่อย นางเลือกที่จะไม่แก้แค้นด้วยวิธีการทำลายชีวิตผู้อื่น เพราะการแก้แค้นที่ดีที่สุดคือการสร้างชีวิตใหม่ให้เหนือกว่าในอดีต

นางย้อนเวลากลับมาพร้อมกับ ความทรงจำของนักธุรกิจหญิงผู้เก่งกาจ ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกอนาคตที่เต็มไปด้วยการแข่งขันทางการค้า และความรู้นั้นจะกลายเป็นอาวุธที่คมคายที่สุดของนาง

ซูเหยาเดินไปยังตู้ไม้เนื้อดีที่ตั้งอยู่มุมห้อง นางเปิดลิ้นชักที่เคยเป็นที่เก็บสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตของซูเหยาคนเก่า

ข้างในมีจดหมายรักที่เขียนค้างไว้ มีพู่หยกแกะสลักรูปมังกรที่ตั้งใจจะมอบให้องค์ชายหานเย่ว์ในงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ และมีปิ่นปักผมที่นางเคยแอบซื้อมาจากช่างฝีมือดีที่องค์ชายเคยเอ่ยชม

นางใช้ปลายนิ้วแตะลงบนปิ่นหยกนั้น เพียงครู่เดียวก็ชักมือกลับ ราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเชื้อโรคที่น่ารังเกียจ นางไม่มีความรู้สึกใด ๆ เหลืออยู่เลย นอกจากความว่างเปล่า

นางกวาดทุกสิ่งลงในกล่องไม้ใบเล็ก นำไปวางไว้ข้างเตาผิงสำหรับอุ่นกายยามฤดูหนาว แม้ตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิ แต่เตาผิงก็ยังคงมีเชื้อไฟอยู่

เปลวไฟสีแดงฉานค่อย ๆ กลืนกินกระดาษที่บรรจุความรู้สึกอันโง่เขลาของนางในชาติที่แล้ว แสงไฟสะท้อนในดวงตาของซูเหยาอย่างเฉยเมย นางเฝ้ามองอดีตที่เคยทำลายชีวิตตัวเองถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

"ความรักที่ทำให้ข้าตรอมใจตาย... ก็ควรจะตายไปพร้อมกับความทรงจำอันโง่เขลานั้น"

นางใช้เท้าเขี่ยเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่ให้มอดดับลงอย่างสมบูรณ์

สิ้นแล้ว... เพลิงผลาญแห่งความรักที่ว่างเปล่า

ซูเหยาเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้ที่งดงามของห้องนอน นางไม่ได้คิดถึงองค์ชายหานเย่ว์อีกต่อไป ในหัวของนางเต็มไปด้วยแผนการที่วางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ราวกับกลยุทธ์ของนักบริหารมืออาชีพ

เป้าหมายใหม่ของนางคือการสร้าง อาณาจักรผ้าไหม ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้น

นางก้าวลงจากเตียง สวมชุดคลุมเรียบง่าย แล้วเดินออกไปจากห้องอย่างสงบ

ซูเหยาคนเก่าที่เคยอ่อนแอได้ตายลงไปแล้วจริง ๆ

ซูเหยาคนใหม่ กำลังจะเริ่มต้นชีวิตในฐานะ นายหญิงผู้ยิ่งใหญ่