บทที่ 10

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ความอดทนและการตามใจที่เขามีให้ฉัน ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับสัญญาที่น่าขันในอดีตเลยสักนิด เขาเบื่อหน่ายมานานแล้ว เพียงแต่อดกลั้นเอาไว้แล้วยังไม่ระเบิดอารมณ์ออกมาเท่านั้น

คงเป็นเพราะงานเลี้ยงสังสรรค์วันไหว้พระจันทร์ คำพูดของแม่กับคุณน้าไปสะกิดใจเขาเข้า ทำให้เขาอาละวาดชุดใหญ่โดยไม่สนกาลเทศะและไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ใดๆ ทั้งสิ้น

หรือไม่เขาก็แค่อยากใช้วิธีนี้บอกให้ทุกคนรู้ว่า ระหว่างฉันกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้ เพื่อให้ทุกคนเลิกจับคู่พวกเรามาพูดจาเรื่อยเปื่อยกันอีก

ชิงเฟิง สิ่งที่นายพูดฉันจำไว้หมดแล้ว ฉันจะทำตามที่นายพูดทุกประการ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเชื่อฟังนาย

ชิงเฟิง เด็กหนุ่มที่ฉันรักอย่างลึกซึ้ง ฉันจะต้องปล่อยวางนายแล้วล่ะ

การเดินทางไปโรงเรียนในวันนั้น ฉันกับเขาไม่ได้พูดคุยกันสักคำเดียว

แสงแดดในยามเช้าช่างสดใส แต่ฉันกับเขากลับกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

ฉันก้าวเท้าเข้าห้องเรียนไปก่อน แล้วเว่ยชิงเฟิงก็เดินตามเข้ามาติดๆ แต่ก่อนมีแต่เขาที่เดินนำหน้าและฉันเดินตามหลัง แต่ตอนนี้กลับเป็นฉันที่เดินนำหน้าและเขาเดินตามหลัง ลองคิดดูแล้วก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

เพื่อนๆ ชอบแซวเราสองคนมาแต่ไหนแต่ไร พวกเขาบอกว่าฉันกับเว่ยชิงเฟิงเป็นเหมือนนกคู่ที่บินเคียงกัน ไม่เคยแยกกันไปไหนคนเดียว

พอเห็นเราสองคนเดินเข้ามาตามกัน เด็กผู้ชายหลายคนที่นั่งแถวหลังก็พากันผิวปากเสียงแหลม แล้วแซวกันเสียงเซ็งแซ่ว่า “โอ้ คู่รักมาแล้ว”

ปกติพวกเขาก็พูดกันแบบนี้อยู่แล้ว ทุกครั้งที่ได้ยินฉันทั้งอายทั้งขุ่นเคือง แต่ขณะเดียวกันก็แอบรู้สึกหวานชื่น ตอนนั้น ถึงฉันกับเขาจะยังไม่เคยพูดกันตรงๆ ให้ชัดว่าเราเป็นอะไรกัน แต่ฉันก็ถือว่าเขาเป็นแฟนจริงๆ และทุ่มเททำดีกับเขาอย่างเต็มที่

วันนี้พวกเขาก็พูดแบบนั้นอีก คำพูดก็ยังเป็นคำเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่ความรู้สึกนึกคิดของฉันกลับต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง

ฉันหันไปมองเว่ยชิงเฟิงโดยไม่รู้ตัว เขาหน้าตึง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินไปนั่งที่ของตัวเองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะหยิบแบบฝึกหัดออกมาเริ่มทำ

เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาแบบนั้นของเขา ฉันก็เจ็บแปลบตรงอกเหมือนถูกเข็มทิ่ม

คำพูดบางอย่าง พอพูดออกไปแล้วก็เรียกคืนไม่ได้

เรื่องบางอย่าง พอเกิดขึ้นแล้ว บทสรุปก็ถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว

ในเมื่อนายอยากให้เราไม่เกี่ยวข้องกัน งั้นฉันก็จะช่วยนายเอง

ฉันวางกระเป๋านักเรียนไว้ที่ที่นั่ง ก่อนเดินขึ้นไปยืนหน้าชั้น และเป็นครั้งแรกที่ฉันชี้แจงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเว่ยชิงเฟิงต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นกว่าห้าสิบคน “เพื่อนๆ ที่รัก ฉันกับเว่ยชิงเฟิงเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ตรงข้ามกัน ที่เรามาด้วยกันและกลับด้วยกันก็เพราะบ้านของเราสองคนอยู่ใกล้กันมากจริงๆ ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด แต่อยากบอกให้รู้ว่า นอกจากเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ฉันกับเว่ยชิงเฟิงไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เพราะฉะนั้นอย่าเดากันไปเอง แล้วก็อย่าเอาพวกเรามาล้อกันอีก ขอบคุณนะ”

ตอนเดินลงจากหน้าชั้น ฉันเห็นสายตางุนงงปนประหลาดใจของเพื่อนๆ พอเดินผ่านเว่ยชิงเฟิง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาบาดเจ็บหรือเปล่า แต่ดูเหมือนสีหน้าของเขาจะยิ่งแย่กว่าเดิม

ช่วงพักระหว่างคาบ จางชิงชิงดึงฉันวิ่งไปยังมุมลับตาคน แล้วถามว่าทำไมฉันถึงพูดแบบนั้น

ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนให้เธอฟัง ยัยเด็กนี่โกรธจนสีหน้าเปลี่ยน “ไม่ยักรู้ว่าเว่ยชิงเฟิงจะเฮงซวยขนาดนี้ ถ้าไม่ชอบก็บอกมาตรงๆ สิ ใครจะไปยึดติดอยู่กับเขาคนเดียว แล้วจะทำแบบนั้นไปทำไม นั่นมันหยามกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?”

ฉันยักไหล่อย่างจนใจ “บางทีฉันอาจจะทำเกินไปจริงๆ ไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของเขา ต่อไปจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

“เสี่ยวเยว่ อย่าเสียใจไปเลย ยังมีฉันอยู่นะ ต่อไปเธอต้องได้เจอคนที่ชอบเธอแน่ๆ” ชิงชิงกอดฉันแน่นเพื่อปลอบใจที่กำลังบอบช้ำ

ฉันยิ้มพลางพยักหน้า ใช่แล้ว ฉันยังมีอนาคตอีกยาวไกล ฉันต้องได้เจอคนที่ฉันชอบและเขาก็ชอบฉันเหมือนกันแน่