บทที่ 9

ฉันนอนอยู่บนเตียง ประตูห้องปิดไม่สนิท ผ่านช่องประตูที่แคบเล็ก ฉันมองเห็นพื้นที่ส่วนเล็กๆ ในห้องนั่งเล่นได้เพียงเสี้ยวเดียว

ภาพที่เห็นคือเว่ยชิงเฟิงลุกขึ้นยืน แล้วโค้งตัวลงต่ำต่อหน้าคุณพ่อคุณแม่ของฉัน “ผมขอโทษครับคุณน้าคุณอา เรื่องเมื่อวานผมผิดเอง ผมไม่น่าไปด่าเสี่ยวเยว่แบบนั้นเลย อันที่จริง เสี่ยวเยว่ดีมากนะครับ ในใจผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรไป จู่ๆ ก็พูดแบบนั้นออกไปซะได้ ขอโทษจริงๆ ครับ ได้โปรดให้อภัยผมด้วย”

พ่อทำหน้าขรึมไม่เอ่ยสิ่งใด แม่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ชิงเฟิงเอ๊ย น้ายังคงยืนยันคำเดิมนะว่าไม่จำเป็นต้องขอโทษ เธอพูดถูกแล้ว พวกเธอโตๆ กันแล้ว ต่อไปต่างคนต่างก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง การที่แกเอาแต่ตามติดเธอ มันไม่เหมาะสมจริงๆ นั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอช่วยเตือนเมื่อวาน พวกเราก็คงยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหานี้ เมื่อวานแกก็แสดงจุดยืนต่อหน้าทุกคนแล้วว่าจะปรับปรุงตัว น้าเองก็ตักเตือนแกไปแล้ว เธอวางใจเถอะ ต่อไปนี้แกก็ส่วนแก เธอก็ส่วนเธอ นอกจากความเป็นเพื่อนบ้านแล้ว พวกเธอไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก”

“เวิ่นเหอ...” น้าเหม่ยน่าทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ถูกพ่อพูดขัดขึ้นเสียก่อน

“เหล่าเว่ย เหม่ยน่า เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว พวกคุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลย กลับกันไปเถอะ ม.6 เรียนหนัก ชิงเฟิงยังต้องทบทวนตำราอีก”

พ่อกับแม่เปิดประตู ส่งพวกเขาทั้งสามคนพ่อแม่ลูกกลับไป

ฉันลุกจากเตียง เก็บข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะหนังสือที่เกี่ยวข้องกับเว่ยชิงเฟิงลงกล่องใบหนึ่ง รอจนถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยเอาไปคืนเขา

ไม่ใช่ว่าอยากตัดขาดหรอกเหรอ? งั้นก็ตัดให้มันขาดสะบั้นไปเลยก็แล้วกัน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นฉันตื่นแต่เช้า และทำเหมือนเช่นทุกวัน คือมานั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือเพื่อทำข้อสอบคณิตศาสตร์

แม่แอบเปิดประตูชะโงกหน้าเข้ามาดู แล้วก็ปิดประตูเดินจากไปอย่างเงียบๆ ตามมาติดๆ ด้วยเสียงเครื่องครัวกระทบกันดังกังวานแว่วมาจากในห้องครัว

ฉันกินข้าวด้วยท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็สะพายกระเป๋านักเรียนใบใหญ่เดินออกจากบ้านไปเรียน โดยไม่ได้ไปเคาะประตูบ้านเว่ยชิงเฟิงเพื่อเรียกเขาให้ไปพร้อมกันเหมือนอย่างเคย

เมื่อคืนฉันคิดทบทวนไว้ดีแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับเว่ยชิงเฟิงให้ชัดเจน แล้วค่อยๆ ถอนเขาออกจากชีวิตของฉันทีละนิด

มันอาจจะยาก อาจจะเจ็บปวด แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวเองว่าจะต้องทำได้แน่นอน

คุณน้าราวกับเปิดเรดาร์เอาไว้ ทันทีที่ฉันเปิดประตูออกไป เธอก็ชะโงกหน้าออกมา พอเห็นฉันก็มีสีหน้าดีใจระคนประหลาดใจ พร้อมกับยื่นมือออกมาหมายจะคว้ามือฉัน “อ้าว เสี่ยวเยว่ จะไปแล้วเหรอจ๊ะ”

ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียน คลี่ยิ้มสดใสแล้วเอ่ยว่า “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณน้า หนูไปเรียนก่อนนะคะ”

“อ๊ะ รอชิงเฟิงด้วยสิจ๊ะ พวกเธอสองคนไปด้วยกันเถอะ ชิงเฟิงบาดเจ็บแถมยังเวียนหัว หนูช่วยน้าดูแลเขาหน่อยนะ”

ฉันเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง ก้าวลงบันไดไปหนึ่งขั้น “ขอโทษด้วยค่ะคุณน้า วันนี้หนูมีธุระด่วน ขอตัวไปก่อนนะคะ ถ้าเว่ยชิงเฟิงรู้สึกไม่ค่อยสบาย ก็มาหาหนูได้ค่ะ”

ในเมื่อคุยกันชัดเจนแล้ว การเว้นระยะห่างต่อกันนับแต่นี้ย่อมเป็นผลดีต่อทุกฝ่าย ฉันไม่ได้เป็นคนหน้าด้านหน้าทนขนาดนั้นเสียหน่อย

เขาพูดซะชัดเจนขนาดนั้น ถ้าฉันยังหน้าด้านไปตามตื๊อเขาอีก ฉันก็คงกลายเป็นคนไร้ยางอายไปแล้วจริงๆ

การชอบเขาเป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเขา แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์มาหยามเกียรติฉันเพราะเรื่องนี้ ฉันเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน

พอน้าเว่ยได้ยินคำพูดของฉัน เธอก็อึ้งงันไปอย่างจัง ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลังอย่างทำตัวไม่ถูก

“แม่ครับ หลบไป ผมจะออกไปข้างนอก” เว่ยชิงเฟิงหิ้วกระเป๋านักเรียน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฉันส่งยิ้มพลางเอ่ยคำลา แล้วก้าวเท้าเดินลงบันไดไป เว่ยชิงเฟิงก็เดินตามหลังฉันมาโดยไม่พูดไม่จาอะไร

โรงเรียนอยู่ห่างจากบ้านของฉันไม่ไกลนัก เดินเท้าแค่ยี่สิบนาทีก็ถึง

ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา เราสองคนไปกลับโรงเรียนด้วยกันตลอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เป็นอุปสรรค

ทุกๆ วันฉันจะพูดจ้อไม่หยุดเหมือนคนพูดมาก และเขาก็มักจะรับบทเป็นผู้ฟังของฉันด้วยสีหน้านิ่งสงบอยู่เสมอ

ฉันเองก็เคยสังเกตเห็นความรำคาญในแววตาของเขาเหมือนกัน เพียงแต่ฉันมักจะทึกทักเอาเองว่าตัวเองคือว่าที่ภรรยาตัวน้อยของเขา ก็เลยไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจ