EP 1 จุดเริ่มต้น

EP 1 จุดเริ่มต้น

ก่อนคุณยายสุดาจะเสียท่านได้ขอเข้าพบกับนายหัวมนัสและคุณนายรินนาเรื่องที่ดินที่ได้เอาไปจำนองไว้กับธนาคารจำนวนสามสิบล้านเพื่อมาลงทุนปรับปรุงรีสอร์ทแต่ต้องสะดุดด้วยพิษโควิทเกือบสามปีที่รายได้ไม่พอค่าใช้จ่ายบวกกับอายุที่มากขึ้นถึง 80 ปี การจัดการบริหารต่างๆ เลยได้ไม่เต็มที่ถึงจะมีชัยลูกน้องเก่าแก่ค่อยช่วยก็ยังผ่าวิกฤตนี้ไปไม่ได้

“นายหัวมนัสจ๊ะ คุณนายรินนาจ๊ะ ยายมีเรื่องขอความช่วยเหลือจ๊ะ”

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่ายายสุดาบอกมาได้เลยนะเรามันคนกันเองยายสุดาก็เหมือนผู้ใหญ่ที่ผมนับถือคนหนึ่ง”

“ค..คือยายจะขอยืมเงินสามสิบล้านเพื่อไปไถ่ที่ดินคืนอีกไม่กี่วันเขาจะมายึดแล้วยายไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนนี่จ๊ะสัญญา”ยายสุดายืนเอกสารสัญญาเงินกู้ให้ทางนายหัวมนัสเพื่ออ่านรายละเอียด

“ยายสุดาเป็นหนี้รวมดอกเบี้ยสามสิบล้านเท่ากับที่กู้มาส่วนที่จ่ายมาเขาคงเอาไปหักแค่ดอกเบี้ยให้ยาย”

“ใช่จ๊ะนายหัว”

“ผมให้สี่สิบล้านไม่คิดดอกอะไรเพิ่มครับส่วนที่เหลือผมให้เอาไปปรับปรุงรีสอร์ทต่อยอดธุรกิจของยายสุดาจะได้มีรายได้เข้ามาเหมือนแต่ก่อนถ้ามีรายได้ค่อยผ่อนจ่ายผมก็ได้เท่าที่ยานสุดาไหว”

“ขอบคุณนายหัวกับคุณนายมากเลยนะจ๊ะที่ช่วยเหลือยาย พะพายกลับมาดูแลช่วยทุกอย่างคงจะดีขึ้นเพราะยายก็แก่มากแล้วที่พยุงไว้ก็เพื่อพะพายคนเดียวเท่านั้นจ๊ะ”

“จริงสิ!! คุณยายสุดาตอนนี้หนูพะพายเรียนจบหรือยังล่ะ”คุณนายรินนาอุทานออกมาพร้อมกับความคิดบางอย่างที่เกิดขึ้นมาโดยที่เกี่ยวกับลูกชายคนสุดท้ายอย่างนายหัวมาวินที่ไม่ยอมแต่งงานหรือคบใครสักทีเอาแต่ทำงานสนุกไปวันๆ ถ้าได้ความน่ารักอ่อนหวานของหนูพะพายมาละลายความแข็งกระด้างก็คงจะดี

“เรียนจะจบแล้วกำลังฝึกงานจ๊ะ ได้ยินว่าที่โรงแรมเขาจ้างให้ทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟต่อยายก็กำลังกังวลอยู่ว่าจะทำยังไงให้พะพายยอมกลับมาดูแลกิจการช่วยอีกใจยายก็สงสาร พะพายมันฝันว่าอยากเป็นเชฟตอนนี้ก็เดินทางใกล้ถึงความฝันแล้วยายก็ไม่อยากไปขัดขวางความฝันของหลาน”

“งั้นเอาแบบนี้ไหมค่ะยายสุดาเงินก้อนนี้ถือว่าเป็นค่าสินสอดสู่ของหนูพะพายให้มาวินลูกชายของดิฉันได้ไหมค่ะ”นายหัวมนัสได้ยินเมียตัวเองพูดแบบนั้นก็ตกใจอยู่ๆ ทำไมเกิดจะมาจับคลุมถุงชนลูกชายแบบนี้เพราะทั้งคู่เลี้ยงลูกแบบอิสระเต็มที

“คุณนาย…”

“ฉันพูดจริงๆ หนูพะพายเป็นเด็กดีมาตลอดฉันรู้และฉันก็อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้จริง ๆ”

“แต่เด็กทั้งสองคนยังไม่เคยได้รู้จักกันเลยนะจ๊ะ"

“เรื่องนั้นดิฉันจัดการเองค่ะคุณยายสุดาไม่ต้องห่วง”

"งั้นยายขอถามพะพายมันก่อนนะว่าจะตกลงไหม เพื่อพะพายมีคนที่ชอบอยู่แล้วยายคงไม่บังคับพะพายมัน”

“ครับทางผมเข้าใจ ส่วนเรื่องไถ่ถอนผมให้ลูกน้องจัดการให้พรุ่งนี้นะยายสุดา”

“ขอบใจทั้งสองคนมากๆๆ เลยจ๊ะยายจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลยขอบใจจริงๆ ส่วนเรื่องแต่งงานยายขอถามพะพายก่อนนะจ๊ะแล้วยายต้องเซ็นสัญญาอะไรไหมจ๊ะ”

“เพื่อความสบายใจทั้งสองฝ่ายฉันจะให้ยายสุดาเซ็นสัญญาการแต่งงานของพะพายกับมาวินถ้าทั้งสองอยู่ด้วยกันครบหนึ่งปีแล้วยังไม่รักกันหรืออยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุขฉันจะให้ทั้งสองหยุดติสัญญาฉบับนี้แล้วทุกอย่างก็จะจบไป รวมถึงหนี้สิ้นทุกอย่างก็แล้วกันไป”

“จ๊ะคุณนาย”หลังจากยายสุดาคุยกับทั้งสองคนเสร็จก็รีบกลับบ้านเพื่อโทรหาพะพายหลานสาวตัวเองแต่ยังไม่ทันได้โทรหาพะพายอาการป่วยจากโรคเบาหวานยายสุดาเกิดช๊อตหมดสติไปต่อหน้าต่อตานายหัวมนัสและคุณนายรินนา

พรึบ!!!

“ว้าย…..ยายสุดาๆๆๆ”

“เอารถออกด่วน!!!!”นายหัวมนัสสั่งคนใช้ในบ้านสุดเสียงตระโกนลั่นบ้านคนงานต่างพากันตกใจคนงานผู้ชายที่อยู่ใกล้รีบเข้ามาอุ้มยายสุดาเดินออกไปจากห้องรับแขกพอดีกับนายหัวมาวินกลับมาจากงานแต่งเพื่อนอย่างประธานไม้และนิดาที่กรุงเทพมาทันเหตุการ์ณพอดี

“พ่อใครเป็นอะไร พ่อ…..”นายหัวมาวินตกใจกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นวิ่งวุ่นตามออกไป

“ยายสุดา…”

“ครับๆๆ ไปรถผมเร็วไอ้จินขึ้นมาเลย!!”

“แม่กับพ่อไปด้วย”

"ครับ"

นายหัวมาวินขับรถเร็วพร้อมกับบีบแตรไปตามทางเส้นทางจากบ้านไปที่โรงพยาบาลห่างออกไปประมาณสิบแปดกิโลไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงโรงพยาบาลหมอและพยาบาลเข้ามาทำการช่วยเหลือเข็นเตียงยายสุดาเข้าห้องฉุกเฉินทันที

ทีมแพทย์และพยาบาลเมื่อเห็นว่าเป็นนายหัวมนัสก็รีบเข้ามาทำการรักษาเรียกได้ว่าครอบครัวสินธปกรณ์แต่ละปีบริจาคให้โรงพยาบาลเป็นล้านไม่นานแพทย์วัยกลางคนเดินออกบอกอาการของยายสุดาให้ทุกคนทราบ

แอร๊ด...

“ยายสุดาเป็นยังไงบ้างหมอ”นายหัวมนัสถามหมอที่เดินออกมาด้วยความร้อนใจ

“คือคนไข้น้ำตาลในเลือดต่ำบวกกับอาการไตวายระยะสุดท้ายดูจากประวัติการรักษาแล้วคนไข้ปฎิเสธการฟอกไตทำให้ไตไม่ทำงานอีกอย่างอายุคนไข้ก็มากแล้วหมออยากให้เตรียมใจไว้ด้วยนะครับ”

“แล้วไม่มีทางรักษาอื่นเลยเหรอค่ะหมอ”

“ก็ได้แค่รักษาตามอาการครับคุณนายหมอจะให้คนไข้อยู่ห้องไอซียูเฝ้าอาการก่อนนะครับถ้าคนไข้มีญาติควรตามกลับมานะครับเพราะหมอตอบไม่ได้เลยว่าคนไข้จะเกิดอาการซ๊อดอีกตอนไหนถ้ามีครั้งต่อไปอาจไม่โชคดีเหมือนรอบนี้ครับ”

“ขอบใจมากนะหมอ”

“ครับงั้นหมอขอตัวนะครับ”หมอเดินกลับเข้าที่ห้องฉุกเฉินนายหัวมนัสสั่งให้ลูกน้องกลับไปแจ้งคนที่บ้านยายสุดาให้ทราบข่าวทันที

สองวันก่อนหน้า

@ โรงแรมอมา อิสตัน

“พะพายเตรียมเนื้อสเต็กเรียบร้อยหรือยัง”

“ค่ะ….เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“พะพายผักอยู่ตรงนี้ล้างหรือยัง”

“ค่ะ….ล้างเรียบร้อยแล้วค่ะเจ้แจง”

“พะพายลูกค้าห้อง1070สั่งอาหารมารีเคสให้พะพายเป็นทำนะ”

“ค่ะเชฟไตร”

ภายในห้องครัวของโรงแรมที่กำลังวุ่นวายเป็นช่วงเปิดครัว พะพายก็หัวหมุนเหมือนกับทุกวัน พะพายเป็นคนขยันทุกคนต่างเอ็นดูพะพายยิ่งได้ยินว่าพะพายจะได้ทำงานต่อก็พากันดีใจกันใหญ่ พะพายไม่เคยเลือกงานตรงไหนขาดพะพายก็จะเข้าไปช่วยทำให้สนิทแทบทุกแผนกของโรงแรม

“พะพายอาหารห้อง1070เสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้วมี ข้าวต้มทรงเครื่อง อเมริกันเบรคฟาสท์ สลัดบาร์ แซลม่อนรมควัน ครบค่ะเชฟไตร”

“งั้นพะพายเอาขึ้นไปเสริฟ์นะลูกค้าอยากให้ทริปด้วย”

“อ๋อได้ค่ะงั้นพะพายเอาขึ้นไปเสริฟ์เลยนะคะ”

“ครับ”

น้องทำอาหารเก่งๆ สงสารคุณยาย...

แต่เอ๊ะลูกค้า1070นี่ใคร?