EP 2 คุณเป็นคนทำหรือเปล่า

EP 2 คุณเป็นคนทำหรือเปล่า

ติ่ง

พะพายเข็นรถเสริฟ์อาหารขึ้นไปชั้นที่ลูกค้าสั่งคือห้อง1070กดกริ่งไม่นานก็มีผู้ชายร่างใหญ่สวมชุดคุมสีขาวเปิดประตูจังหวะนั้นทั้งสองดันบังเอิญได้สบตากันพอดี ก่อนที่พะพายจะดึงสติกลับมาได้เล่นเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงกระฉับกระเฉงไม่เป็นจังหวะหนักอยู่ไม่น้อย

“ดิฉันนำอาหารที่สั่งมาเสริฟ์ค่ะ”

เชิญ!!

“ขอบคุณค่ะ”หล่อจังแต่ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่นึกไม่ออกพะพายหยุดความคิดตัวเองเมื่อมีเสียงผู้หญิงเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดรัดรูปสีแดงส่วนผู้ชายเดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าวที่พะพายกำลังเสริฟ์

“จุ๊บ…คราวหน้านายหัวเรียกใช้แอนนี่อีกนะคะ”หญิงสาวจูบลงริมฝีปากหนาแบบไม่ได้อายว่าจะมีใครอยู่ในห้อง

“อืม…ผมโอนเงินให้แล้วนะครับ”นายหัวมาวินไม่ได้สนใจแต่สิ่งที่สนใจตอนนี้คือคนที่เข้ามาใหม่ดูก็รู้ว่าน่าจะเป็นเชฟ

เขาต้องการรู้ว่าใครที่ทำข้าวต้มทรงเครื่องรสชาติเหมือนตอนที่เขาป่วยเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ป่วยหนักนอนโรงพยาบาลอยู่หลายคืนทุกเช้าจะมีปิ่นโตข้าวต้มทรงเครื่องมาวางไว้ข้างเตียงแต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นของใครที่เอามาให้ถามคนในครอบครัวก็ไม่มีใครรู้ก่อนวันที่จะออกจากโรงพยาบาลเขาพยายามรอเจอหน้าแต่ก็ไม่มีใครมาหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้กินข้าวต้มรสชาตินั้นอีกเลยจนวันที่เขามาพักที่โรงแรมนี้ครั้งที่แล้วได้ลองสั่งมากินเขาถึงกลับต้องสั่งรอบสองและต้องเป็นเชฟคนเดิมทำแต่ที่ไม่ได้เจอหน้ารอบก่อนเพราะต้องรีบไปประชุมที่สมาคมก่อน

“คุณเป็นคนทำข้าวต้มนี่หรือเปล่าครับ”ยังเด็กอยู่เลยเป็นเชฟแล้วเหรอเก่งใช่เล่นนะเนี่ย

“ใช่ค่ะ ดิฉันเป็นคนทำมีอะไรผิดพลาดตรงไหนไหมค่ะลูกค้า”ก็บอกให้คนที่ทำอาหารขึ้นมาแล้วยังจะถามอีกไม่เชื่อล่ะสิว่าเป็นเราอร่อยลืมทางกลับบ้านก็บอกมาเถอะพ่อรูปหล่อ

“ไม่มีอะไรครับ แค่อยากถามว่าคุณเป็นคนที่ไหนครับ”

“ค่ะ!”พะพายทำหน้างงยังไม่เข้าใจคำถามเกี่ยวอะไรกับการที่เธอเป็นคนที่ไหน

“ไม่เป็นไรครับถ้าไม่สะดวกตอบ นี่ทริปครับอาหารอร่อยมากครับ”นายหัวมาวินยืนแบงค์พันจำนวนสองใบก่อนจะก้มหน้าทานข้าวต่อ

“ข…ขอบพระคุณมากนะคะดีใจที่ลูกค้าชอบนะคะ”พะพายรับเงินพร้อมยกมือไหว้ส่งยิ้มให้กับลูกค้าตามมารยาทแต่กับทำให้หัวใจของคนที่เห็นรอยยิ้มถึงกับสั่นไหวก่อนเดินออกมาจากห้องพร้อมรถเข็นอาหาร

@มหาวิทยาลัยเอส

สองวันที่ผ่านมาพะพายใช้ความคิดเกี่ยวกับลูกค้าห้อง1070ที่รู้สึกว่าคุ้นหน้ามากแถมยังถามว่าเธอเป็นที่ไหนอีกยิ่งทำให้คิดมากเข้าไปอีกแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าตัวเองเคยรู้จักหรือเปล่าเคยเห็นที่ไหนความรู้สึกบอกว่ารู้จักแน่ๆ

“พะพายแก พะพาย!!”

“ห่า..ว่าไงแอ๋มเรียกซะตกใจเลย”

“ก็เรียกแกตั้งนานแล้วเถอะใจลอยไปไหนเร็วรีบเอาเล่มจบไปส่งอาจาร์ยกันเดี๋ยวไปเข้างานไม่ทัน”

“เออๆ ไป..ตื่นเต้นอะแกจะจบแล้วอ่ะ”

“เหมือนกันว่ะ แกนะโชคดีจบแล้วมีงานทำเลย”

“ไอ้ดีมันก็ดีแกแต่ว่าอยากกลับไปช่วยงานที่บ้านมากกว่ายายก็บอกว่าให้ทำในสิ่งที่ตัวเองฝันให้สำเร็จก่อนก็ได้ยายยังไหวเลยว่าจะทำงานที่โรงแรมสักปีแล้วค่อยจะกลับไปทำงานกับยาย”

“อืม…ก็ดีจริงแหละทำงานที่นี่เอาประการ์ณก่อนถ้ายายแกบอกแบบนั้นก็ตามใจยายดีแล้ว”

“แล้วแกล่ะไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นแล้วอย่าลืมกันล่ะคิดถึงกันบ้างไม่ใช่มั่วแต่เตาะผู้ชายล่ะ”

“ใครจะไปลืมเพื่อนสาวผู้แสนดีคนนี้ได้จ๊ะ แกนะมีอะไรให้รีบบอกเข้าใจไหม”

“โอเคค่าาา”

พะพายและแอ๋มเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่งแล้วพอเรียนจบทุกคนต่างมีทางเดินของตัวเองแอ๋มเลือกสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นเพราะว่าแม่กับพ่ออยู่ที่นั้นแอ๋มเป็นลูกสาวนักการฑูตเลยนะแต่แอ๋มไม่ถือตัวกลับสู้ชีวิตเหมือนกับพะพายตามประสาคนที่ไม่ได้อยู่กับครอบครัวเลยทำให้เข้าใจกันในทุกเรื่อง

พะพายแยกกับแอ๋มที่มหาลัยเลยเพราะต้องไปเข้างานต่อวันนี้พะพายเข้ากะบ่ายเลิกงานตอนสองทุ่มเวลาผ่านไปจนถึงช่วงเลิกงานที่ครัวจะเปิดร้านเป็นสองกะสลับเปลี่ยนกันครัวที่โรงแรมเปิดถึงเที่ยงคืนพะพายเดินออกมาจากครัวเตรียมตัวจะกลับบ้านยืนรอรถหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อว่าจะมีใครโทรมาส่วนมากก็จะเป็นเพื่อนๆ ไม่ก็น้าชัยที่โทรมาส่งข่าวคุณยายแต่ต้องตกใจเมื่อสายที่ไม่ได้รับจำนวนสามสิบกว่าสาย

ตู๊ดๆๆ

“ฮัลโหลค่ะน้าชัย“

“คุณพะพายโทรมาแล้ว!!”

“คุณยายเป็นอะไรหรือเปล่าพะพายเห็นโทรมาหลายสายท่าทางตื่นเต้นจัง”

“ยายสุดาช็อกครับตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลครับคุณพะพายๆ รีบกลับมานะครับ” 

“.....”พะพายเงียบช็อกเมื่อได้ยินข่าวการป่วยของคุณยายน้ำตาไหลออกเป็นสายสติเริ่มไม่อยู่กับตัวเองเสียงเรียกจากปลายสายก็ไม่ได้ช่วยให้พะพายมีสติมากขึ้นทุกอย่างมันชาไปทั้งตัว

“ฮัลโหล ฮัลโหล คุณพะพายได้ยินน้าไหม ฮัลโหลๆๆ

“ฮึก…ฮึกยาย..อย่าทิ้งพะพายไปนะ ฮือ…ฮึก…พะพายกำลังไปหานะคะยาย…”

“เห้ย!!! พะพายเป็นอะไร”เชฟไตรที่เดินมาเห็นพะพายกำลังยื่นนิ่งน้ำตาไหลออกมาก่อนที่พะพายจะปล่อยโฮออกมา

“เชฟ…พะพายขอลาหยุดนะคะคุณยาย ฮึก…คุณยายพะพายซ๊อตยังไม่ได้สติเลยฮือ…”

“ได้ๆๆ ไม่มีปัญหาแต่พะพายตั้งสติก่อนน่ะ”เชฟไตรที่เห็นพะพายร้องไห้ก็กอดพะพายเพื่อปลอบคนตัวเล็กเชฟไตรรู้ใจตัวเองตั้งแต่เจอพะพายแล้วว่าหลงรักพะพายตั้งแต่แรกเจอแต่ไม่กล้าแสดงกลัวว่าพะพายจะตีตัวออกห่างเลยได้แต่ค่อยดูแลห่างๆ อย่างห่วงๆ รอเวลาที่เหมาะสมถึงจะเดินเกมจีบพะพาย

“ฮึก...พะ...พะพายกลับไปเก็บของก่อนนะคะเชฟไตรขอบคุณมากนะคะที่ดูแลพะพายมาตลอด”

“ไม่เป็นอะไรมีอะไรโทรหาผมได้ตลอดนะไม่ต้องเกรงใจ”

“ค่ะพะพายลานะคะ”

“ครับให้ผมไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะเชฟพะพายกลับเองสะดวกกว่าค่ะ”

“ดูแลตัวเองด้วยนะพะพายผมเป็นห่วง”

“ค่ะเชฟ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”พะพายเช็ดน้ำตาออกส่งยิ้มป่นเศร้าให้กับเชฟอย่างเคารพ

***เชฟไตรอบอุ่นจัง