EP 9 ดื้อตาใส 

EP 9 ดื้อตาใส 

นายหัวมาวินอารมณ์เสียหงุดหงิดใจเพราะอีกคนเหมือนจะเชื่อฟังแต่ไม่เลยดื้อตาใสมากเถียงเก่งทีอยู่ข้างล่างก้มหน้าก้มตาตลอดเดี๋ยวเถอะถ้าหายติดไฟแดงจะส่งลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเข้าไปสั่งสอนให้หลาบจำพูดเสร็จก็ปิดไฟทิ้งตัวลงนอนบนเตียงประจำของเอง

ทว่านอนยังไงนายหัวมาวินก็นอนไม่หลับพะพายไม่ได้ส่งเสียงอะไรรบกวนเลยเงียบมากแค่เสียงไฟจากไอแพคเท่านั้นมือบางจับปากกาวาดอะไรสักอย่างลงในไอแพด

พะพายหลังจากที่คุยกับนายหัวมาวินเรียบร้อยก็เดินมานั่งที่โซฟารีบเปิดงานออกแบบห้องพักของรีสอร์ทตัวเองทันที

พะพายลงเรียนเสริมวิชาออกแบบไว้ทางออนไลน์ควบคู่กันไปช่วงที่เรียนอยู่พะพายแทบจะไม่มีเวลาเที่ยวทั้งทำงานพารท์ไทม์ทั้งเรียนเสริมทั้งเรียนวิชาหลักที่ต้องทำแบบนี้เพราะเหงาคิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวถ้ามีอะไรทำไม่ว่างน่าจะช่วยได้เลยเป็นสาเหตุให้พะพายทั้งเรียนทั้งทำงานไปด้วย

เวลา01.00 น.

นายหัวมาวินที่หลับๆ ตื่นๆ พอหันไปดูอีกคนก็เจอพะพายนั่งหัวสัปหงกอยู่โซฟาแต่มือไม่วางปากกากับไอแพคเลยนายหัวมาวินหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ไหนขอดูหน่อยดิทำอะไร”นายหัวมาวินยกไอแพคพะพายขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นแบบห้องพักที่สวยคลาสสิกมากมีหลายแบบน่าจะนำไปปรับปรุงรีสอร์ทแน่ๆ

“ใช่ได้นิเก่งนะตัวแค่นี้ แต่ยังไงเธอก็ยังเป็นผู้หญิงหน้าเงินอยู่ดี”มาวินหยุดความคิดนี้ชะต้องเกลียดสิจะมาเอ็นดูเพื่ออะไรกับผู้หญิงแบบนี้มารยาทั้งนั้น

“นอนอยู่แบบนี้ล่ะเดี๋ยวก็เมื่อยเองไม่ใช่หน้าที่ฉันต้องมาดูแลเธอ”นายหัวเดินกลับมาที่เตียงตัวเองก่อนจะล้มลงนอนเช่นเดิมโดยไม่ได้สนใจพะพายอีก

เช้าวันต่อมา

“หอม…จังเยยค่าาาพี่พะพายขาาาา”

“พะพายตื่นนานแล้วเหรอเนี่ยทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว”

“ตื่นตอนตีห้านี้เองค่ะสงสัยแปลกทีมั่งค่ะพี่เกรช วันนี้มีโจ๊กหมูสับ ใส่ทั้งข้าวกล้องและข้าวเหนียวต้มกับน้ำซุปต้มจืด ใส่หมูสับปั้นก้อน โรยขิงซอยและต้นหอมโปะไข่ลวกค่ะ”

“ว้าว…น้องก๊าดจะกินหมดนี้เลยค่ะพี่พะพาย”

“น่ากินมาเลยพะพายสอนพี่ทำด้วยนะไว้ทำให้พี่ภูมิทานบ้าง”

“ได้เลยค่ะแล้วคุณพ่อคุณแม่ละค่ะไม่ทานข้าวเช้ากันเหรอค่ะ”

“ทานจ๊ะน่าจะกำลังลงมาบ้านเราทานข้างเช้าตอนเจ็ดโมงจันทร์ถึงศุกร์เพราะน้องก๊าดต้องไปโรงเรียนแต่เสาร์อาทิตย์สายหน่อยช่วงแปดโมงเช้าสงสัยแม่บ้านจะตกงานแล้วล่ะมีแม่ครัวคนสวยทำอาหารเก่งแบบนี้”

“อ่อ…งั้นพะพายขอขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะแล้วจะกลับลงมาฝากป้าวรรณดูต่อให้ทีนะคะ”

“ได้ค่ะคุณพะพาย”

“ป้าวรรณค่ะพะพายบอกแล้วไงค่ะว่าไม่ต้องเรียกคุณเรียกพะพายก็พอค่ะ”

“ค่ะๆ ป้าลืม”

พะพายรีบขึ้นไปอาบน้ำบนห้องแต่พอเข้ามาก็เจอกับคนที่นอนร่วมห้องเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวอวดกล้ามใหญ่ชิกแพคเป็นลอนเรียงสวยตามประสาคนที่ออกกำลังกายตลอดพอเจอแบบนั้นพะพายรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวของตัวเอง

นายหัวมาวินพอตื่นขึ้นมาก็มองหาคนที่นอนสัปหงกอยู่แต่ก็ไม่มีแล้วไม่รู้หายไปไหนแต่เช้าพอไม่เห็นก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะไปทำงานดีกว่าไม่มีความจำเป็นต้องตามหาว่าอยู่ไหน

พอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยนายหัวมาวินเดินลงมาจากห้องโดยที่ไม่สนใจอีกคนที่กำลังอาบน้ำอยู่

“โอ้โฮ น่ากินจังครับป้าวรรณร้านใหม่เหรอครับ มอนิ่งครับพ่อ มอนิ่งนะครับคุณนายรินนา”

“จ๊ะเป็นไงบ้างเข้าหอคืนแรก” นายหัวมนัาเอ่ยถามลูกชายตัวเองทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าลูกชายต้องโกรธแต่ก็อยากจะแย้เล่น

“เข้าโฮงเข้าหออะไรครับพ่อแค่นอนรวมห้องก็หงุดหงิดจะตายล่ะให้อยู่ใกล้มากๆ คงไม่ไหวรำคาญ” รำคาญสิก็เสือกมาติดไฟแดงถ้าไม่ติดไฟแดงลูกชายเขาคงได้สนุกแล้ว

“ฮื่อ…จำคำพูดเหล่านี้ไว้ดีๆ” คุณนายรินนาที่ได้ยินแบบนั้นยิ่งหมั่นใส้ลูกชายตัวเองเข้าไปอีกสักวันต้องมีสักวันล่ะที่จะได้เห็นนั่งร้องไห้ตามหาเมีย

พะพายที่เดินลงมาด้านล่างด้วยความรีบร้อนมาทันได้ยิ่งทุกคำที่นายหัวมาวินพูดมันจุกเจ็บหน่วงในอกข้างซ้ายเหมือนมีอะไรมาทุบมาบีบให้เจ็บ

แค่นี้เองพะพายมันพึ่งเริ่มต้นแกต้องเจออะไรมากกว่านี้แน่นอนอดทนรอเวลาที่เหมาะสมคนที่เขาไม่รักก็คือไม่รักคนที่เกลียดจะทำดีแค่ไหนเขาก็เกลียด

“ช้านอนตื่นสายไร้มารยาท”

“อาวินไม่น่ารักเลยค่ะคุณย่าขาาา”

“ใช่จ๊ะหลานรักของย่าคนแบบนี้ไม่ควรได้กินกับข้าวอร่อยๆ แบบนี้เลย”

“พี่ภูมิช่วงนี้ยางส่งไม่ทันเหรอครับ” นายหัวมาวินเอ่ยถามเรื่องงานกลบเรื่องของตัวเองที่ถูกแม่และหลานสาวกำลังลุมเปลี่ยนคุยเรื่องงานชะเลย

“ใช่พอดีคนงานลาหลายคนแล้วก็สลับกันลาเยอะมาไม่คบสักวันกรีดยางได้ไม่ตามเป้า”

“อ่อ…พอดีจัดซื้อเขาถามมาว่าวัตถุดิบจะหมดแล้ว”

“เคเดี๋ยวดูให้จะแจ้งไปอีกทีนะ”

“ครับ อืม…โจ๊กอร่อยจังครับป้าวรรณหน้าตาดีแถมอร่อยร้านอยู่ตรงไหนครับ”

“อันนี้ไม่ได้ไปซื้อมาค่ะนายหัวคุณพะพายเป็นคนทำ”

แค่กๆๆ

“ผมอิ่มแล้วขอตัวนะครับมีประชุมแต่เช้า” ไม่เห็นอร่อยเลยที่พูดไปแค่รักษาน้ำใจคนไปซื้อเท่านั้นเอง

“กลับรำแทบไม่ทันเลยลูกชายนายหัวมนัส” คุณนายรินนาพูดแชวตามหลังลูกชายที่เดินออกไปด้วยความเร็วสูง

“อาวินไปแล้ววันนี้คุณพ่อไปส่งน้องก้าดนะคะนาาาา”

“ครับอ้อนแบบนี้ตลอดอยากได้อะไรเอ่ย” นายหัวภูมิพูดกับลูกสาวสุดที่รัก

“พอเลยค่ะพี่ภูมิที่บ้านไม่มีที่เก็บแล้ว”

“ทำไงดีเราคุณแม่ไม่ให้ซื้อ” สองคนพ่อลูกกระชิบกระชาบกันสร้างความน่ารักให้กับทุกคน

“คุณแม่ค่ะคุณพ่อค่ะพะพายว่าจะขออนุญาตออกไปทำงานที่รีสอร์ทช่วงกลางวันนะคะแล้วจะกลับมาทำอาหารช่วงเย็นค่ะ”

“ได้สิลูกแล้วพะพายเริ่มไปถึงไหนแล้วมีอะไรให้ช่วยก็บอกพ่อกับแม่ได้เลยนะเราครอบครัวเดียวกัน”

“พะพายออกแบบจะเสร็จแล้วอยากให้พี่ภูมิกับพี่เกรชช่วยดูในฟิวของคู่สามีและก็ในก็ฟิวครอบครัวที่มีตัวเล็กมาพักผ่อนด้วยค่ะ ส่วนของคุณพ่อคุณแม่ต้องห้องฮันนีมูนสวีทค่ะ” พะพายยืนไอแพคให้ทุกคนดูเพื่อช่วยเธอเลือกและตัดสินใจพยายามไม่สนใจคนที่ออกไปก่อนหน้านี้ให้มันบรรณธรหัวใจตัวเองชิชิ

“ได้เลยจ๊ะพี่ช่วยเต็มพี่เลยมีอะไรบอกได้เลยนะเบื่อทำงานเป็นผู้ช่วยพี่ภูมิแล้ว”

“อ้าว…คุณแม่พูดแบบนี้คุณพ่อต้องเสกน้องเข้าท้องคุณแม่ให้น้องก๊าดแล้วล่ะ”

“สวย...มากเลยลูกพะพายไหนว่าเรียนเชฟไงลูกทำไมออกแบบได้แบบนี้ต้องเข้าไปช่วยงานพี่เขาได้แน่เลยฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์กำลังขาดคนพอดีเลยสนใจไหมลูกแม่จะได้บอกพี่เขา”

“พะพายเรียนเสริมเอาค่ะคุณแม่แต่เรื่องที่ไปทำงานกับนายหัวพะพายคงยังไม่สะดวกขอโฟกัสการปรับปรุงรีสอร์ทก่อนดีกว่าค่ะคุณแม่แต่ว่าถ้ามีอะไรที่พะพายช่วยได้บอกได้เลยนะคะพะพายเต็มใจช่วยค่ะ”

“ตามใจหนูเลยลูกแต่มีอะไรติดขัดต้องบอกเข้าใจไหม”

“ขอบคนทุกคนมากๆ นะคะที่ดีกับพะพายมากมายขนาดนี้” พะพายดีใจที่ทุกคนรักเธอแบบนี้ส่วนคนใจร้ายใจดำปล่อยผ่านไปเลยดีกว่า

อีกด้าน

คนที่เดินออกไปจากโต๊ะอาหารที่บ้านบอกมีประชุมเช้าต้องออกไปหาข้าวเช้ากินข้างนอกไม่อยากให้อีกคนได้หน้าคิดว่าทำอาหารอร่อยแล้วเขาจะยอมรับเหรอไม่มีทางยังไงเธอมันก็ผู้หญิงหน้าเงินขายศักดิ์ศรีเพื่อเงินอยู่ดีคำนี้มันลบไม่ได้หรอก

“ป้าครับโจ๊กถ้วยหนึ่งครับ”

“ได้ค่ะนายหัวมาแต่เช้าเลยนะคะ”

“ครับ” ใจก็ไม่ได้อยากมาแต่เช้าเหรอพูดมาแล้วเซ็งว่ะเสียฟอร์มชิบหาย