บทที่ 1 แรกพบหน้า - 35%

สามเดือนก่อน

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งกอดเข่ามองท้องฟ้าสีดำเพราะความมืดของราตรีกาลปกคลุม คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด ท้องฟ้าจึงมีสีดำสนิท ทว่าถึงแม้มันจะมืดมิด แต่กลับทำให้แสงระยิบระยับของดวงดาวบนฟ้าชัดเจนขึ้น

ตอนนี้ไม่รู้เป็นเวลาเท่าไร เขารู้แต่ว่าน่าจะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เขานึกว่าตนจะสามารถข่มตาหลับลงได้ หลังจากได้ทราบข่าวสำคัญ กลับกลายเป็นว่าข่าวนั้นทำให้เขาต้องมานั่งจับเจ่าอยู่บนแคร่หน้าบ้านกลางดึก

เขานึกถึงบทสนทนาที่เพื่อนคนหนึ่งโทรศัพท์มาแจ้งข่าวเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา

“ไอ้วัช! เสี่ยกวงตายแล้วนะ”

“หา! เป็นไรตาย” นวัชขมวดคิ้วมุ่น ตกใจกับข่าวที่ได้ยินไม่น้อย

“ฆ่าตัวตายเมื่อคืน ใช้แปรงสีฟันแทงคอตัวเอง”

“เมื่อวานศาลตัดสินแล้วไม่ใช่หรือว่าจำคุกตลอดชีวิต ไม่ได้ถูกประหารสักหน่อย ประเทศนี้มีโทษประหารที่ไหนแล้วจะฆ่าตัวตายทำไมวะ” นวัชลูบคางตนเองอย่างใช้ความคิด

“พอรู้ว่าต้องติดคุกตลอดชีวิตเลยชิงฆ่าตัวตายก่อนละมั้ง หรือไม่ก็อาจจะมีคนในนั้นเป็นคนทำ”

พอปลายสายบอกมาแบบนั้น นวัชจึงพยักหน้าช้า ๆ เพราะเขาเองก็คิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้เช่นกัน

เสี่ยกวงที่เขารู้จักไม่ใช่คนใจเด็ดพอที่จะฆ่าตัวตายได้...แปรงสีฟันแทงคอตนเองอย่างนั้นหรือ ไม่มีทาง!

นวัชแค่นยิ้มอย่างดูแคลนขณะมองฝ่าไปในความมืด ป่านนี้ไม่รู้ว่าวิญญาณของผู้ชายคนนั้นจะไปโผล่อยู่นรกขุมไหน น่าแปลกที่หลังจากทราบข่าวในตอนแรก เขาคิดแค่ว่าหมดเวรหมดกรรมกันเสียที ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ แต่ตอนนี้ทำไมเขากลับนอนไม่หลับกันเล่า

หรือเพราะน้ำตาของผู้ชายคนนั้นหลังจากปลิดชีพเขาด้วยกระสุนนัดเดียว ใช่ว่าตนไม่เห็นว่าเสี่ยกวงร้องไห้ตอนที่เขาล้มลงไปนอนจมกองเลือด แม้กระทั่งตอนที่เสี่ยกวงถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวไป เขาก็ยังได้ยินเสียงอีกฝ่ายร้องไห้โฮราวกับเด็ก เพื่อนเขาบอกว่าเสี่ยกวงคงเสียใจที่ฆ่าลูกในไส้อย่างเขาตายด้วยน้ำมือของตนเอง เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา อีกฝ่ายใช้ชีวิตอยู่ในคุกไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณเลยแม้แต่น้อย

เขาเชื่อว่าแม้กระทั่งตอนใกล้หมดลมหายใจ ผู้ชายคนนั้นก็คงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองไม่ได้ฆ่าบุตรชายตาย ทุกอย่างเป็นแผนของเขากับเพื่อนที่เป็น ป.ป.ส.เพื่อเพิ่มคดีฆ่าคนตายโดยเจตนาให้กับเสี่ยกวง และเพื่อให้ทนายปราบต์ตายไปจากโลกใบนี้ ส่วนเขาก็เกิดใหม่เป็นนายนวัช แสนบุศย์ เจ้าของบ่อปลาในจังหวัดเพชรบุรีแทน

นอกจากเพื่อนสนิทที่เคยได้ทำงานร่วมทีมกัน ซึ่งมีเพียงสองคนเท่านั้น ยังมีลูกน้องคนสนิทที่อยู่กับเขามานานอย่างไอ้น้ำ นราเทพที่คอยเป็นมือเป็นเท้าให้เขาแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าเขามีสองตัวตน หรือมีโลกสองใบมาโดยตลอด โลกใบแรกที่เป็นทนายปราบต์ได้ตายไปแล้วด้วยน้ำมือของพ่อบังเกิดเกล้า แต่ยังเหลือโลกใบที่สองคือนวัช เจ้าของบ่อปลาน้ำจืดขนาดใหญ่

เขาเหลือชีวิตเดียวแล้ว คงต้องรักษาเอาไว้ให้ดี ให้สมกับที่มารดาของเขายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อให้เขาเติบโต

...เมี้ยว...

เสียงร้องแผ่วเบาของแมวตัวหนึ่งทำให้ความคิดของชายหนุ่มหยุดชะงักลงทันที เขามองหาที่มาของเสียงจึงเห็นลูกแมวตัวเล็กยืนห่างเขาออกไปประมาณสามก้าว

“แมวบ้านไหนเนี่ย”

เขาไม่เคยได้ยินว่าคนแถวนี้เลี้ยงแมวสักคน จึงคิดจะจับตัวมันมาดูว่าสวมปลอกคอเอาไว้หรือไม่ แต่เจ้าตัวเล็กกลับกระโดดหนีไปเสียก่อน และเพราะความมืดเขาจึงไม่แน่ใจว่ามันมีสีอะไร แต่ในเมื่อมันไปแล้วเขาจึงไม่ได้สนใจอีก

ทว่าพอเขาเดินเข้าบ้าน กลับเห็นลูกแมวตัวน้อยนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟาราวกับเป็นบ้านของมัน

“จะมาอยู่ด้วยกันรึไงเจ้าเหมียวน้อย” เขาก้มตัวลงมองมันชัด ๆ เป็นแมวไทยทั่วไปสีส้มท้องขาว มีปลอกคอสวมอยู่ แสดงว่าเป็นแมวมีเจ้าของ

“กลับบ้านไปได้แล้ว เจ้าของหาแย่แล้วมั้ง”

มันเงยหน้ามองเขาเหมือนจะฟังรู้เรื่อง แต่พอเห็นมันเอนตัวลงนอนฟุบบนโซฟาเหมือนเด็กน้อยที่วิ่งเล่นจนหมดแรง เขาจึงได้แต่ถอนหายใจ และปล่อยให้มันอยู่ที่นี่ไปก่อน

ช่างเถอะ พรุ่งนี้ค่อยถามกับพวกคนงานก็ได้ว่าใครเลี้ยงแมวบ้าง จะได้เอาไปคืนเจ้าของ

ทว่าเขาเพิ่งคิดจะให้ลูกแมวตัวนี้อาศัยนอนที่นี่ไปก่อนสักคืน นอกบ้านก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งร้องเรียกอะไรบางอย่างอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน

“ถุงทองอยู่ไหน มาหาแม่เร็ว เมี้ยว ๆ ถุงทอง”

เขาหันไปมองเจ้าแมวสีส้มที่นอนทำหูทวนลมหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาทันที เจ้าของคงมาตามหาแล้วกระมัง แต่เจ้าตัวเล็กกลับทำไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกนั้น จึงก้มลงไปพูดกับมันเสียงเบาว่า

“แม่มาตามกลับบ้านแล้ว จะเอาไงเนี่ยเจ้าเหมียว”

มันปรือตาขึ้นมองเขาอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะอ้าปากหาวจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ในปากมันทุกซี่ จากนั้นมันก็ทำท่าจะหลับต่อ ส่วนเสียงเรียกนั้นยังคงดังอยู่ และดูท่าจะห่างออกไปทุกที

ฟังจากน้ำเสียงของผู้หญิงคนนั้น เดาว่าอายุคงยังไม่มาก น่าจะเด็กวัยรุ่นแถวนี้ และหากเจ้าตัวเดินลึกเข้าไปด้านหลังบ้านของเขาซึ่งเป็นป่าหญ้าและต้นไม้ขึ้นรก เกรงว่าจะถูกงูหรือสัตว์ร้ายทำอันตรายเอาได้ นวัชจึงตัดสินใจอุ้มลูกแมวตัวนั้นขึ้นมา คว้าไฟฉายที่แขวนไว้ข้างประตูแล้วเดินออกจากบ้านทันที

ผู้หญิงคนนั้นคงได้ยินเสียงเดินของเขา จึงหันมามองพร้อมกับใช้ไฟฉายส่องหน้า จนเขาต้องยกมือขึ้นบังแสงเอาไว้ไม่ให้มันแยงตา และเธอคงเห็นว่าในมือของเขามีลูกแมวที่ตนกำลังตามหาอยู่ จึงลดไฟฉายลงแล้วเดินเข้ามาหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“หาแมวอยู่ใช่ไหม ตัวนี้รึเปล่า”

เขามองหน้าเธอพร้อมกับชูลูกแมวตัวนั้นขึ้นมาในระดับสายตา เธอพยักหน้าหงึกหงัก คลี่ยิ้มกว้างจนแววตาเป็นประกาย

“ใช่ค่ะ ถุงทองเป็นแมวหนูเอง” เธอพูดด้วยความดีใจ ยื่นมือออกมารับลูกแมวจากมือเขาไปอุ้มไว้

“มันไปอยู่กับอาได้ยังไงคะ หรือว่ามันแอบเข้าบ้านอา” เธอถามโดยไม่มองหน้าเขา เพราะเอาแต่ลูบตัวเจ้าแมวน้อยนั่นไปมา

“ใช่ มันแอบเข้าไปในบ้านน่ะ รีบไปตรงนั้นดีกว่า ตรงนี้มันมืด เจองูเจอตะขาบเข้าเดี๋ยวจะแย่เอา”

นวัชลอบถอนหายใจขณะเดินนำ เขาเพิ่งอายุสามสิบกว่าปีก็ถูกเด็กสาวสมัยนี้เรียกอาแล้วหรือ ตอนเขาเป็นทนายปราบต์ แต่งตัวภูมิฐานดูดี ต่อให้เป็นนักศึกษาสาว หรือเด็กฝึกงานก็ยังเรียกเขาว่าพี่อยู่เลย

เมื่อมาถึงลานหน้าบ้านที่มีไฟส่องสว่าง จึงทำให้เขาเห็นรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ได้ชัดเจนขึ้น เธอน่าจะอายุประมาณยี่สิบ หรืออาจจะไม่ถึง ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางนั้นจิ้มลิ้มพริ้มเพราไม่น้อย เธอสูงแค่หัวไหล่ของเขาเท่านั้น จัดว่าเป็นผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่ง น่าแปลกที่เขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน

“อยู่แถวนี้หรือเรา”

เขาอดถามไม่ได้ เพราะหากมีหญิงสาวสะสวยอยู่ละแวกนี้ เขาย่อมต้องได้ยินบรรดาลูกน้อง หรือคนงานของเขาเอ่ยถึงบ้าง และหญิงสาวเหล่านั้นส่วนใหญ่เขาก็รู้จัก เพราะคนละแวกนี้ ใครเป็นใคร ลูกเต้าเหล่าใครล้วนรู้จักกันไปหมด