ปฐมบท

นวัชมองคนที่ก้มหน้าเซ็นเอกสารด้วยสายตาเรียบเฉย ทั้งที่ในใจไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ผู้ชายคนนี้เอาบ้านและที่ดินมาจำนองกับเขาไว้หลายปีแล้วไม่มีเงินมาไถ่ถอนออกไป ดอกเบี้ยก็ไม่เคยส่ง สุดท้ายเขาจึงต้องใจร้าย ทำการยึดที่ดินผืนนั้นเสีย

“ไม่คิดเสียดายบ้างรึไง”

เขารู้ว่าถามไปก็เท่านั้น เพราะชายตรงหน้าคลุกคลีกับการพนันจนเป็นเกิดเรื่องวุ่นวายไปหมด

“โธ่ เฮียครับ ไอ้เสียดายมันก็เสียดายอยู่ แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ผมไม่มีเงินมาไถ่ออกไปนี่นา” สุชาติเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนจะถอนหายใจราวกับกลัดกลุ้มเสียเต็มประดา เอ่ยต่ออีกว่า

“ห่วงก็แต่นังทับทิมลูกผมนั่นแหละครับเฮีย ถ้ามันรู้ว่าอีกหน่อยจะไม่มีบ้านไว้ซุกหัวนอนอีก ไม่รู้จะทำยังไง ผมกับเมียยังไปเช่าห้องถูก ๆ อยู่ได้ แต่ผมเป็นห่วงลูกสาวจริง ๆ”

นวัชเริ่มรู้สึกได้ถึงความนัยบางอย่างที่อีกฝ่ายกำลังสื่อออกมา ทับทิม บุตรสาวคนเดียวของสุชาติไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่จะเอาไปฝากฝังไว้บ้านญาติ หรือให้ไปอยู่สถานสงเคราะห์เหล่านั้นได้ แต่โตเป็นสาวสะพรั่ง กำลังเรียนอยู่ปีสี่ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในตัวเมือง

“ก็ให้ลูกไปเช่าหอพักแถวมหาลัยเอาสิ สมัยนี้ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยมีเยอะแยะไป” เขาหาทางออกให้

“ผมจะมีเงินที่ไหนไปเช่าห้องให้มันล่ะครับเฮีย สมัยนี้จะเช่าห้องแต่ละที มีเก็บค่าเช่า ค่าประกันล่วงหน้าด้วย ลำพังผมกับนังอร เมียผมยังไปเช่าห้องพักรายวันถูก ๆ เอาได้ อีกอย่าง ผมคงไม่ได้อยู่ที่นี่สักพัก ว่าจะเข้าไปหางานทำที่กรุงเทพฯ น่ะครับ”

นวัชถอนหายใจแผ่ว ตามองอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน พลางเอ่ยว่า

“จะพูดอะไรก็พูดมา อย่าอ้อมค้อม”

สุชาติแก่กว่าเขาหลายปี อีกฝ่ายอายุร่วมห้าสิบแล้ว แต่เวลาเรียกเขาก็ยังเรียกเฮียวัช ทั้งที่เขาอายุอ่อนกว่ามาก

แต่จะว่าไป สังคมทุกวันนี้ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ มีเงินเสียอย่าง ต่อให้เขาอ่อนกว่า หรืออายุคราวลูกของสุชาติ อีกฝ่ายก็สามารถก้มหัวอย่างนอบน้อมให้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจอยู่แล้ว

“คืออย่างนี้ครับเฮีย ผมกับนังอรจะเข้าไปหางานทำที่กรุงเทพฯ แต่นังทับทิมมันยังต้องเรียนที่นี่ ตอนนี้ก็ปีสี่แล้วด้วย ผมคงพาไปกรุงเทพฯ ด้วยกันไม่ได้ ถึงจะให้ไปเช่าหอแถวมหาลัย ผมก็อดห่วงไม่ได้อีกเพราะ...เอ่อ เฮียน่าจะรู้ว่าโจทก์ผมเยอะ ผมกลัวว่าพวกนั้นมันจะมาทำอะไรลูกสาวผม ผมเลยคิดว่าถ้าผมจะฝากให้นังทับทิมทำงานอยู่ที่นี่ เฮียจะว่าอะไรไหมครับ”

สุชาติพูดถึงตรงนี้ นวัชก็เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม แต่อีกฝ่ายคงกลัวว่านวัชจะปฏิเสธจึงรีบพูดบรรยายสรรพคุณของบุตรสาวตนให้ฟังอย่างละเอียดยิบ

“นังทับทิมลูกผมมันเป็นเด็กดีนะครับเฮีย เรียนก็เก่ง ขยันก็ขยัน จะให้มันทำงานบ้าน ทำกับข้าว ดูแลปัดกวาดเช็ดถู ช่วยเฮียดูแลบ่อปลา หรือให้ทำงานเป็นคนงานในบ่อปลา มันทำได้ทั้งนั้นครับเฮีย ขอแค่ให้มันอยู่ที่นี่ก็พอ ผมไม่อยากให้มันไปอยู่ที่อื่น เพราะคราวก่อนเฮียโบ้มันเคยขู่ว่าถ้าผมไม่มีเงินไปคืนให้มัน มันจะเอาทับทิมลูกผมไปทำงานที่พัทยา ถ้าทับทิมมันอยู่ที่นี่กับเฮีย อย่างน้อยเฮียโบ้ก็ต้องเกรงใจเฮียวัชบ้าง คงไม่กล้าบุกมาเอาตัวนังทับทิมไปแน่ ๆ”

นวัชลอบถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม เขาคิดไว้แล้วไม่ผิด สุชาติคิดจะใช้เขาเป็นที่บังลมบังฝนให้บุตรสาวของตนเองตามคาด

จะว่าไปเขาเองก็ไม่ขัดข้องอะไร หากจะให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำงานกับตน แต่ติดอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น นั่นคือหากไม่ต้องการให้เฮียโบ้มาวอแวกับทับทิม เธอจะต้องมาอยู่กับเขาที่บ้าน เพื่อให้ใครต่อใครรู้ว่าเธอเป็นคนของเขา เป็นผู้หญิงของเฮียวัช

“แล้วนี่ทับทิมเขารู้เรื่องนี้รึยัง”

นวัชเอ่ยถามคนเป็นพ่อ ที่กำลังคิดจะทิ้งบุตรสาวในไส้ไว้ที่นี่ แล้วหนีไปกับภรรยาคนที่สอง เพราะภรรยาคนแรกที่เป็นมารดาของทับทิมนั้น ป่วยตายไปหลายปีแล้ว

“ยะ...ยังไม่รู้เลยครับ แต่ผมมั่นใจว่าลูกผมไม่มีปัญหา ไม่งอแงแน่นอน นังทับทิมมันเป็นเด็กพูดง่ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ อีกอย่าง ผมเองก็ไว้ใจเฮีย ให้ลูกมาอยู่กับเฮียวัชดีกว่าให้มันไปกับเฮียโบ้” สุชาติยิ้มแหย

นวัชเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายดี เพราะตั้งแต่เขามาทำบ่อปลาน้ำจืดที่นี่ เขาไม่เคยมีข่าวเสียหายเรื่องผู้หญิง เขาไม่ทำธุรกิจสีดำ ยิ่งธุรกิจที่เกี่ยวกับการค้าเนื้อหนังสาว ๆ เขายิ่งไม่ข้องเกี่ยว สุชาติจึงคิดว่าเขาจะเอ็นดูบุตรสาวของตนเหมือนลูกหลานคนหนึ่งกระมัง คิดว่าเขาคงไม่บ้ากามเหมือนเฮียโบ้ จึงมั่นใจว่าจะฝากผีฝากไข้กับเขาได้

สุชาติเอ๋ย...คิดผิดเสียแล้ว

ช่างไม่รู้อะไรเสียบ้างเลย ว่าแม่สาวน้อยทับทิมนั่น ทุกวันนี้ก็อยู่ภายใต้ปีกของเขา และเขาก็ยอมรับว่าสาวน้อยคนนี้ถูกตาต้องใจเขาไม่น้อย

“ตกลง! ไปคุยกับลูกให้ดี ๆ ล่ะ พร้อมจะเข้ามาอยู่ที่นี่เมื่อไรก็บอก ผมน่ะไม่มีปัญหาอยู่แล้วถ้าทับทิมจะมาทำงานที่นี่ ถ้าเขาทำงานบ้านได้ ทำกับข้าวเป็น ผมก็จะรับไว้ ดีเหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องใช้ไอ้น้ำทำ”

ทุกวันนี้ เรื่องซักผ้ารีดผ้า เขาใช้ให้น้ำ นราเทพ ลูกน้องคนสนิทมาทำให้ โดยให้ค่าจ้างเป็นครั้งคราว ส่วนเรื่องกับข้าวก็ซื้อจากตลาดมากินทุกมื้อ เพราะนราเทพทำกับข้าวไม่เป็น แต่เรื่องดองสุรานี่ขอให้บอก

“ขอบคุณครับเฮีย ขอบคุณมากครับ ผมจะรีบไปบอกนังทับทิมเดี๋ยวนี้เลยครับเฮีย”

สุชาติยิ้มร่าด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานของนวัชไปอย่างอารมณ์ดี

คล้อยหลังสุชาติ นวัชหลุบตาลงมองสัญญาส่งมอบที่ดินผืนนั้น ซึ่งตอนนี้เป็นของเขาแล้วโดยสมบูรณ์ทางกฎหมาย

ใครต่อใครก็มองกันว่าตั้งแต่สุชาติมีภรรยาใหม่ ทรัพย์สินที่มีก็ค่อย ๆ หายไปทีละอย่างสองอย่าง จนในที่สุดก็ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน เพราะผีพนันเข้าสิง แต่เขารู้ว่าเรื่องจริงไม่ได้มีเค่นั้น

ช่างหัวสองผัวเมียนั่นเถอะ ตอนนี้เขาโฟกัสกับทับทิมดีกว่า

ถ้าเดาไม่ผิด เธอจะต้องพาเจ้าถุงทอง แมวสีส้มตัวนั้นมาอยู่ที่บ้านของเขาด้วยเป็นแน่

เอ...จะให้เธอนอนห้องไหนดีนะ

ห้องเขา หรือห้องของเธอดีล่ะ