บทที่ 4 ภาระที่ต้องรับ - 35% -

ช่วงบ่าย นวัชส่งทับทิมถึงบ้านแล้วจึงเข้าตัวเมืองไปร้านเฟอร์นิเจอร์ สั่งซื้อโต๊ะทำงานกับเก้าอี้ให้หญิงสาว และให้ทางร้านนำไปส่งที่บ่อปลาแสนบุศย์ภายในวันเดียวกัน ขณะที่เขากำลังจะกลับไปขึ้นรถ ได้เดินผ่านร้านขายอาหารสัตว์ และสิ่งของสำหรับสัตว์เลี้ยง ชายหนุ่มเห็นแล้วอดนึกถึงเจ้าถุงทอง ลูกแมวตัวน้อยนั่นไม่ได้

เขาไม่รู้ว่าทับทิมให้มันกินอะไรบ้าง และไม่รู้ว่าการเลี้ยงแมวสักตัวจะต้องมีอุปกรณ์อะไร แต่หากหญิงสาวจะนำมันไปเลี้ยงที่ออฟฟิศด้วย เขาจึงคิดว่าตนเองควรต้องเตรียมการไว้บ้าง เพราะเขาเคยได้ยินมาว่าเลี้ยงแมวมักจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ เขาไม่อยากให้ห้องทำงานของตนมีกลิ่น ฉะนั้น ทางร้านอาจจะช่วยแนะนำได้

นวัชจึงเดินเข้าไปในร้าน ชายหนุ่มจด ๆ จ้อง ๆ สินค้าในร้านอยู่ครู่ใหญ่ ไม่รู้ว่าควรหยิบยี่ห้อไหน และควรซื้ออะไรบ้าง สุดท้ายจึงตัดสินใจถามกับพนักงานขายไปตามตรง

“ผมเพิ่งได้รับลูกแมวมาตัวหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าอาหารสำหรับลูกแมวควรเป็นยี่ห้อไหน และไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรเตรียมไว้บ้าง ช่วยแนะนำหน่อยได้ไหมครับ”

เขาเอ่ยถามไปเพียงแค่นั้น ทางร้านก็จัดชุดใหญ่มาให้เขาทันที

นอกจากอาหารเปียก อาหารเม็ด นมแพะ และขนมแมวเลียแล้ว ยังต้องมีกระบะทราย ทรายแมวเต้าหู้ น้ำพุแมว ชามใส่อาหาร และของเล่นสารพัดอย่างอีกด้วย

ลูกจ้างของร้านช่วยเขาขนมาใส่ท้ายรถกระบะ แต่เมื่อชายหนุ่มขับรถกลับเข้าไปที่ออฟฟิศอีกครั้งแล้วนำของที่ซื้อมาทั้งหมดไปไว้บนห้องทำงานของตัวเอง โดยไม่สนใจสายตาของลูกน้องที่ต่างพร้อมใจกันหยุดงานในมือเพื่อมองของในมือเขา นวัชก็เพิ่งนึกขึ้นได้

“แล้วเราจะไปเดือดร้อนทำไมวะ ไม่ใช่แมวตัวเองสักหน่อย ของเด็กทับทิมนั่นต่างหาก” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ แล้วก็ถอนหายใจแผ่ว...ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้ว จะเอาไปคืนก็คงไม่ได้กระมัง อีกทั้งราคาของมันก็ไม่เท่าไร 

ขณะที่นวัชกำลังทยอยนำของออกจากถุง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของนราเทพ

“ผมเองครับเฮีย”

“เข้ามาสิ” เขาตอบโดยไม่ได้มองไปทางประตู เพราะมัวแต่สนใจอ่านส่วนผสมของอาหารแมวที่อยู่บนถุง

“โอ้โห! อะไรกันครับเฮีย จะเลี้ยงแมวหรือไง” นราเทพเบิกตากว้างพลางหัวเราะเบา ๆ

“ก็ไม่ได้อยากเลี้ยงหรอก แต่ทับทิมต้องเอาแมวมาเลี้ยงด้วยน่ะ ยังเป็นลูกแมวอยู่เลย เด็กมันไม่กล้าปล่อยให้อยู่บ้านตัวเดียว กลัวถูกหมาแถวนั้นกัดตาย” เขาตอบไปตามตรง

“แล้วเฮียนึกยังไงถึงจะให้น้องทับทิมมานั่งทำงานด้วยกันในห้องครับ เฮียไม่อึดอัดหรือ ปกติผมเห็นเฮียชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบให้คนมาวุ่นวายนี่นา” นราเทพเดินไปแกะไม้ตบแมวออกจากถุงแล้วลองตวัดเล่น

“ตอนแรกก็ว่าจะให้นั่งทำข้างล่างนั่นแหละ แต่คิดไปคิดมา ถ้าจะให้ทับทิมมาดูแลบัญชีกับช่วยตรวจสอบเรื่องนั้น ก็คงนั่งทำข้างล่างไม่สะดวกแน่ ถ้าความแตกมันจะไหวตัวทันซะก่อน”

นราเทพพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะตอนนี้มีเพียงเขาที่รู้ว่านวัชกำลังคิดจะทำอะไร และจ้องจับผิดใครอยู่

“แต่น้องเขาก็มาทำแค่ช่วงปิดเทอมใช่ไหมครับเฮีย” 

“ไม่หรอก เทอมหน้าทับทิมต้องฝึกงานทั้งเทอม ยังมีเวลาอีกหลายเดือนให้ทำ” นวัชตอบพลางมองไปรอบห้อง ในใจคิดว่าจะตั้งโต๊ะทำงานของทับทิมไว้ตรงไหนดี แต่ที่แน่ ๆ จะต้องไม่ใช่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะของเขา เพราะเขารู้ดีว่าเธอจะต้องอึดอัด เขาเองก็ด้วย

“จริงสิ ผมยังติดต่อพี่สุชาติไม่ได้เลยครับเฮีย มือถือปิดเงียบเลย หนีเจ้าหนี้อีกแหง”

“โทร. มาหาเฮียแล้ว โดนจับติดคุกทั้งผัวทั้งเมีย เห็นว่าโดนคดีฉ้อโกง ไม่รู้เมื่อไรจะได้ออกมา เฮ้อ...” 

นวัชนึกถึงบทสนทนากับสุชาติเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ซึ่งตอนนั้นทับทิมยังนั่งอยู่ในห้องนี้ แต่เขาจงใจไม่บอกเธอเรื่องบิดากับแม่เลี้ยง เพราะสุชาติขอเอาไว้ว่าอย่าให้ใครรู้ โดยเฉพาะทับทิม

“อ้าว งั้นบ้านกับที่ดินนั่นก็...” นราเทพไม่ได้พูดจบประโยค เพราะรู้ดีว่าเจ้านายเข้าใจเรื่องที่ตนจะพูด

นวัชพยักหน้า เอ่ยเสียงเบาลงกว่าเดิมว่า “เขาบอกว่าออกจากคุกเมื่อไร จะมาเซ็นยกที่ให้ทั้งหมด”

แต่คำขอร้องของสุชาติอีกเรื่องที่นวัชไม่ได้เล่าให้นราเทพฟังคือ อีกฝ่ายฝากฝังทับทิม บุตรสาวให้ตนช่วยดูแลด้วย ในฐานะคนบ้านใกล้เรือนเคียง สุชาติบอกว่าไม่ไว้ใจใครนอกจากเขา กระนั้น แม้สุชาติจะเอ่ยถ้อยคำดูดียกยอมากเท่าไร เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดเพื่อเอาใจเขา จะได้ช่วยปกป้องคุ้มครองบุตรสาวของตนเท่านั้น เพราะเขามีกำลังพอที่จะต่อกรกับเฮียโบ้ รวมไปถึงอนันตชัย คนดังในละแวกนี้

“หูย...จะว่าไปก็คุ้มนะเฮีย พี่ชาติยืมเฮียไปล้านหนึ่ง แต่เฮียได้ที่สวย ๆ ตรงนั้นมา ที่ตรงนั้นรวมแล้วเกือบห้าไร่ ถ้าผมจำไม่ผิด ราคาประเมินตั้งสามล้านกว่านี่ครับ” นราเทพพูดยิ้ม ๆ

“ก็ใช่น่ะสิ เฮียเคยทำอะไรขาดทุนด้วยหรือวะไอ้น้ำ ถ้าคำนวณแล้วขาดทุน จะทำไปทำไม” นวัชยิ้มอ่อน ใครจะมองว่าเขาใจดีมีเมตตาก็มองไป แต่คนอย่างเขา หากหว่านพืชไปย่อมหวังผลในภายภาคหน้าเสมอ

บ้านและที่ดินของสุชาติก็เช่นกัน เขาเล็งเอาไว้ตั้งแต่ตัดสินใจมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่แล้ว

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านของทับทิม หญิงสาวต้องเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครจึงไม่คิดจะเชิญอีกฝ่ายเข้าไปนั่งในบ้าน จึงตัดสินใจยืนคุยอยู่หน้ารั้วแทน

“หนูเองก็ติดต่อพ่อกับแม่ไม่ได้เหมือนกันค่ะ ไม่รู้เขาไปไหนกัน” ทับทิมลอบประเมินคนตรงหน้าเงียบ ๆ แม้เขาจะขับรถหรูราคาแพง เสื้อผ้าที่ใส่ก็ดูดีอย่างคนมีฐานะทั่วไป อายุน่าจะประมาณสามสิบกว่าปี ไม่เกินสี่สิบ รูปร่างหน้าตานับว่าดูดีตามประสาคนหนุ่มวัยนี้ แต่ดวงตาของเขาดูน่ากลัวไปหน่อย

“งั้นตอนนี้เธอก็อยู่คนเดียวน่ะสิ” เสียงทุ้มของเขาถามขึ้นขณะมองเข้าไปในบ้าน ราวกับมองหาใครบางคน เขาคงคิดว่าเธอกำลังโกหกอยู่กระมัง

“เปล่าค่ะ เพื่อนที่มหาลัยมาอยู่ด้วย” เธอพยายามไม่แสดงพิรุธออกไป แม้ว่าท่าทางของผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ดูคุกคาม หรือโลมเลียมแม้แต่น้อย กระนั้นเธอก็ต้องระวังไว้ก่อน

“คุณ...เอ่อ มีธุระกับพ่อหรือคะ ถ้าพ่อกลับมาจะให้หนูบอกว่าใครมาหาคะ” ทับทิมอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร เพราะหากบิดากับแม่เลี้ยงกลับถึงบ้าน จะได้บอกชื่อได้ถูก

เรื่องมีเจ้าหนี้ตามทวงหนี้ถึงบ้านนั้น คนที่เป็นลูกของผีพนันอย่างทับทิมชินชาเสียแล้ว

ผู้ชายคนนั้นหยิบนามบัตรจากกระเป๋าสตางค์ยื่นส่งให้เธอ ทับทิมรับมาอ่านชื่อของเขาในใจ

อนันตชัย ศิวะสวัสดิ์

Managing Director

ทว่าเมื่อทับทิมเห็นโลโก้ที่อยู่บนนามบัตร หญิงสาวก็อดสะดุ้งในใจไม่ได้ เพราะมันคือโลโก้ของเอเลน่า อาบอบนวด 

เธอจำได้ว่าที่นี่ไม่ได้เป็นแค่อาบอบนวดเท่านั้น แต่ยังเป็นผับ บาร์ และเป็นบ่อนพนันที่คนกระเป๋าหนักมักเข้าไปเล่นกัน เธอเคยได้ยินบิดาคุยกับแม่เลี้ยงตอนที่ทั้งคู่ไปเล่นที่นั่น แล้วหอบเงินกลับมาก้อนใหญ่ บิดายังยัดเงินใส่มือเธอตั้งสามหมื่น...แต่สองวันต่อมาท่านก็ขอยืม โดยอ้างว่าเอาไปแก้มือ แล้วจะคืนให้สองเท่า แต่เธอก็ไม่เคยได้คืนสักครั้ง

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น รู้จักฉันหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น ทับทิมจึงรีบส่ายหน้าทันทีตามสัญชาตญาณ เห็นเขายิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั่นไม่ได้ดูกรุ้มกริ่มแต่อย่างใด