บทที่ 4 ภาระที่ต้องรับ - 100% -

วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของทับทิม หญิงสาวตื่นมาเตรียมของสำหรับเจ้าถุงทองไว้แต่เช้า ส่วนเอกสารสมัครงานสำหรับยื่นให้ฝ่ายบุคคลนั้นเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อักสักพักนวัชคงมารับที่บ้าน เพราะเมื่อวานที่กินอาหารเย็นด้วยกัน เขาบอกว่าให้ไปกลับพร้อมเขาดีกว่าที่เธอต้องนั่งรถสองแถวไปบ่อปลาแสนบุศย์ด้วยตนเอง เพราะไหน ๆ ก็บ้านติดกัน 

ชุดทำงานของเธอมีแค่กางเกงยีนเข้ารูปกับเสื้อยืดแขนยาว และรองเท้าคัตชูเท่านั้น โชคดีที่เมื่อวานเธอเห็นทุกคนที่นั่นล้วนแต่งตัวไปทำงานแบบไม่มีพิธีรีตองมากนัก ส่วนใหญ่ก็กางเกงยีนเสื้อยืด หรือเสื้อเชิ้ตทั่วไป เธอจึงโล่งใจไม่น้อยที่ไม่ต้องหาซื้อชุดทำงานใหม่ เพราะกระทั่งเจ้านายอย่างนวัชก็ยังใส่แค่กางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตสีเรียบ ๆ 

ทับทิมปิดล็อกบ้านแล้วนั่งรอนวัชที่ม้านั่งหินใต้ต้นไม้ ได้ยินเสียงรถกระบะจึงเงยหน้าดู เมื่อเห็นว่าเป็นรถของเขาจึงรีบลุกขึ้นแล้วถือถุงพลาสติกใบใหญ่เดินเร็ว ๆ ไปที่รั้วทันที

“ถุงอะไรน่ะ” ชายหนุ่มลดกระจกลงมา แล้วบุ้ยหน้ามาที่ถุงในมือเธอ

“อาหารแมวกับทรายแมวค่ะ เอ่อ...หนูเอากะละมังใบเล็กไปไว้ที่ห้องทำงานของเฮียได้ไหมคะ จะได้เอาไว้ใส่ทรายแมว หนูรับรองว่าจะไม่ให้มีกลิ่นเหม็นในห้องเฮียแน่นอนค่ะ” ทับทิมพูดรัวเร็วให้จบในครั้งเดียว แม้ในใจจะคิดว่าตนเรียกร้องจากเขามากเกินไปแล้วก็ตาม ทั้งขอเอาแมวไปเลี้ยงที่ทำงาน และยังขนของใช้ของมันไปวางเกะกะในห้องของเจ้านายอีก 

“ไม่ต้องเอาไป!”

หญิงสาวได้ยินสี่คำนั้นจากปากเขา สีหน้าก็สลดลง เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ก็ได้ค่ะ หนูขอโทษนะคะ”

ทว่าประโยคถัดมาของนวัช ทำให้ทับทิมต้องเบิกตากว้างมองเขาราวกับไม่เชื่อหูตนเอง

“เฮียซื้อเตรียมไว้ให้แล้ว” เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยขณะพูด แต่เธอกลับงุนงงและสับสนกับคำพูดของเขา

“ซื้อเตรียมไว้แล้ว เฮียหมายถึงอะไรคะ”

“อาหารกับของใช้ของแมวน่ะ เมื่อวานเฮียซื้อเอาไว้ให้แล้ว กระบะใส่ทรายกับกรงด้วย เราไม่ต้องเอาไปหรอก เอาไปเก็บที่เดิมเถอะ” 

“หา! เอาจริงดิ” เธอหลุดปากพูดคำที่ใช้พูดกับเพื่อน แต่เขากลับตอบมาว่า

“ก็จริงดิ เอาไปเก็บไป แล้วรีบมาขึ้นรถ เดี๋ยวต้องแวะตลาดอีก”

หญิงสาวรีบเดินเอาถุงไปวางไว้หน้าประตู ยกกระเป๋าผ้าขึ้นมากอดไว้เพราะเจ้าถุงทองอยู่ในนั้น แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นรถเพราะไม่อยากให้เขารอนาน เธอลอบมองหน้าเขาจากด้านข้าง ในใจรู้สึกปลื้มปริ่มอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก เขาใจดีกับเธอถึงเพียงนี้ราวกับเป็นลูกหลานของตนเอง คงเป็นเพราะเห็นว่าเธอต้องอยู่ตามลำพังกับลูกแมวตัวเล็ก ๆ กระมัง

ทับทิมอดนึกถึงบิดาไม่ได้ จนป่านนี้แล้วเธอยังไม่สามารถติดต่อท่านได้เลย

เมื่อถึงบ่อปลาแสนบุศย์ ทับทิมก้าวลงจากรถของนวัชโดยมีสายตาหลายคู่ลอบมอง ในมือของหญิงสาวมีน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ซึ่งเป็นอาหารเช้าของทั้งคู่ ตอนที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปยังประตูทางเข้าอาคาร บรรดาพนักงานที่มาถึงก่อนต่างรีบพากันวิ่งกลับไปนั่งที่ของตน ทำทีเป็นว่าเมื่อครู่ไม่ได้แอบมองเจ้านายกับเด็กในปกครองที่พามาทำงานด้วย

ไม่เพียงแค่พามาทำงานที่นี่เท่านั้น แต่ยังให้นั่งห้องเดียวกัน นับว่าเป็นเรื่องที่เกินคาดอย่างยิ่งสำหรับทุกคน

“วีครับ เอาเอกสารสมัครงานให้เฮียหน่อย” เขาพูดกับวรวีย์ ซึ่งเป็นฝ่ายบุคคลก่อน จากนั้นจึงหันไปพูดกับทับทิมว่า

“เอาน้ำเต้าหู้มา เดี๋ยวเฮียถือขึ้นไปเอง เราไปเอาแก้วที่ครัวเถอะ” นวัชยื่นมือไปตรงหน้าหญิงสาว ครั้นพอเขารับมาถือไว้แล้วกลับนึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นได้ จึงพยักหน้าให้ทับทิมเดินตามไปที่ครัว

เขามองชั้นวางแก้วที่ล้างเก็บไว้แล้วเรียบร้อย หยิบแก้วมัคใบสีกรมมาถือไว้แล้วพูดว่า “นี่คือแก้วของเฮีย เวลาทับทิมจะเอาแก้วให้เฮียต้องเป็นใบนี้เท่านั้น เพราะเฮียจะไม่ใช้แก้วร่วมกับคนอื่นน่ะ แต่ส่วนใหญ่คนที่นี่ก็จะกินแก้วใครแก้วมันอยู่แล้ว”

“อ้าว หนูไม่ได้เตรียมมาค่ะ” เห็นเธอยิ้มแห้ง เขาจึงเปิดตู้หยิบแก้วสำหรับแขกให้เธอใช้ไปก่อน

“เอาใบนี้ไปใช้ก่อน เป็นแก้วรับแขกน่ะ” เขาลืมนึกถึงเรื่องนี้ไป มิเช่นนั้นคงซื้อแก้วเตรียมไว้ให้เธอแล้ว

ทว่า พอนึกถึงเรื่องแก้วน้ำ นวัชก็อดแปลกใจตัวเองไม่ได้ ทำไมเขาต้องเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างไว้ให้พนักงานคนหนึ่งด้วยเล่า ทั้งที่ความจริงแล้วเรื่องเล็กเช่นนี้เธอย่อมจัดการเองได้อยู่แล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วพลางพูดว่า “ขึ้นห้องกันเถอะ”

แต่พอพูดออกไปแล้ว เขาก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าประโยคเมื่อครู่ช่างชวนให้คิดเลยเถิดเสียจริง

เมื่อเดินขึ้นบันไดมาชั้นสองแล้วเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป ทับทิมจึงเห็นโต๊ะทำงานของตนวางอยู่ในแนวเดียวกับโต๊ะทำงานของนวัช เขาอยู่มุมซ้ายใกล้หน้าต่าง เธออยู่มุมขวาใกล้ประตู โดยมีตู้เอกสารคั่นกลางราวกับแบ่งอาณาเขตระหว่างกัน ทำให้เธอได้แต่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะหากเขาตั้งโต๊ะแบบหันหน้าชนกันคงอึดอัดไม่น้อย

ทับทิมตาวาวเมื่อเห็นข้าวของเครื่องใช้สำหรับแมววางอยู่ในห้องทำงานจริงตามที่เขาพูดไว้ รอยยิ้มกว้างยิ่งกว่ากว้างเพราะเจ้านายแสนใจดีของเธอไม่ได้เตรียมแค่ของที่จำเป็นเท่านั้น แต่เขายังซื้อของเล่นและไม้ตกแมวให้มันอีกด้วย และที่สำคัญ กรงที่เขาเตรียมไว้ให้ค่อนข้างใหญ่ไม่น้อย ทำให้เธอทั้งตื่นเต้นและดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“มีน้ำพุแมวด้วย!” หญิงสาวรีบปล่อยเจ้าถุงทองให้เดินอยู่บนพื้นอย่างอิสระ แล้วจัดการกับกระบะทรายแมวก่อนเป็นอย่างแรก ส่วนลูกแมวตัวน้อยนั้นเอาแต่จด ๆ จ้อง ๆ ใช้จมูกดมฟุดฟิดไปมาอยู่แต่น้ำพุแมว เมื่อเธอเห็นมันให้ความสนใจกับบรรดาของเล่นใหม่แล้ว จึงเดินไปนั่งที่โต๊ะของตน

“ขาดเหลืออะไรก็บอกนะ เลิกงานจะได้ไปซื้อกัน” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาจากอีกฝั่ง ทับทิมได้แต่ยิ้มกว้าง ตอบกลับไปว่า

“ไม่ขาดเลยค่ะ มากเกินไปด้วยซ้ำ ขอบคุณนะคะเฮีย...แล้วนี่หนูต้องเริ่มทำอะไรก่อนคะ”

“กินน้ำเต้าหู้ไปก่อน เดี๋ยวเอาเอกสารไปให้เซ็น” 

นวัชลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะของทับทิมพร้อมเอกสารสมัครงาน และถุงปาท่องโก๋ เขาวางไว้ให้บนโต๊ะแล้วพูดว่า

“กินไปกรอกไปก็ได้ ปาท่องโก๋นี่กินให้หมดเลยนะ เฮียแบ่งไว้แล้ว กรอกเสร็จก็เอาให้เฮีย”

“ค่ะ” เธอเพิ่งจะพยักหน้ารับ ประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะสามครั้ง 

นวัชเดินไปเปิดประตู เห็นศุภสิทธิ์ยืนอยู่จึงถามว่า “ว่าไงโต้ง”

“คุณเปิ้ลมาครับเฮีย” ศุภสิทธิ์เอ่ยเบา ๆ

“มาทำไม วันก่อนก็มาเก็บเอกสารไปแล้วไม่ใช่หรือ” นวัชถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าทำไมปรีญาดาถึงมาที่นี่

“ผมก็ไม่รู้ครับเฮีย คุณเปิ้ลบอกแค่ว่ามาหาเฮียครับ ผมเลยให้นั่งรอในห้องประชุม”

นวัชพยักหน้า “บอกเขาว่ารอสักสิบห้านาทีละกัน ขอเฮียคุยงานกับเด็กใหม่ก่อน”

เขาจงใจพูดแบบนี้เพื่อให้ปรีญาดาเห็นว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอมากไปกว่าลูกน้องของตน และเพื่อตอกย้ำว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเธอแม้แต่น้อย