LOGINไม่ว่าจะเดินไปมุมไหนของบ้านก็เห็นแต่ภาพถ่ายวันแต่งงานของเขาและเธอ เพราะฌอห์ณเป็นคนสั่งแขวนด้วยตัวเอง “เช็ดถูอยู่ทุกวัน ยังไม่เลิกเห่ออีกเหรอ” “แต่งงานครั้งเดียวในชีวิต ใครจะไม่เห่อบ้าง” ครีมยิ้มให้คนตรงหน้า ถึงแม้จะผ่านไปนานเกือบปีหลังจากแต่งงาน แต่ฌอห์ณยังคงยืนมองมันทุกวันเหมือนภาคภูมิใจนักหนาแถ
“…..” “อยู่ด้วยกันมีลูกจนถึงขนาดนี้ ยอมแต่งงานได้แล้ว” แค่เธอไม่ตอบมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการปฏิเสธ “ขอคิดดูก่อน” “จะคิดอะไรอีก ไม่ต้องคิดแล้ว” “ถ้าคิดจะขอแต่งงาน ทำไมไม่ขอตั้งแต่ตอนนั้น ทำไมถึงได้ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานจนถึงขนาดนี้” ครีมพูดในสิ่งที่คิดมาโดยตลอด ถึงแม้จะไม่ได้จัดงานแต่งใหญ่โตเ
แสงแดดอ่อนยามเช้าเล็ดลอดผ่านเข้ามาในห้องนอนกระทบใบ หน้าเกลี้ยงเกลา ช่วยปลุกหญิงสาวให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา… “อื้ออ…” ครีมร้องครางในลำคอยามที่ขยับตัวแล้วรู้สึกปวดร้าวระบมไปทั่วร่างกาย โดนฌอห์ณกอดรัดฟัดเหวี่ยงมาทั้งคืน กว่าจะยอมปล่อยให้เธอได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งสาง “นอนต่อสิ เดี๋ยววันนี้ฌอห์ณดูลู
ร่างกายที่หนักอึ้งค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวด เพดานที่สว่างจ้าไปด้วยหลอดไฟสีขาวและกลิ่นยาคละคลุ้งทำให้ครีมได้สติพยายามจะลุกขึ้นนั่ง “อย่าเพิ่งขยับนะครีม นอนพักก่อน” “คิงอยู่ไหน ลูกปลอดภัยดีใช่มั้ย” คนเป็นแม่ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะเพียงเพราะคิดถึงแต่หน้าลูก “คิงปลอดภัยดี อีกเดี๋ยวคงได้เจอกัน
“หมออยู่ไหน หมอ!” ฌอห์ณตะเบ็งเสียงร้องเรียกดังลั่น จนพยาบาลพิเศษแถวนั้นรีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามาหา “ไม่เห็นหรือไงว่าเมียฉันเจ็บขนาดนี้ มัวนิ่งกันอยู่ได้! ไปตามหมอมาสิ ตามมาเดี๋ยวนี้” “ญาติใจเย็นๆ ก่อนนะคะ คุณหมอเพิ่งออกจากห้องผ่าตัด ตอนนี้กำลังมาค่ะ” “จะให้เย็นยังไง เมียกับลูกฉันทั้งคน” “ครีมทนได้
“ฮึก…” ฌอห์ณสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หลังจากได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของคนรัก ร่างบางนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง บนใบหน้าสะสวยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา “ร้องไห้ทำไม เป็นอะไร เจ็บท้องจะคลอดเหรอ” “ครีมปวดขา” ครีมก้มลงมองเท้าของตัวเองที่เริ่มบวมขึ้นมากแล้ว ตอนนี้เธอท้องได้แปดเดือนกว่า อีกไม่กี่สัปดาห์ก็คงถึงก
“แล้วขวัญอยากมีน้องหรือเปล่า” เด็กน้อยนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามของพ่อ ครุ่นคิดอยู่นานสองนานกว่าจะตอบ “อยากมีน้องค่ะ ขวัญอยากมีน้องผู้หญิง” ถ้ามีน้องผู้หญิงจะได้แต่งตัวสวยเหมือนกัน มีเพื่อนเล่นตุ๊กตาแล้วเป็นใครบ้างจะไม่อยากมี “ถ้าขวัญอยากมีน้องก็ต้องบอกแม่นะ ถ้าแม่โอเค เดี๋ยวพ่อจัดให้เลย” “ทำน้องย
“เดี๋ยวเช็ดตัวให้นะ” ครีมถอดชุดผู้ป่วยออกด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูที่เปียกหมาดเช็ดไปตามใบหน้าคมคายไล่ลงมาถึงเรือนร่างกำยำ อาการของฌอห์ณดีขึ้นมาก จนเกือบหายเป็นปกติ ยังเหลือแค่ผื่นแดงที่ขึ้นตามตัวอีกนิดหน่อย “โทรตามน้องขวัญให้หน่อย คิดถึงลูก” พอไม่เห็นลูกสาวมาเยี่ยมก็ถามหา ฌอห์ณนั่งรอน
“พ่อ~” ฌอห์ณหันใบหน้าไปมองลูกสาวที่เพิ่งมาใหม่เพียงเล็กน้อย แกล้งนั่งทำเป็นไม่สนใจ จนน้องขวัญสงสัยเมื่อเห็นท่าทางของพ่อเปลี่ยนไป “น้องขวัญมาแล้วนะ ไม่ได้ยินหรือไง” เด็กน้อยชะเง้อหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะทำตาแป๋ว “ทำไมมาช้า รู้ไหมว่าพ่อรอทั้งวันเลยนะ” “คุณย่าพาน้องขวัญไปซื้อหนังสือนิทานเล่มใหม่ แถมย
“…..” “พาลูกมาวันนี้เลยก็ได้นะ ฌอห์ณไม่ติดอยู่แล้ว” “จะพามากินข้าวไม่ใช่เหรอ รีบไปสิ” “อย่าเปลี่ยนเรื่อง! แค่ตอบคำถามมันยากนักเหรอ” ฌอห์ณโน้มใบหน้าเข้าหา พอไม่มีคำตอบก็ชอบหนีปัญหาแบบนี้ทุกครั้ง “จะย้ายมาอยู่ด้วยกันวันไหน รอนานแล้ว” “เร็วๆ นี้แหละ” “อย่าพูดแค่ส่งๆ ฌอห์ณขอวันที่แน่ชัด” “…..”