ตอนที่ 12

          ระหว่างเดินทางกลับมาจากเมืองดาร์วินเพื่อมาหาโซเฟีย เดลโชคร้าย เมื่อคณะของเขาโดนโจรป่าดักปล้นระหว่างเดินทางกลับบ้าน โจรป่าพวกนี้รู้ดีว่าคนงานทุกคนที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากดาร์วิน ต้องได้เงินค่าจ้างติดไม้ติดมือมาบ้างไม่มากก็น้อย เป็นเหตุให้เกิดการดักปล้นชิงทรัพย์กันทุกวี่ทุกวัน ใครโชคร้ายก็ถูกสังหารอย่างเลือดเย็น ใครโชคดีก็ผ่านไปได้

และโชคชะตาก็บันดาลให้เดลเป็นหนึ่งในคนโชคร้าย  เดลไม่ตายก็จริง แต่ก็ถูกจับตัวส่งไปให้นายหน้าค้าแรงงานเถื่อน ต้องกลายไปเป็นแรงงานอยู่ที่เหมืองเถื่อนแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองคาลกูรี*

          ก่อนหน้าที่เดลจะเดินทางออกมาจากเมืองดาร์วินเพียงหนึ่งวัน หลังจากได้รับเงินค่าจ้าง เดลแวะไปที่ร้านขายเครื่องประดับเล็กๆในเมืองดาร์วิน เลือกซื้อแหวนมาหนึ่งวง ตั้งใจเอาไว้แน่วแน่ว่าเมื่อกลับมาถึงบ้าน จะขอแต่งงานกับโซเฟียในทันที ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่เขาตั้งใจ

          เดลพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะกลับมาหาโซเฟีย ทว่าเหมืองแห่งนั้นมีระบบป้องกันและตรวจตราที่แน่นหนา ยากเหลือเกินที่มนุษย์คนใดจะเล็ดรอดผ่านรั้วลวดหนามออกมาในสภาพที่ยังมีลมหายใจ

          5 ปีผ่านมา เดลต้องตกอยู่ในสถานภาพของกรรกรเหมือง แม้งานจะเหนื่อยหนักและโหดหินสักแค่ไหน แต่งานหนักกลับไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เดลเป็นทุกข์ที่สุด เพราะความทุกข์ที่สุดของเดล ล้วนเกิดจากความห่วงใยและคิดถึงโซเฟียมากกว่า  

------------

เมืองคาลกูรีมาจาก (Kalgoorlie)* ตั้งอยู่ในรัฐออสเตรเลียตะวันตก เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1893 เกิดขึ้นในยุคของการตื่นทอง เมื่อผู้แสวงโชคจำนวนมากมายจากทั่วออสเตรเลียพากันหลั่งไหลเข้ามาขุดหาสายแร่ทองคำ บรรดานักขุดทองรุ่นแรกๆต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสภาพความเป็นอยู่ที่ไร้กฎหมาย แร้นแค้น สารพัดโรคภัยไข้เจ็บที่แพร่ระบาด พลเมืองส่วนใหญ่ของคาลกูรีจึงเป็นพวกนักแสวงโชค ดินแดนแห่งนี้ก็เป็นที่รู้จักในฐานะดินแดนป่าเถื่อนที่เต็มไปด้วยโจรผู้ร้าย โสเภณี และเรื่องราวการผจญภัยมากมายในยุคตื่นทอง

------------

          ใกล้ค่ำวันเดียวกันนั้น อยู่ๆโซเฟียก็เจอกับเรื่องที่ทำให้ต้องประหลาดใจ เมื่อทนายร่างท้วมขับรถกลับมาที่ฟาร์มของเธออีกครั้ง โซเฟียทำตามมารยาทด้วยการเชื้อเชิญจอร์จให้เข้ามานั่งคุยกันในบ้าน เพราะขณะนั้นอากาศภายนอกเริ่มหนาวเย็นลงทุกที

เมื่อเข้ามาในบ้าน ซาบรีน่ายกแก้วน้ำเปล่ามาเสิร์ฟให้แขกผู้มาเยือนอย่างรู้จังหวะ ชากาแฟหมดไปนานแล้ว ทั้งบ้านจึงรับรองจอร์จได้เพียงน้ำเปล่าเท่านั้น

           “ฉันได้นำเรื่องที่เธอขอ ไปบอกโจนาธานแล้ว…..”

          จอร์จกล่าวทันทีที่ทรุดร่างท้วมลงนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นก็หยุดครุ่นคิดในช่วงสั้นๆ ยกไปป์ขึ้นสูบ

การที่จอร์จไม่กล่าวต่อให้จบ ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับโซเฟียว่าเกิดอะไรขึ้น คุณโจนาธานปฏิเสธคำขอร้องของเธอหรืออย่างไร? ทำให้โซเฟียรีบถามออกไปด้วยน้ำเสียงอยากรู้

          “คุณโจนาธานว่าอย่างไรบ้างคะ?”

จอร์จขยับไปป์ขึ้นสูบอีกครั้ง ปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนสุดออกช้าๆ เหมือนพยายามระบายความอึดอัด ก่อนจะตอบออกมาอย่างไม่รีบร้อนนัก

          “เธอกับลูกสาวจะอยู่ต่อก็ได้” ทนายกล่าวยิ้มๆ สายตามีเลศนัยชำเลืองมองมาที่ใบหน้าสวยของโซเฟีย

          “จริงหรือคะ ขอบคุณมาก ขอบคุณ” โซเฟียแสดงอาการดีใจออกมาอย่างไม่อาจปิดซ่อน

ทนายยกไปป์ขึ้นสูบอีกครั้ง พ่นควันสีขาวจางกระจายไปในแสงไฟสลัว ทอดสายตามองใบหน้าสวยของโซเฟียด้วยความสนใจ มีบางขณะที่สายตาวาวประกายของจอร์จเผลอไปจับจ้องอยู่ที่ร่องอกอวบอิ่มของโซเฟียอย่างลืมตัว

จอร์จกวาดสายตากระหาย ไม่เพียงสำรวจตรวจค้นภายนอก หากยังจ้องลึกเข้าไปในความเหว่ว้าของผู้หญิงตรงหน้าอย่างหักห้ามใจเอาไว้ไม่ได้ ผู้หญิงที่สามีและชู้รักห่างหายไปนานกว่า 5 ปี ในใจของเธอคงอัดแน่นเอาไว้ด้วยความปรารถนา หล่อนคงกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์เร่าร้อนจนประมาณมิได้

ทนายได้กลิ่นความต้องการที่คัดคั่งหลั่งไหลอยู่ในธารอารมณ์ของหล่อนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากัน

“น่าสงสารเธอกับลูกสาวที่ต้องอยู่กันเพียงลำพัง”

“ขอบคุณที่เห็นใจฉันกับลูกสาว”

“แล้วเธอไม่เหงาบ้างรึ” เขาย่นหน้าฝาก พ่นควันบุหรี่สีขาวขุ่น กระจายไปในมวลอากาศ หากกิเลสตัณหาเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ มันคงพวยพุ่งออกมาเช่นเดียวกับควันบุหรี่ที่จอร์จเพิ่งพ่นออกมาจากริมฝีปากรกไรหนวดของเขา

“เอ่อ…” โซเฟียตกใจ เขาคิดอะไรของเขา จอร์จไม่ควรตั้งคำถามเช่นนี้กับเธอ และเธอเองก็ไม่ควรตอบ

“ฉันเข้าใจ” เขากล่าวยิ้มๆ สรุปเอาเอง ทำตัวราวกับผู้วิเศษที่หยั่งรู้ในความปรารถนาที่โซเฟียพยายามปกปิดมันเอาไว้ด้วยสำนึกผิดชอบชั่วดี เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่ามีสามีแล้ว   

ทนายเจ้าเล่ห์แอบจินตนาการไปด้วยอารมณ์เตลิดเลย คิดไปว่าจะเป็นยังไง? หากเขาได้อยู่บนเตียงกับเธอ ได้คร่อมควบอย่างจ๊อกกี้ ราวกับเธอเป็นแม่ม้าสายพันธุ์ดี จะเป็นอย่างไรนะ? หากทันทีทันใดในตอนนี้ เขาได้ร่วมรักกับเธอบนโต๊ะตรงหน้า กลางพื้นห้อง หรือไม่ก็ที่ขอบหน้าต่าง

เขารู้สึกอยากจูบประทับลงบนผิวอุ่นๆและเนื้ออ่อนๆของเธอให้หายอยาก จอร์จขยับไปป์ขึ้นสูบถี่ ความต้องการทำให้แสดงอาการกระวนกระวายออกมาด้วยความลืมตัว

เขาอยากเห็นอากัปกิริยาตอบสนอง อยากเห็นอาการสะดุ้งของผิวกายหล่อนเมื่อไรหนวดสากของเขาถากไถลงบนเรือนกายที่ร้างไร้สัมผัสจากผู้ชายมานานหลายปี อยากเห็นเรือนร่างของหล่อนกระตุกเต้นอยู่ภายใต้ลำตัวของเขา ว่าหล่อนจะปลดเปลื้องอารมณ์ระริกระเริงออกมาแค่ไหน ถ้าหล่อนถูกเขาเล้าโลมด้วยสัมผัสปลุกเร้ารุนแรง

จอร์จคิดว่าตัวเองรู้เท่าทันความปรารถนาของมนุษย์ด้วยกัน เข้าใจถึงหัวอกของผู้หญิงที่ต้องตกอยู่ในห้วงอารมณ์อันเปล่าเปลี่ยว และเขาอยากชะล้างความเดียวดายให้หล่อน

เมื่อครุ่นคิดจนแน่ใจ รอยยิ้มเล็กๆที่แฝงเอาไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของจอร์จ ก่อนจะกล่าวออกมาเบาๆ มองโซเฟียด้วยสายตาของสุนัขจิ้งจอกที่จ้องมองเหยื่อตรงหน้าด้วยความหิวกระหาย ท่ามกลางสถานการณ์อันได้เปรียบ

“เธอกับลูกอยู่ต่อได้”

“ขอบคุณมากค่ะจอร์จ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความดีใจ