MasukShare
ตอนที่ 11
Tanggal publikasi:
2025-02-20 22:58:32“แต่…”
“แต่อะไร”
“แต่อยากจะขอผลัดผ่อนต่อไปอีกสักหน่อยได้ไหมคะ”
“เท่าที่ผ่านมา ก็นับว่าคุณโจนาธานปรานีครอบครัวเธอมากแล้ว”
“คุณโจนาธาน...”โซเฟียเรียกชื่อของชายที่จอร์จอ้างถึง พลางทอดสายตามองไปที่รถ แลเห็นร่างของผู้ชายคนหนึ่งถูกอำพรางเอาไว้เบื้องหลังบานกระจกสีเทาในรถคันใหญ่ มองจากไกลๆพอเดาได้ว่าชายที่นั่งอยู่ในรถไม่ได้มีทีท่าสนใจฟาร์มของเธอมากไปกว่าหนังสือพิมพ์ที่กำลังพลิกอ่านอยู่ในมือ
“คุณโจนาธานอยู่ในรถใช่ไหม ฉันจะลองวิงวอนเขาดู...ขอให้ฉันได้พูดกับเขานะคะ” โซเฟียละล่ำละลักออกมาเหมือนเพิ่งคิดบางอย่างได้ ทั้งที่ความหวังดูจะเลือนรางเต็มที “อย่าไปรบกวนเขาเลย...ฉันเป็นทนายของเขา มีอะไรก็คุยกับฉันสิ” ทนายทำเสียงดุถ้อยคำนั้นฉุดรั้งขาของโซเฟียที่กำลังจะก้าวออกไปข้างหน้าให้หยุดกึก ทว่าไม่อาจยับยั้งปลายเท้าน้อยๆของซาบรีน่าผู้เป็นลูกสาว ที่กำลังวิ่งถลาออกไปยังรถสีดำคันใหญ่ซึ่งจอดห่างออกไปไม่ไกล
ซาบรีน่านิ่งฟังเงียบๆก็จริง หากในความสงบนั้น ก็จับใจความในเรื่องที่แม่และทนายคุยกันจนเข้าใจชัดเจน น้ำตาและมือของแม่ที่สั่น ทำให้เธอไม่อาจนิ่งดูดายได้อีกต่อไป
“คุณโจนาธานคะ...คุณโจนาธาน เมตตาด้วยเถอะ เมตตาด้วยเถอะนะคะ อย่าเพิ่งยึดบ้าน อย่าเพิ่งยึดฟาร์มของเรา ได้โปรดรอให้ลุงเดลกลับมาก่อนได้ไหมคะ” มือน้อยๆและน้ำเสียงแผ่วพร่าน่าเวทนา เคาะไปที่กระจกรถเบาๆ เรียกร้องให้คนที่นั่งอยู่ในรถหันมาสนใจในความทุกข์ยากของเธอบ้างเสียงร้องและมือน้อยๆที่เคาะกระจกรถ ทำให้ชายที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในรถถึงกับต้องหมุนบานกระจกลงช้าๆ เพราะเสียงโวยวายของซาบรีน่าที่ดังลั่น
“หืม...เธอว่าอะไรนะ” เขาถาม ขมวดคิ้วมองเธอด้วยความแปลกใจใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มชะโงกออกมาจากรถเพียงเล็กน้อย วัยคงไล่เลี่ยกับซาบรีน่า หน้าผากกว้างและนูนสวย เส้นผมสีน้ำตาลไหม้เรียบสลวยด้วยน้ำมันบางๆ โหนกแก้มสูงรับกับเบ้าตาลึก หัวคิ้วคมสัน แลเห็นเส้นขนคิ้วเรียงแนวแน่นเป็นระเบียบ ริมฝีปากบางเหยียดและหยักลึกได้รูป ดวงตารียาว ฉาบฉายไว้ด้วยประกายสีน้ำผึ้งชวนฝัน
ซาบรีน่ารู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นช่างสวยงาม แม้จะดูดุในยามที่เขาหรี่เล็งใบหน้าของเธอด้วยความฉงนก็เถอะ
“คุณโจนาธานใช่ไหมคะ” ซาบรีน่าถาม
“หืม…ฉันดูแก่ขนาดนั้นเชียวหรือ” เขาย่นหน้าผาก หัวเราะออกมาเบาๆ ขำที่เธอคิดว่าเขาคือโจนาธานผู้เป็นพ่อ
“เอ่อ…ไม่ใช่คุณโจนาธานหรือคะ”
“โจนาธานคือพ่อฉัน”เขาตอบเบาๆด้วยกังวานเสียงทุ้มนุ่ม จ้องมองใบหน้าสวยของเธอที่อยู่ในอาการตกใจ
“ขะ..ขอโทษค่ะ คิดว่าคุณคือคุณโจนาธาน”
เท้าน้อยๆขยับถอยห่างออกมาจากรถในทันที
“นี่บ้านเธอหรือ?” ชายหนุ่มชะโงกหน้าออกมามองเขาไม่ได้ลงจากรถ หรี่ตามองบ้านซ่อมซ่อที่ตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ขมวดคิ้วมองสภาพความเป็นอยู่ของเธอด้วยความฉงนใจ ไม่อยากเชื่อหญิงสาวที่งดงามเหมือนนางฟ้าที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ จะเกิดและเติบโตมาจากบ้านที่มีสภาพซอมซ่อหลังนี้
ไม่นานโซเฟียและทนายร่างท้วมก็ก้าวตามมาที่รถ“ฉันขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะคะ” โซเฟียรั้งแขนของซาบรีน่าเบาๆ ส่งสายตาขอโทษชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถ ที่ซาบรีน่าตีโพยตีพาย เสียงดังใส่เขาด้วยความเข้าใจผิด คิดว่าเป็นโจนาธาน
“ปิดกระจกเถอะคุณหนู” ทนายแนะชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถ กลัวว่าเสียงดังของซาบรีน่าจะสร้างความรำคาญให้เขา “ช่างเถอะ...” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าคุณจะกรุณา...ขอให้ฉันกับแม่ได้อาศัยอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้ต่อไปอีกสักพักจะได้ไหมคะ” ซาบรีน่าอ้อนวอนทนายตวัดสายตามองหน้าของซาบรีน่าด้วยแววตาหนักใจในความดื้อดึงของเธอ
“ได้...ฉันจะให้เธออยู่ต่อ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถตอบออกมาด้วยน้ำเสียงดัง จงใจให้จอร์จได้ยินไปพร้อมๆกัน เหมือนรู้ว่าจอร์จต้องคัดค้าน“แต่ว่า…เอ่อ คุณคริสโตเฟอร์ครับ ผมได้รับมอบหมายงานมาจากคุณพ่อของคุณว่าให้มาจัดการเรื่อง...” ทนายรีบคัดค้านออกมาทันที ทว่าไม่ทันที่จะกล่าวจบ ชายหนุ่มก็รีบขัดออกมาเสียงดังเป็นเชิงตัดรำคาญ
“ไม่เป็นไรจอร์จ…เรื่องนี้ฉันจะบอกพ่อเอง”“ขอบคุณค่ะ…ขอบคุณ” ซาบรีน่าละล่ำละลัก แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
เธอแทบจะทรุดเข่าลงขอบคุณเขา นึกในใจว่าชายผู้นี้ช่างรูปงามและใจดี
ดวงตาสีฟ้าของหญิงสาววาวประกายด้วยความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ไม่คิดไม่ฝันว่าในวันที่สิ้นไร้ความหวัง กลับแลเห็นแสงสว่างรำไรที่ปลายอุโมงค์อันมืดมิดอีกครั้ง
จอร์จแอบทำสีหน้าไม่พอใจ รู้สึกเหมือนโดนหักหน้า
“เสร็จธุระแล้วใช่ไหมจอร์จ…จะได้กลับเสีนที” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถถาม
“ครับ” จอร์จพยักหน้า
คริสโตเฟอร์ละสายตาจากใบหน้านิ่วของทนาย เปลี่ยนไปมองสองแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยความดีใจ
ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มเรียบๆให้เธอ ซาบรีน่ารู้สึกได้ว่าดวงตาสีน้ำผึ้งชวนฝันของเขานั้นอ่านได้ยาก มันดูหวานและเต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์ก็จริง หากก็ซ่อนประกายเพลิงเอาไว้ข้างใน
กังวานเสียงของเขาดูคล้ายจะอบอุ่นเป็นมิตร ทว่าก็เจือเอาไว้ด้วยความกร้าวแกร่งในน้ำเสียง เมื่อครู่ที่เขาออกคำสั่ง แม้แต่จอร์จก็จำต้องเออออ ยอมตาม ไม่กล้าขัดในสิ่งที่เขาสั่ง
เมื่อลับจากสายตาของคริสโตเฟอร์ ทนายแอบส่ายหน้าเบาๆ เมื่อธุระที่โจนาธานผู้เป็นนายสั่งให้มาจัดการนั้นไม่บรรลุตามเป้าหมายที่ตั้งใจเอาไว้ แต่เมื่อคริสโตเฟอร์ผู้เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของโจนาธานเป็นคนขอเอาไว้ จอร์จจึงจำใจยอมผ่อนปรนให้เป็นกรณีพิเศษ
ที่เมืองคาลกูรี (Kalgoorlie)
Bab terbaru
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 91
“ดึกดื่นป่านนี้ คุณหนูจะไปไหนครับ” คนรับใช้ถามด้วยความแปลกใจ“ไปบ้านของจอร์จ…เร็ว! แล้วอย่าถามอะไรมาก”จากนั้นรถม้าก็เคลื่อนออกไปด้วยความรวดเร็ว เสียงเท้าของแซนดร้าที่วิ่งลงบันไดบ้านไปเมื่อครู่ เสียงเฟืองและล้อรถม้าที่เสียดสีกับพื้นกรวดจากการออกตัวด้วยความเร็ว ดังขึ้นไปถึงชั้นบนของบ้าน โทนี่และซินเทียที่กำลังวิวาทะกันอยู่ในขณะนั้น รีบชะโงกหน้าออกมามอง“แซนดร้า…นั่นลูกจะไปไหน”ด้วยความตกใจ ซินเทียตะโกนไล่หลังรถม้าที่กำลังจะพาร่างของแซนดร้าหายลับไปในราตรีกาลอันมืดมิดจอร์จส่ายหน้า…น้ำตาซึม นึกตำหนิในอารมณ์ชั่ววูบของตนเอง ถ้าแซนดร้าเป็นอะไรไป เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเป็นอันขาดสองเดือนผ่านไป“ช่างเป็นชุดแต่งงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด…” ซาบรีน่าซึ่งอยู่ในชุดวิวาห์ ดวงหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม รำพึงออกมาลอยๆ มองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก “เธอตะหากที่สมบูรณ์แบบ…ไม่ใช่ชุดแต่งงานสักหน่อย”คริสโตเฟอร์ในชุดเจ้าบ่าวสีเทาขรึม ก้าวเข้ามาใกล้ ทาบร่างกายกำยำใหญ่เอาไว้ที่ด้านหลังของซาบรีน่า กอดและก้มกระซิบเบาๆที่หลังใบหูเพียงปีแรกหลังแต่งงาน ทั้งสองก็ได้ทายาทเป็นลูกชายไว้สืบสกุล และอีกปีถัด
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 90
โทนี่ถอดหมวก ถอดเสื้อโค้ทสีดำออกช้าๆ แขวนไว้ที่หลังประตูแล้วก้าวขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านโดยไม่ลืมมองไปที่ห้องนอนของแซนดร้าผู้เป็นลูกสาว พบว่าเธอไม่อยู่ จำได้ว่าแซนดร้าบอกเอาไว้ว่าจะออกไปหาคริสโตเฟอร์ เกี่ยวกับเรื่องพินัยกรรมที่ทำให้แซนดร้าดีใจจนเนื้อเต้น “ยังไม่นอนอีกหรือ” โทนี่ถามภรรยาที่ทอดร่างอยู่บนเตียงนอน อดสะท้อนใจไม่ได้ว่าแม้เธอจะยังไม่หลับ ก็ไม่ได้หมายความว่าซินเทียกำลังรอคอยการกลับมาของเขา “คุณหายไปไหนตั้งนาน” ซินเทียถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ห่วงฉันด้วยหรือ” สามีขมวดคิ้ว นิ่วหน้า “ถามอะไรอย่างนั้น...ถามเหมือนคุณไม่รู้ใจฉัน คุณเป็นสามีของฉันนะโทนี่” ซินเทียตัดพ้อโทนี่อยากจะตอบว่า ‘ใช่…ฉันไม่เคยรู้ถึงจิตใจลึกๆของเธอเลย…ซินเทีย’ทว่าสุดท้าย เขาก็เก็บถ้อยคำยอกย้อนนั้นเอาไว้ในใจ “ไม่ห่วงคุณแล้วจะห่วงใคร…คุณเป็นสามีฉันนะโทนี่” เธอกล่าวให้เขาได้คิด “สามียังงั้นรึ!....ช่วยบอกหน่อยเถอะว่าฉันควรจะภาคภูมิใจกับตำแหน่งนี้ใช่ไหม?” โทนี่ทำน้ำเสียงเย้ยหยัน เหมือนกับคนที่สูญสิ้นศรัทธาในชีวิตคู่ของตนมานานแล้ว ซินเทียขมวดคิ้
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 89
สีหน้าของโทนี่เต็มไปด้วยความขมขื่น นิ่งฟังเสียงตึงตังของเตียงที่เคลื่อนไปกระแทกผนัง ดังอยู่เป็นจังหวะที่ต่อเนื่องและยาวนาน ยิ่งได้ยินยิ่งโกรธแค้น ชิงชัง และริษยาจอร์จที่บรรเลงลีลารักได้ยาวนานโดยไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ไม่เหมือนกับเขาที่มักจะล้มเหลวในทุกครั้ง จากความบกพร่องของกล้ามเนื้อที่เกี่ยวของกับการกลั้นเกร็งการหลั่งซึ่งไม่อาจบังคับได้อวัยวะชิ้นนั้นมันอยู่เหนือการควบคุมของเขามานานแล้ว สืบเนื่องมาจากประสาทรับความรู้สึกบางส่วนได้ถูกทำลายลงไปพร้อมๆกับการผ่าตัด ภายหลังจากอุบัติเหตุตกม้า โทนี่คว้าเหล้าในขวดขึ้นมากระดกดื่มเหมือนน้ำ สบถด่าตัวเองอยู่ในใจด้วยถัอยคำหยาบโลน ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองที่อ่อนแอทั้งกายและใจ ซินเทียคงหนักแน่นพอที่จะประคับประคองความซื่อสัตย์ต่อกันเอาไว้ได้ เขาคงไม่ตกอยู่ในสภาวะอันทุกข์ตรมขมขื่นเช่นนี้ จากนั้นไม่นาน โทนี่ก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ เขาหลับลงเพราะฤทธิ์สุราที่กรอกลงคอเพื่อให้ลืมทุกอย่างในชีวิต แม้รู้ดีว่าเหล้าอาจช่วยบิดเบือนความจริงอันเจ็บปวดได้ในช่วงสั้นๆก็ตาม จากเหตุการณ์อัปยศที่กำลังดำเนินอยู่นั้น โทนี่แทบจะไม่โทษซินเทีย เขาโยนความผิ
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 88
อีกครั้ง รั้งบั้นท้ายเปลือยร่อนไว้ในตำแหน่งที่พร้อมจะรองรับบางสิ่งซึ่งกำลังจะเคลื่อนเข้าสู่กันและกันหล่อนผ่อนลมหายใจเหมือนจะนับถอยหลัง ไม่ได้เหลียวกลับไปมอง หากก็เดาได้ถึงความเครียดเขม็งที่จรดเล็งลงตรงหลืบลับในสรีระของหล่อนเพียงพรวดสั้นๆ…ที่หล่อนจำต้องกัดฟันด้วยความทรมาน เสี้ยวสั้นๆที่เปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์ของเธอและเขาตลอดไป ซินเทียสูดและพ่นลมหายใจเข้าออกอย่างสับสน แบ่งรับแบ่งสู้กับความรู้สึกที่เติมเต็มเข้ามารุนแรงเหล้าหลายแก้วที่หล่อนดื่ม ความมึนเมาในตอนนั้น ทำให้โซเฟียไม่ได้ฉงนใจกับความผิดปกติใดๆทั้งสิ้น ทว่าความรู้สึกอึดอัด รัด แน่น ก็ยืนยันว่า ‘ไม่ใช่โทนี่อย่างแน่นอน’เมื่อได้สติ…โซเฟียพยายามสะบัดสะโพกหนี หากเขาก็ดำดิ่งสู่แอ่งอารมณ์ของหล่อนไปแล้ว ความรู้สึกของซินเทียในตอนนั้น มันเหมือนกับมีรถไฟขบวนใหญ่ที่กำลังเคลื่อนผ่านเข้าไปในอุโมงค์ความปรารถนาอันมืดมิดและคับแคบของเธอ ซินเทียเหมือนผู้หญิงที่กำลังหวาดกลัวความมืด ได้แต่ภาวนาให้ความยาวลึกของรถขบวนนั้นเคลื่อนผ่านไปเสียที ยิ่งช้ายิ่งอึดอัด ยิ่งนานยิ่งทรมาน แต่เมื่อถึงที่สุดของมัน…กลับรู้สึกทรมานยิ่งกว่า ราวกับว่านรกและสวรรค์ได้ม
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 87
เหล้ารัมอีกขวดหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่นาน โทนี่ใช้มือหมุนขวดเปล่าไปมา มองดูมันกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น ขวดเหล้าไม่ต่างอะไรกับจิตใจของเขาในตอนนั้น บางครั้งก็มั่นคง แข็งแกร่ง ทว่าอยู่ๆกลับอ่อนแอ ล้มลงอย่างไม่เป็นท่า กลิ้งไปกลิ้งมาเหมือนขวดเหล้า ไม่เคยมีครั้งไหนในชีวิตของโทนี่ ที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นพ่อที่ไร้ค่าขนาดนี้จากนั้นเขาก็ทอดร่างลงเหยียดยาว นอนหงายที่กลางพื้น มือก่ายหน้าผาก กวาดสายพาพร่าพรางไปที่เพดานบ้าน ราวกำลังค้นหาแมงมุมสักตัวที่อาจจะกำลังชักใยระโยงระยางอยู่ในตอนนั้นโทนี่ค้นพบว่านอกจากเหล้าจะไม่ช่วยให้เขาหยุดคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตเก่าๆที่กร่อนกินใจ แต่มันยิ่งกลับไปกวนตะกอนความแค้นที่กาลเวลากดทับมันเอาไว้ ให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้งเขาหยัดร่างซวนเซขึ้นมาจากพื้นด้วยดวงตาแดงก่ำ “คนทรยศ...คนชั่วช้า การที่ทำแบบนี้ มันเท่ากับว่าแกกำลังล้ำเส้นฉัน” โทนี่กล่าวถึงคนที่ตนกำลังโกรธ สาดเสียงสบถไปในความว่างเปล่า นอนฟังน้ำเสียงของตัวเองสะท้อนอยู่ในห้อง กังวานของมันกระทบผนังและสะท้อนกลับเข้าไปถึงหัวใจที่กำลังปวดแปลบ รู้สึกแสบเหมือนโดนสุราราดรดลงกลางบาดแผลหัวใจที่กลัดหนอง ความพิโรธสะท้อ
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 86
“ไม่แน่ใจขนาดนั้นหรอกมาธาร์…แต่ถ้าจะเป็นพินัยกรรมจริง คุณพ่อก็ต้องถูกบังคับให้เซ็นอย่างแน่นอน” “แต่ก็มีพยานรับรู้อย่างถูกต้องนะคะ” มาธาร์ให้เหตุผล “จะมีประโยชน์อะไร…ถ้าพยานเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่จอร์จวางเอาไว้ในกระดาน” คริสโตเฟอร์เปรียบเปรย มาธาร์หรี่ตา ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ในข้อนี้ “ถ้าคุณไม่ยอมรับพินัยกรรม หรือต้องการจะหาข้อจริงใดๆมาโต้แย้ง ก็ต้องรีบแล้วนะคะ เพราะในพินัยกรรมระบุเอาไว้ชัดว่าคุณจะต้องแต่งงานกับแซนดร้าภายในหนึ่งเดือนหลังจากที่พินัยกรรมฉบับนี้ได้ถูกเปิด” มาธาร์เตือนด้วยความหวังดี ที่บ้านของแซนดร้า ใกล้ค่ำของวันนั้น แซนดร้าที่กำลังอยู่ในอาการตื่นเต้นดีใจสุดขีด โผเข้ากอดกับซินเทียผู้เป็นแม่ ภายหลังจากตัวแทนจากสำนักงานกฏหมายที่ชื่อเดวิด แวะมาแจ้งข่าวให้แซนดร้าได้ทราบเกี่ยวกับเนื้อหาในพินัยกรรมซึ่งเกี่ยวข้องกับเธอ “แม่ได้ยินเหมือนกับที่หนูได้ยินใช่ไหมคะ” แซนดร้าละล่ำละลัก ถามออกมาด้วยความดีใจเหมือนต้องการคนยืนยัน ทันทีที่ร่างท้วมของเดวิดหายลับไปที่เบื้องหลังประตู “จริงแท้ที่สุด…แม่ดี
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 71
ไปเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนในเมืองเล็กๆแห่งนั้นอยู่ช่วงหนึ่ง ที่เอาไปวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเสียๆหายๆ“…...” ซาบรีน่าไม่ได้ตอบคำถามของแซนดร้าเรื่องแม่ และคำถามของแซนดร้านี้เอง ที่ทำให้ซาบรีน่ารู้ว่า ‘คนเรามักจะจดจำความผิดพลาดของคนอื่นได้ดีเสมอ’จริงอยู่…ที่แม้จะผ่านมานานแล้ว แต่ก็ไม่มีใครลืมว่าครั้งหน
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 14
เมื่อรถของทนายเล่นไปลับตา ขณะที่กำลังจะก้าวเท้ากลับเข้าไปในบ้าน พลันสายตาของโซเฟียเหลือบไปเห็นแสงไฟริบหรี่รำไร เล็ดลอดออกมาจากบ้านของนอร่าห์อยู่ๆ โซเฟียก็ฉุกคิดได้ถึงบางอย่าง ‘หรือแสงไฟจากบ้านของนอร่าห์ที่เห็นอยู่นั้น…มันคือการบอกใบ้จากพระเจ้า ชี้ให้เธอเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์’เมื่อคิ
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 13
แต่มีข้อแม้…” จอร์จกล่าว แม้น้ำเสียงของเขาพอจะมีความกรุณาปราณีหลงเหลืออยู่บ้าง ทว่าเธอก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่มีแววเจ้าเล่ห์เพทุบาย วูบไหวไปมาอยู่เป็นระยะๆในระหว่างการสนทนา“ข้อแม้อะไรหรือจอร์จ…?” โซเฟียทบทวนถ้อยคำของทนาย คิ้วโค้งราวคันเคียวของเธอขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย
คนเถื่อนที่รักเธอ ตอนที่ 12
ระหว่างเดินทางกลับมาจากเมืองดาร์วินเพื่อมาหาโซเฟีย เดลโชคร้าย เมื่อคณะของเขาโดนโจรป่าดักปล้นระหว่างเดินทางกลับบ้าน โจรป่าพวกนี้รู้ดีว่าคนงานทุกคนที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากดาร์วิน ต้องได้เงินค่าจ้างติดไม้ติดมือมาบ้างไม่มากก็น้อย เป็นเหตุให้เกิดการดักปล้นชิงทรัพย์กันทุกวี่ทุกวัน ใครโชคร้ายก็ถ
Anda juga akan menyukai
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา343.9K Dibacaเรื่องสั้นอีโรติก LOVE
C102.5K Dibacaพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง92.8K Dibacaนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย72.4K Dibacaซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา78 Dibacaนพรัตน์ & ณัชชา
SHASHA45 Dibacaใยรักจอมวายร้าย
SHASHA199 DibacaFalling for Him ( พี่ชายข้างบ้าน )
พีช มะกรูด59 Dibaca
