บทที่ 4.2 - พายุอารมณ์ (ผู้ชายร้ายกาจ)

           “รักลูกฉันไม่ว่าแต่อย่าเข้าข้างจนหูตามืดบอด แดนมันนิสัยเป็นอย่างไรเธอก็น่าจะรู้ดีที่สุด” คุณแดเนียลต่อว่าก่อนสะบัดหน้าเดินขึ้นห้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

           “เฮ้อ” ผู้เป็นภรรยาได้แต่ถอนหายใจ ธนาธรกุมมือแม่เลี้ยงแล้วพูดให้กำลังใจ

           “คุณแม่ไม่ต้องคิดมากนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณพ่อก็หายโกรธ”

           “ขอบใจธามมากนะลูก”

           คุณกรองแก้วส่งยิ้มบางเบา ธนาธรมักเป็นเช่นนี้เสมอ เขาเคารพคุณกรองแก้วเสมือนแม่บังเกิดเกล้า ไม่เคยแสดงกิริยาก้าวร้าวเลยสักครั้ง มีแต่นอบน้อมถ่อมตนและคอยดูแลถามไถ่ เขาดีมาก ดีจนบางครั้งคุณ

กรองแก้วก็ต้องมานั่งทบทวนตัวเองว่ามีดีพอให้เด็กเคารพหรือเปล่า ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมาตนเอาแต่ดูแลแดนนี่ส่วนใหญ่ เพราะไม่อยากให้ลูกรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไปมากกว่านี้ รายนั้นฝังใจว่าพ่อไม่รักตั้งแต่เล็กจนโต

           ในฐานะแม่… คุณกรองแก้วจึงพยายามเยียวยาจิตใจของลูกให้ได้มากที่สุด

                                     .......................................

           แดนนี่พาพรรณนิการ์มายังคอนโดฯ ส่วนตัวของเขา ที่แห่งนี้เขาไม่เคยเปิดต้อนรับใครมาก่อน ไม่เคยมีสตรีใดค้างอ้างแรม ถ้าต้องการปลดปล่อยเขามักจะพาพวกหล่อนไปยังโรงแรมที่เขาถือหุ้นส่วน เพราะถือว่าต่างคนต่างทำพันธะสัญญาต่อกันแล้วว่าแค่สนุกตามอารมณ์ ไม่คิดจริงจังหรือผูกมัดให้วุ่นวาย แต่กับผู้หญิงคนนี้เขาพร้อมเสมอ พร้อมให้เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตโดยไม่มีข้อแม้ ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะยินยอมหรือไม่

           “เวลาหลับก็น่ารักเหมือนกันแฮะ ไม่ดื้อไม่ซน ไม่เถียงอีกต่างหาก”

           หากเป็นเวลาปกติมีหรือที่หล่อนจะเงียบ ชอบทำราวกับไม่อยากอยู่ใกล้เขา แถมยังพูดจาไม่เข้าหูอยู่บ่อยครั้ง ฟังทีไรอยากกระชากปากอวบอิ่มช่างยั่วมาบดจูบเสียให้เข็ด แดนนี่เหนื่อยล้ามาทั้งวันจึงถอดเสื้อผ้าอาบน้ำชำระล้างร่างกาย ร่างสูงใหญ่หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบ่าหายเข้าไปในห้องน้ำเกือบชั่วโมง เปิดประตูออกมาอีกทีก็พบว่าร่างบางขยับตัวตื่นเสียแล้ว

           “ที่นี่ที่ไหน?” พรรณนิการ์ยังคงมึนหัวอยู่มากเนื่องจากตกใจที่เขาขับรถเร็วจนสลบไป หญิงสาวปรับม่านตาให้เข้าที่ก็พบว่าแดนนี่อยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนแล้วพันผ้าขนหนูปกปิดท่อนล่างไว้อย่างหมิ่นเหม่ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง คิดไปไกลถึงขั้นนั้น

           “คุณ!” หล่อนรีบก้มหน้าสำรวจร่างกายของตัวเองทันที ถอนหายใจโล่งอกที่เสื้อผ้าทุกชิ้นยังอยู่ครบ

           “คอนโดฯ ฉันเอง” คนตัวโตตอบนิ่งๆ ขณะเช็ดเส้นผมเปียกลู่ก่อนเหวี่ยงผ้าขนหนูผืนเล็กไปที่โซฟา เดินออกจากห้องนอนนำน้ำดื่มเย็นๆ มาให้ร่างบางที่เพิ่งได้สติด้วยความหวังดี

           “เธอสลบไปนานอยู่ ดื่มน้ำก่อนจะได้สดชื่น”

           พรรณนิการ์มองแก้วน้ำที่เขาถือนิ่ง เธอไม่ยอมยื่นมือออกมารับแต่ตัดสินใจปัดแก้วน้ำกระเด็นใส่ร่างสูง

           “ทำบ้าอะไรหะ!” เสียงเข้มตวาดกร้าว น้ำกระจายหกเลอะเต็มที่นอน สายตาแดนนี่ดุดันน่ากลัว “เธอเป็นบ้าอะไร ฉันอุตส่าห์หวังดี!”

           “เก็บความหวังดีของคุณเอาไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการ!”

           จบคำก็เตรียมวาดเท้าลงจากเตียง จุดหมายคือประตูห้องเพราะไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง หารู้ไม่ว่าการกระทำดังกล่าวไม่ต่างอะไรกับเปลวไฟร้อนๆ ที่เหวี่ยงเข้าสู่กองเพลิง แดนนี่ตามไปกระชากแขนเรียวจนร่างบางปลิวปะทะอกแกร่งเปลือยเปล่า

           “จะไปไหน”

           “ฉันจะกลับบ้าน ปล่อยนะ!”

           สองมือพยายามจิกเล็บข่วนแรงๆ หวังให้เขาปล่อย แต่คนเดือดดาลที่กำลังน้อยใจว่าเธอไม่เคยเห็นคุณค่ากลับทำในสิ่งตรงกันข้าม เขากอดรัดร่างแน่งน้อยแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศถ่ายเท

           “คุณแดนปล่อยนะ อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน!”

           “ทำไมหะ? ทำไมฉันจะแตะต้องเธอไม่ได้ หรือว่าสงวนเรือนร่างไว้ให้ไอ้ธามคนเดียวเท่านั้น!” วาจาของหล่อนไม่ต่างอะไรกับมีดปลายแหลมคมที่กรีดดวงใจของเขาจนบาดลึก

           “ฉันจะเก็บไว้ให้ใครมันก็เรื่องของฉัน ปล่อย!” พรรณนิการ์ไม่ยอมแพ้พยายามดิ้นรนสุดชีวิต “บอกให้ปล่อยไง!”

           “ถ้าเป็นไอ้ธามเธอจะดิ้นแบบนี้ไหม”

           พรรณนิการ์มองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้แดงก่ำคล้ายสีเลือด เขาเหมือนคนบ้าที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ฉุดกระชากเธอออกมาแล้วกลั่นแกล้งให้ตกใจจนเกือบตาย ผู้ชายดีๆ ที่ไหนเขาทำร้ายผู้หญิงแบบนี้

           “เงียบทำไมล่ะ หรือกำลังคิดว่าถ้าเป็นไอ้ธามที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ เธอจะปรนนิบัติมันท่าไหนดี”

           “คนปากชั่ว!”

           เผียะ!

           ความโกรธทำให้พรรณนิการ์รวบรวมพละกำลังดันตัวเขาออกห่างจนสำเร็จ หญิงสาวไม่รอช้าขอลงทัณฑ์คนปากมอมด้วยฝ่ามือเพชฌฆาต เสี้ยวหน้าคมคายสะบัดหันสุดแรง มุมปากหยักแตกรอยเลือดไหลซึมช้าๆ แดนนี่เลื่อนสายตาน่ากลัวมองผู้หญิงอวดดีที่กล้าทำร้ายร่างกายเขา ชายหนุ่มย่างสุมเข้าหาในท่าทีคุกคาม พรรณนิการ์ลนลานเตรียมวิ่งหนีแต่ก็ช้าไปกว่าปีศาจร้ายจอมคลั่ง เขาดันร่างของเธอกระแทกกับบานประตูแล้วบดจูบรุนแรง

           “อื้อ!”

           กลีบปากนุ่มแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกับคนเกรี้ยวกราด เขาดูดดึงอย่างเอาเป็นเอาตาย ขยี้เรียวปากอวบอิ่มจนบอบช้ำ สูดลมหายใจฟึดฟัดของเธออย่างหื่นกระหาย พรรณนิการ์ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้เนื่องจากข้อมือทั้งสองข้างถูกเขาตรึงไว้เหนือศีรษะ เธอพยายามเบือนหน้าหนีแต่เขาก็ลากริมฝีปากหยักร้อนตามตะโบมจูบทุกที่ พลาดเป้าโดนแก้มบ้างจมูกบ้างคละเคล้ากันไป