บทพิเศษ (จบบริบูรณ์)

           เมีย งั้นหรือ?

           “ฉันยังโสด” น้ำเสียงหยิ่งทะนงเอ่ย

           “พี่ธามไม่คิดตามหาคุณม่านมัสลินหรือคะ”

           “ทำไมพี่ต้องตามหาผู้หญิงคนนั้นด้วย เขาไม่ได้เป็นอะไรกับพี่สักหน่อย” ก็แค่นางบำเรอที่คิดว่าตัวแน่จึงตีปีกบินหนีออกจากกรงทองที่เขาขังไว้ อยากไปก็ไปสิ จะไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหนก็เชิญตามสบาย

           “ปากแข็ง!” แดนนี่หัวเราะเยาะ ผู้ชายด้วยกันมองออกว่าเจ้าพี่ชายหน้านิ่งทุกข์ทรมานเพียงใด สีหน้าแววตามันปกปิดกันไม่ได้หรอก

           “ระดับทายาทเวลส์จ้างนักสืบเก่งๆ ดีๆ สักคนออกตามหา ไม่เกินสามเดือนเจอแน่นอน” แดนนี่ชี้แนะ ธนาธรรับฟังนิ่งๆ

           “เห้ย! จะนิ่งแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ เมียหายทั้งคนไม่เป็นห่วงเลยหรือไง แกนี่มันชอบทำให้ผู้หญิงคนนั้นเสียใจจริงๆ ตั้งแต่ตอนที่อยู่อเมริกาแล้วนะ”

           “นายรู้…” ธนาธรหรี่ตามองคนที่พลั้งปากพูดในสิ่งที่เขาคิดว่ามันเป็นความลับขั้นสุดยอด

           “รู้โดยบังเอิญ”

           เขาโกหก… ความจริงเขาจ้างคนคอยติดตามความเคลื่อนไหวของธนาธรระหว่างอยู่ดูงานสำคัญให้บิดาที่อเมริกาเมื่อสองปีก่อน เขาหวังจับผิดหาข้อเสียของพี่ชายมาแฉกับพ่อแต่ดันกลายเป็นว่าได้เรื่องชู้สาวของอีกฝ่ายมาแทน ตอนนั้นถึงเกลียดขี้หน้ามันเพิ่มขึ้นไง ปากบอกรักพรรณนิการ์แต่ก็แอบมีผู้หญิงคนอื่นไว้ข้างกาย

           “นายรู้อะไรบ้างแดน” ธนาธรคาดคั้น

           “ก็รู้แค่ว่าแกมีเมียลับๆ ซุกซ่อน แค่นั้นแหละ”

           แดนนี่ตอบตามความจริง ธนาธรกำหมัดแน่น ตัวจากแต่ทำไมยังทิ้งเรื่องน่ารำคาญใจให้เขาต้องเจ็บปวด เกลียดนักผู้หญิงหลอกลวง

           “หวานสงสารคุณม่านมัสลินนะคะ หวานคิดว่า…”

           “พอเถอะหวาน อย่าพูดถึงผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้ให้พี่ได้ยินอีกเป็นอันขาด!” ธนาธรชี้หน้าหงุดหงิด พรรณนิการ์เงียบไป

           “พี่ขอโทษ” พอรู้ตัวว่าใส่อารมณ์กับน้องสะใภ้เกินกว่าเหตุก็รีบขอโทษทันควัน

           “ดีนะที่ขอโทษเร็ว ไม่งั้นมีปากแตก” คนรักเมียกระแทกเสียงประชด

           “ไม่เอาน่า” พรรณนิการ์ส่ายหน้าห้ามปรามสามี

           “พี่กลับก่อนนะ” พูดจบก็รีบลุกเดินไปขึ้นรถขับออกไปทันที ทิ้งให้สองสามีภรรยามองตามด้วยสายตาผิดหวัง

           “พี่ธามกลายเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง คุณม่านมัสลินเธอน่าสงสารมากนะคะ หวานยังจำแววตาหม่นๆ ของเธอได้ดี” พรรณนิการ์หันหน้ามาคุยกับสามี

           “เคยเห็นผ่านๆ ท่าทางไม่ค่อยสวย จืดๆ ชืดๆ ดูไม่มีอะไรน่าค้นหา” แดนนี่เบ้ปากยามพูดถึงม่านมัสลิน

           “คุณกำลังจะบอกว่าเพราะคุณม่านมัสลินไม่สวย พี่ธามก็เลยไม่ชอบอย่างนั้นหรือคะ”

           “ไม่ใช่หรอก ดูท่ามันก็รักแหละแต่ปากแข็งไปเรื่อย” แดนนี่กล้าฟันธงว่าธนาธรหลงรักเมียเก็บของตัวเองเข้าแล้ว

           “รักแล้วปล่อยให้หลุดมือเนี่ยนะ นิสัยไม่ดี พวกผู้ชายเป็นเหมือนกันหมด ชอบทำตัวร้ายกาจใส่ผู้หญิง ทั้งคุณทั้งพี่ธามคอยดูเถอะ สักวันจะเจอดี!!!” คนท้องขี้หงุดหงิดสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านอย่างงอนๆ

           “เอ้า! เป็นงี้เฉย”

           แดนนี่ได้แต่เกาหัวมองตามร่างอุ้ยอ้ายอย่างงงๆ

                                        ................................           

           ตั้งแต่ธนาธรกลับไปพรรณนิการ์ก็ไม่ยอมพูดกับสามีจนมืดค่ำ หญิงสาวนั่งเหม่อลอยบนเตียงขณะสายตาทอดมองทีวีฉายการ์ตูนเรื่องโปรด ดูไม่สนุก ไม่รู้เรื่อง ไม่มีอารมณ์ร่วม

           “หวาน… เป็นอะไรครับ” แดนนี่ผู้ไม่รู้ว่าเมียงอนเรื่องใดก็ต้องง้อไว้ก่อน เรื่องผิดถูกไม่ต้องพูดถึงเพราะเมียนั้นยิ่งใหญ่เสมอ

           “หวานครับ” พอหล่อนไม่พูดเขาก็จับปลายคางรั้งใบหน้าหวานหันมาสบตา “หวาน! ร้องไห้ทำไม?”

           พวงแก้มนุ่มเปียกชื้นหยาดน้ำตาพานให้ใจเสีย

           “หวานกลัว” พรรณนิการ์พูดเสียงสั่นๆ

           “กลัวอะไร ใครทำอะไรหวาน” แดนนี่ร้อนรนนั่งไม่ติดโซฟา

           “คุณแดนจะทิ้งหวานเหมือนอย่างที่พี่ธามทิ้งคุณม่านมัสลินไหมคะ” หญิงสาวครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทั้งวันจนเกิดเป็นความหวาดระแวง

           “โธ่ที่รัก… ไอ้เราก็นึกว่าเรื่องอะไร” แดนนี่โล่งอกที่ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เขาจับมือเรียวกอบกุมทั้งสองข้าง

           “ว่าไงคะ คุณแดนจะทิ้งหวานหรือเปล่า ยิ่งช่วงนี้หวานกำลังท้อง ไม่สวยไม่น่ารัก ให้ความสุขแก่คุณไม่ได้เต็มที่ไปอีกหลายเดือน คุณแดนจะเบื่อหวานไหม จะทิ้งหวานหรือเปล่า”

           “หวานใจเย็นๆ แล้วฟังฉันนะ”

           แดนนี่บรรจงเช็ดน้ำตาให้เมียรักด้วยความอ่อนโยน มารดาบอกกับเขาเสมอว่าคนท้องมักอารมณ์แปรปรวนง่าย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย และที่สำคัญคือจะขี้น้อยใจกว่าปกติเป็นสิบเท่า เพราะฉะนั้นเขาต้องหมั่นดูแลสภาพจิตใจของพรรณนิการ์ให้ดีที่สุด

           “ฉันไม่เคยคิดทิ้งหวานแม้แต่วินาทีเดียว” น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง พรรณนิการ์ใจชื้นขึ้นมาระดับหนึ่งแต่ก็ยังไม่ทั้งหมด

           “พูดจริงนะคะ”

           “จริงสิหวาน ฉันไม่ได้เพิ่งรักเธอแค่วันสองวันนะ ฉันรักเธอมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว หัวใจของฉันเป็นของเธอมาตั้งแต่ต้น แล้วทำไมฉันต้องทำร้ายตัวเองโดยการทอดทิ้งหัวใจดวงนี้ด้วยล่ะ”

           แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความมั่นคง พรรณนิการ์ยิ้มกว้าง เขยิบหน้าเข้าไปใกล้สามีแล้วหอมแก้มเต็มฟอด

           “ขอบคุณนะคะที่รักหวาน” คนท้องดูอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมมาก หล่อนสวมกอดสามีแล้วซุกใบหน้าสวยจิ้มลิ้มลงกับอกกว้าง

           “หวานโชคดีที่มีคุณเป็นสามี” ความรักที่เขามอบให้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน เมื่อก่อนเธออาจตาบอดมองไม่เห็นค่า แต่วันนี้เธอกล้าพูดเต็มปากว่าไม่มีผู้ชายใดในโลกจะวิเศษไปกว่าเขาอีกแล้ว

           “ทีหลังห้ามคิดแบบนี้อีกนะ หวานกับลูกเป็นลมหายใจของฉัน ไม่มีทางที่ฉันจะทอดทิ้งเด็ดขาด” แดนนี่หอมเรือนผมสลวยนิ่งแช่อยู่นาน

           “ค่ะ ต่อไปหวานจะไม่คิดอะไรงี่เง่าแบบนี้อีกแล้ว”

           พรรณนิการ์รับปาก แดนนี่ดันร่างภรรยาออกห่างเล็กน้อย ทั้งสองสบตากันด้วยความรักความเข้าใจ ริมฝีปากหยักลึกประทับจูบลึกซึ้งทิ้งความอ่อนหวานละมุนลิ้นตราตรึงอยู่บนกลีบปากนุ่ม

           “เมียของคุณแดนน่ารักที่สุดแล้ว หวานสมชื่อจริงๆ” แดนนี่บีบปลายจมูกรั้นโยกเล่นอย่างเอ็นดูระคนมันเขี้ยว

           “สามีของหวานก็แสนดีที่สุดในโลก” พรรณนิการ์บีบแก้มทั้งสองข้างของเขาส่ายเล่นไปมา ทั้งสองหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข

           ชีวิตคู่อาจเริ่มต้นไม่สวยนัก แต่ทุกๆ การเดินทางมักมีบทเรียนซ่อนเร้นอยู่เสมอ อยู่ที่ว่าเราจะผ่านมันมาได้หรือไม่ ซึ่งเขาและเธอผ่านบทเรียนเหล่านั้นมาหมดแล้ว สุขและทุกข์คละเคล้ากันไป แต่มือของเราทั้งคู่ยังคงยึดมั่นที่จะสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว นำพาชีวิตคู่ไปสู่จุดที่มุ่งหวัง

           นั่นก็คือ

          ความรักและความเข้าใจ… ตลอดไป  

                                                        จบบริบูรณ์