บทที่ 4

ผมหันมองเข้าไปในห้องผ่าตัด หน้าอกของลูกชายถูกผ่าเปิดออกแล้ว

บนหน้าจอเครื่องวัดคลื่นหัวใจมีเพียงเส้นกราฟขยับขึ้นลงอย่างแผ่วเบาเท่านั้น

คุณหมอรีบสะบัดมือของผมออก

"ลูกสาวของประธานฉู่อยู่ๆ ก็เกิดอาการแพ้กะทันหัน หมอทั้งโรงพยาบาลเลยถูกระดมพลไปช่วยชีวิต การผ่าตัดนี้เลยต้องระงับไว้ก่อน"

"พวกคุณห้ามไปนะ!"

เสียงของผมสั่นเครือราวกับกำลังร้องไห้เป็นสายเลือด ขณะที่มือสั่นหยิบบัตรธนาคารออกมา

"เขาให้เงินพวกคุณเท่าไหร่? ผมให้สองเท่า! ช่วยผ่าตัดลูกชายผมให้เสร็จที!"

กลัวว่าพวกเขาจะคิดว่าน้อยเกินไป ผมรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมโอนเงินให้ก่อน

และในตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งจะมองเห็นข้อความบันทึกช่วยจำของยอดเงินที่โอนเข้ามาอย่างชัดเจน

มันคือค่าเช่าที่ฉู่เวยเวยจ่ายเพื่อซื้อตัวหมอไป

"คุณครับ นี่มันไม่ใช่เรื่องเงินหรอก"

"พวกเรากลัวว่าจะรักษาหน้าที่การงานของตัวเองไว้ไม่ได้ต่างหาก"

ไม่ว่าผมจะยอมโขกหัวอ้อนวอนอย่างไร พวกหมอก็ยังคงแกะนิ้วมือของผมออกทีละนิ้วแล้วเดินจากไปอยู่ดี

ลูกชายนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างบนเตียงผ่าตัด

ทั้งที่ขอแค่ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เขาก็จะได้มีชีวิตใหม่แล้วแท้ๆ

แต่ตอนนี้กลับต้องมานอนรอความตายอยู่ตรงนี้ในสภาพที่ช่องอกยังถูกเปิดอ้าเอาไว้ เพียงเพราะแม่แท้ๆของตัวเอง

ข้อความของลู่เยี่ยนซูเด้งขึ้นมา

ในรูปถ่าย ลู่หยาหย่ามีเพียงผื่นแดงขึ้นตามตัวเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ภายในห้องพักผู้ป่วยกลับมีหมอยืนรุมล้อมหนาแน่นอยู่ตั้งสามสี่ชั้น

ฉู่เวยเวยนั่งอยู่ข้างเตียง กำลังป้อนเค้กบลูเบอร์รี่ที่ลูกชายผมชอบที่สุดให้ลู่หยาหย่า

น้ำเสียงของลู่เยี่ยนซูเต็มไปด้วยความได้ใจ

"เจียงซู่เฟิง คุณไม่ได้แสร้งทำเป็นใจกว้าง เอาแต่เงินไม่เอาคนหรอกเหรอ?"

“ความรู้สึกที่ต้องมองดูลูกชายตายต่อหน้าต่อตาเป็นยังไงบ้าง?”

"ถ้าตอนนั้นคุณไม่ยอมจดทะเบียนสมรสใหม่ ดีไม่ดีผมอาจจะเจียดเงินให้พวกคุณสักก้อน เพื่อสร้างกุศลให้ลูกสาวผมไปแล้ว"

“จะโทษก็โทษตัวเองเถอะ ที่ไม่รู้จักเจียมตัว ยึดติดกับทะเบียนสมรสและสถานะอันน่าสมเพช จนทำให้ลูกชายต้องตาย”

ผมโกรธแค้นจนแทบจะบดขยี้โทรศัพท์มือถือให้แหลกคามือ

เวลาล่วงเลยผ่านไปนาทีต่อนาที หากยังยื้อเวลาต่อไปอีก พอฤทธิ์ยาสลบของลูกชายหมดฤทธิ์ลง เขาจะต้องเจ็บปวดทรมานจนตายทั้งเป็น

ผมกดโทรออกหาฉู่เวยเวยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่สายจะติด

เมื่อเห็นกราฟการเต้นของหัวใจลูกอ่อนลงเรื่อย ๆ ผมจึงเปิดกล้องอัดวิดีโอ แล้วก้มกราบต่อหน้ากล้อง

"ลู่เยี่ยนซู ผมยอมยกฉู่เวยเวยให้คุณแล้ว ขอร้องล่ะ ช่วยบอกให้หมอกลับมาได้ไหม?"

“เงินทั้งหมดที่เธอโอนให้ผม ผมก็จะยกให้คุณหมด!”

"ขอแค่ให้การผ่าตัดของลูกชายผมเสร็จสิ้นลง ผมสาบานว่าจะหายตัวไปให้ไกลแสนไกล และจะไม่กลับมาขัดขวางความสุขของพวกคุณสามคนพ่อแม่ลูกอีกเลย!"

หลังจากส่งคลิปวิดีโอนั้นไป วินาทีต่อมาสายของฉู่เวยเวยก็โทรกลับมาทันที

ทันทีที่กดรับสาย เธอก็แผดเสียงด่าทอมาด้วยความโกรธจัดจากปลายสาย

“เจียงซู่เฟิง! ฉันเรียกตัวไปแค่ผู้ช่วยหมอสองคน คุณจะเล่นละครอะไรอีก!”

"เพื่อที่จะปรักปรำให้ร้ายเยี่ยนซู คุณถึงขั้นไม่สนใจชีวิตลูกชายแท้ๆ ของตัวเองแล้วใช่ไหม!"

ลู่เยี่ยนซูทำเป็นส่งเสียงสะอื้นอยู่ข้างๆ

"เวยเวย ทั้งหมดเป็นความผิดของหยาหย่าเองที่ดันมาแพ้ตอนเฉินเฉินกำลังผ่าตัด จนทำให้คุณไม่ได้อยู่เคียงข้างพี่เจียง"

ฉู่เวยเวยเหมือนเข้าใจอะไรขึ้นมาทันที

"เจียงซู่เฟิง คุณเล่นละครฉากนี้ คงไม่ได้กำลังทวงค่าเช่าจากฉันอยู่หรอกนะ?”

"ฉันว่าคุณอย่าใช้แซ่เจียงเลย เปลี่ยนไปใช้แซ่เงินเลยดีกว่า!"

สายถูกตัดทิ้งอย่างแรง

พร้อมกับข้อความแจ้งเงินเข้า ก็มีข่าวจำนวนมหาศาลเด้งขึ้นมาพร้อมกัน

《เจียงซู่เฟิงหน้าเงิน หน้ามืดตามัว ยอมปล่อยเช่าทั้งเมีย ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษ และแม้แต่ชีวิตลูกชายก็ยังเอามาหากิน!》

《 ไร้มนุษยธรรม! สั่งหยุดผ่าตัดเปิดทรวงอกลูกชาย เพียงเพื่อถ่ายคลิปใส่ร้ายคนอื่นและเรียกเงินงั้นหรือ?》

ผมมือสั่นกดโทรหา 1669 หวังจะเรียกหมอกจากโรงพยาบาลอื่นมาช่วย

แต่รถพยาบาลกลับถูกสื่อมวลชนจำนวนมากที่แห่กันมาทำข่าวปิดล้อมเส้นทางไว้จนหมด

ผมคว้ามีดผ่าตัดที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเหวี่ยงมันอย่างคนเสียสติ

เพียงเพื่อจะเบิกทางรอดชีวิตให้แก่ลูกชาย

ในอีกด้านหนึ่ง ฉู่เวยเวยเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข

เธอคอยกดเปิดดูข่าวซ้ำไปซ้ำมา แล้วเริ่มลังเลใจเล็กน้อย

"ยังไงเฉินเฉินก็ยังผ่าตัดอยู่ ฉันทำแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยไหมนะ?"

เมื่อเห็นว่าลู่หยาหย่ายังคงร่าเริงแข็งแรงดีบนเตียงคนไข้ เธอจึงลุกขึ้นรีบมุ่งหน้าไปยังห้องผ่าตัด

แต่เมื่อไปถึง ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอแทบทรุดคุกเข่าลงกับพื้น...