ตอนที่2 ลาก่อนซูหว่าน

การมาถึงของกู้ภัยทำให้ทั้งสองคนแทบไม่พูดอะไร

“ผมเป็นคนสวมอุปกรณ์ให้กับหว่านหวานด้วยมือผมเอง คาดว่าอุปกรณ์ปีนเขาชำรุด ไม่มีใครคาดคิดว่าเชือกจะขาดและ…..ผมกับลูลู่เราพยายามช่วยแล้วแต่ ณ จุดนั้นมันทำอะไรไม่ได้เลย” เสียงเศร้าๆ ของเซิงเจี๋ยเต็มไปด้วยความเสียใจ

“อยู่ๆ เชือกที่เหนียวนั่นก็ขาดลงไปทั้งที่เราตรวจเช็คก่อนที่จะมาและของเหล่านั้นก็เป็นของใหม่เพิ่งใช้งานไม่กี่ครั้ง” หยางลู่บอกกับกู้ภัย

น้ำตาของเซิงเจี๋ยและหยางลู่ไหลออกมาอย่างไม่สามารถหยุดได้ ทุกสิ่งที่เคยสวยงามและสดใสกลับจบลงในพริบตานี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะหลุดลอยไปจากการควบคุมของพวกเขา…

สามวันผ่านไป

บรรยากาศในห้องในคอนโดที่เคยเป็นที่ที่ซูหว่านใช้ชีวิตอยู่ กลับเงียบเหงาไปหลังจากที่ซูหว่านจากไป ทุกสิ่งในห้องยังคงเหมือนเดิมผ้าปูเตียงเรียบแปล้สะอาดหอม แล้ปท็อปยังวางอยู่ที่โต๊ะทำงาน

หยางลู่และเซิงเจี๋ยยืนอยู่กลางห้อง หยางลู่ยิ้มมุมปากบางๆ ขณะที่เซิงเจี๋ยมองไปยังภาพถ่ายของซูหว่านที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เขาหยิบมันขึ้นมาแล้ววางคว้ำลงอย่างไม่ไยดี ใจจริงแล้วเขาไม่ได้ต้องการความทรงจำใดๆ จากซูหว่านอีก และไม่อยากสบตาซูหว่านอีกต่อไปด้วยต่างหาก

"วันนี้เราทำได้แล้วนะ ต้องขอบคุณเชือกนั่นที่ขาดได้เหมาะเจาะ ผมนี้ลุ้นแทบตายกลัวว่าจะไม่ยอมขาดและจะถึงแคมป์3เสียก่อนให้ได้ หว่านหวานตัวเล็กนิดเดียวเลยกว่าจะขาดได้ต้องใช้เวลา จะตัดไว้ลึกหน่อยก็กลัวว่าซูหว่านจะสังเกตเห็นเสียก่อน”

“ฉันลุ้นแทบตายตอนวิ่งลงมา เขามันไม่สูงมาก กลัวว่าจะแค่พิการให้เราคอยดูแลกันอีก ไม่งั้นก็ลังเลว่าจะทุบซ้ำดีไหมแต่ก็กลัวพิรุธ”

หยางลู่พูดขำเหมือนเรื่องตลก เดินไปหยิบของบางอย่างจากชั้นวางในห้องซูหว่านแล้วเริ่มเก็บมันลงกระเป๋าถือของตัวเอง เซิงเจี๋ยหันไปมองดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาแต่ก็มีร่องรอยของความโล่งใจ

"ซูหว่านจะไม่พอใจใช่ไหมที่เราหยิบเอาของโดยพลการ เราสองต้องการมากกว่านี้หรือเปล่านะ ได้อยู่ด้วยกันไม่มีหว่านหวานให้คอยระแวง" เซิงเจี๋ยถามอย่างไม่แยแส

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่ามันมากพอแล้ว ทุกอย่างของหว่านหวานเป็นของเราทั้งหมด ผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่มีใคร ไม่มีครอบครัว"

หยางลู่ยิ้มเหยียด หยิบสร้อยคอของซูหว่านขึ้นมาดูอย่างพึงพอใจ

“ฉันอยากได้สร้อยนี่มากพอกับเงินในบัญชีของซูหว่าน”

"แค่คิดก็รู้สึกดีแล้วที่ของของหว่านหวาน มันอยู่ในมือของฉัน ทุกอย่าง" หยางลู่ยิ้มตาเป็นประกาย

เซิงเจี๋ยหันไปมองห้องนี้อีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างขัดแย้งอยู่ในใจเขา เขาคิดถึงทุกสิ่งที่ซูหว่านทำให้เขา ทั้งความรักและความพยายามของซูหว่านที่เขาเคยรู้สึกทึ่ง แต่ช่างเถอะตอนนี้ยังมีหยางลู่ คู่ขาคู่นอนและคู่คิดในขณะที่ซูหว่านแค่จูบยังให้เขาไม่ได้

และตอนนี้ความดีของซูหว่านกลับกลายเป็นแค่เครื่องมือ

"เรื่องกิจการของหว่านหวานที่ฉันมีหุ้น...หว่านหวานทำมันทั้งหมดจนสำเร็จและยิ่งใหญ่ส่งออกไปทั่วโลก แต่ตอนนี้มันต้องเป็นของฉันแล้ว...ได้ยินไหมเซิงเจี๋ยมันเป็นของฉันคนเดียวฮ่าาาาขอบคุณคุณนะที่เตือนฉันให้ขอร่วมหุ้นกับซูหว่าน เซิงเจี๋ยคุณต้องช่วยฉันดูแลกิจการนี้ด้วยนะ ฉันไม่เคยรู้อะไรเลย หว่านหวานเป็นคนบริหารทั้งหมด" หยางลู่พูดขึ้นหลังจากเลือกเก็บของที่อยากได้เสร็จแล้ว

เซิงเจี๋ยพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี

"ก็ได้ เราจะต้องดูแลมันอย่างดี...พอทุกอย่างเข้าที่ เราจะไม่ต้องกังวลอะไรอีก"

หยางลู่เดินไปนั่งลงบนเตียงนอนที่เคยเป็นที่ที่ซูหว่านนอนนั่งลงบนเตียงนุ่มขาวสะอาด หลายครั้งที่ซูหว่านเคยนั่งที่นี่หรือคุยกับเซิงเจี๋ย เคยเล่าสุขทุกข์ให้ฟังและครั้งหนึ่งเคยพูดว่ากิจการของตัวเองกำลังไปได้สวยวาดฝันถึงงานแต่งงานกับเขา แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นของหยางลู่ไปเสียแล้วสินะ และความริษยาที่หยางลู่มีคือการครอบครองทุกสิ่งของซูหว่านและวันนี้ก็มาถึง

"ที่นี่มัน...น่าเศร้านะ ฉันจะขาย คุณว่าดีไหม" หยางลู่พูดเบาๆ

เซิงเจี๋ยยิ้มเหยียดออกมาก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ ยื่นมือกอดหยางลู่แน่น

"จะเศร้าทำไม ดีใจนะดีกว่า ต่อไปมันจะไม่มีใครมาขวางเราได้อีก" เซิงเจี๋ยพึมพำด้วยเสียงที่ต่ำ

หยางลู่หันไปจูบเซิงเจี๋ยเบาๆ มือของพวกเขาสอดประสานกัน มือของเซิงเจี๋ยที่เคยจับมือซูหว่านตอนนี้กลับเป็นมือที่ปล่อยทุกอย่างไป ทุกอย่างถูกเปลี่ยนแปลงไปในทางที่พวกเขาต้องการ

“เราจะร่วมรักกันที่นี่จริงๆ หรือ” หยางลู่ถามเเสียงออดอ้อน เซิงเจี๋ยยิ้มอย่างมีเลศนัย

“กลัวผีเหรอ มา ผมจะช่วยปลอบขวัญคุณเอง แสดงบทรักแบบถึงพริกถึงขิงให้ผีหนีกระเจิงไปเลยดีไหม” พูดไปยิ้มไป

โน้มร่างบางของหยางลู่ลงบนเตียงนอนซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของซูหว่าน ก่อนที่ความเงียบจะปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นกระเส่าของทั้งสองคนที่บ่งบอกถึงความพอใจและการครอบครองทุกอย่าง

และในที่สุด... พวกเขาก็กอดกันแนบแน่นบนเตียงนั้น บนที่นอนที่ซูหว่านเคยนอน ทุกสิ่งในชีวิตของซูหว่านกลับกลายเป็นเพียงอดีตที่สูญหายไปตลอดกาล