ตอนที่ 3 ยินดีตอนรับซูหว่าน

ซูหว่านลืมตาขึ้นในความมืดสนิท รู้สึกปวดไปทั้งร่างกาย ราวกับทุกส่วนของร่างกายมันบิดเบี้ยวไปหมด ไม่สิมันต้องแหลกละเอียดสินะแต่ทำไมยังอยู่ครบทุกส่วนนี่ฉันตายแล้วเหรอ หรือมาอยู่กับหมอ ลืมตาขึ้นมองเพดานที่แรกคิดว่าจะต้องเจอเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลแต่กับเป็นหลังคาผุๆ

"ที่นี่...ที่ไหนกัน" ซูหว่านพึมพำออกมาเบาๆ พยายามจะลุกขึ้นแต่ก็แทบจะทำไม่ได้ ร่างกายอ่อนแอเกินไป

กวาดสายตามองไปในความมืด เห็นภาพของเด็กแฝดทั้งสองนั่งกอดเข่าด้วยท่าทางอิดโรยผอมแห้งดวงตาไร้แววสดใสไม่เหมือนเด็กในวัยนี้ทั่วไป เด็กทั้งสองมีรอยเขียวช้ำกระจายไปทั่วร่างกาย สภาพดูไม่ดีนัก 

"พี่ใหญ่อาเยวี่ยน ท่านแม่ฟื้นแล้ว" เด็กหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สดใสแต่เต็มไปด้วยความกังวลรีบคลานมานั่งข้างๆ ซูหว่าน

ซูหว่านพยักหน้าเล็กน้อยขณะที่เด็กชายที่ชื่ออาเยวี่ยนเดินเข้ามาใกล้เพื่อพยุงตัวของซูหว่านให้ลุกขึ้น แม้ว่าร่างกายเล็กๆ ของอาเยวี่ยนจะไม่ค่อยมีแรงเลย แต่เขาก็พยายามทำอย่างเต็มที่

"อาวี่ เอาหมั่นโถวให้ท่านแม่สิ" อาเยวี่ยนพูดกับแฝดหญิงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า

เด็กหญิงตัวเล็กนามว่าอาอวี่ที่กำของสิ่งหนึ่งที่ห่อไว้กับกระโปรงสีหม่นขาดวิ่น ซูหว่านมองเห็นหมั่นโถวก้อนหนึ่งในนั้น เด็กหญิงอาอวี่บิหมั่นโถวเก่าๆ นั้นให้เป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนยื่นให้ซูหว่าน 

"ท่านแม่ ท่านกินเสียเถิด"

อะไรเนี้ย จะกินลงเร๊อะ นี่ฉันต้องกินจริงๆเหรอ…ไม่สิแสบท้องสะบัดเลย ซูหว่านมองไปที่เด็กทั้งสอง มันไม่ใช่ความรู้สึกห่วงใยที่รู้สึกในทันที แต่ท่าทีของเด็กแฝดที่ดูใส่ใจนั้นทำให้ซูหว่านรีบอ้าปากงับเอาหมั่นโถวไว้ในปาก เคี้ยวหยับๆ

"ท่านแม่..." อาอวี่พูดเสียงเบา ขณะที่นั่งมองซูหว่านกินหมั่นโถวไปพร้อมๆ กับเสียงท้องของอาอวี่ที่ร้องจ้อกแจ้กๆ โอ้โหท้องร้องขาดนี้ยังใจดีกับข้าอีกเนาะ แล้วแบบนี้ข้าจะกล้ากินคนเดียวไหม

“อาอวี่ให้ท่านแม่กินก่อนเราต้องอดทน” อาเยวี่ยนดุน้องสาวเบาๆ

ซูหว่านชะงักคาบหมั่นโถวคาปากไว้ มองไปที่ท่าทางของเด็กๆ พวกเขาทั้งสองดูเหมือนไร้ที่พึ่งและหิวโหย ซูหว่านรู้สึกถึงความอ่อนแรง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะห่วงเด็กทั้งสอง

ถ้าพวกเขาไม่ได้กินอาหาร จะทนได้อย่างไรกัน

ในใจรู้สึกว่าเด็กทั้งสองจะต้องมาก่อน แต่เอมันจะแปลกไปไหม พวกเขาเป็นลูกก็ต้องรักแม่มากๆ สินะถึงกับคอยมาดูแลตอนที่ซูหว่านหลับไป นึกแล้วก็น่าสงสารหากพวกเขารู้ว่าแม่เขาไม่อยู่แล้ว จะรู้สึกเศร้าแค่ไหน ตามน้ำไปก่อนแล้วกัน

“ข้าแบ่งให้เจ้า เด็กน้อยกินเสีย”

หมั่นโถวในมือของเด็กๆ มีเพียงไม่กี่ชิ้น แถมยังเป็นก้อนเก่าๆ ที่ถูกเก็บไว้นานแล้ว

อาเยวี่ยนหันมามองน้องสาวอาอวี่ด้วยแววตาเคร่งเครียดและกังวล พูดเสียงดุๆ พยายามยับยั้งตัวเอง

"อดทนเอาหน่อยอาอวี่ หมั่นโถวมีแค่นี้ ให้ท่านแม่กินก่อนเถอะท่านแม่จะได้หายเร็วๆ" อาเยวี่ยนพูด

อาอวี่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยเสียงเบาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเชื่อฟัง

"พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจแล้ว...เราสองคนหยิบมาได้แค่หมั่นโถว…เพื่อท่านแม่ที่กำลังบาดเจ็บจะได้แข็งแรง ข้าจะอดทน…"

ซูหว่านเห็นท่าทางของเด็กทั้งสองแล้วรู้สึกสะเทือนใจ ขมวดคิ้วพยายามจะทำความเข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ในขณะเดียวกันความสงสัยก็ก่อตัวขึ้นในใจ นี่ฉันตายแล้วแต่ยังไม่ตายและถูกให้มาใช้ชีวิตลำเค็ญที่นี่กับเด็กสองคนนี้หรือ

"เดี๋ยวๆๆๆ พวกเจ้ากินกันเถอะ ข้า..เอ๋ยแม่ไม่หิวเท่าไหร่ ดูพวกเจ้าสิหิวขนาดนั้นแล้วพวกเจ้าทำไมถึงมีแต่รอยเขียวคล้ำไปทั้งตัวด้วย ไปโดนอะไรมาทายาหรือยัง" ซูหว่านถามออกไปอย่างกังวล คิดถึงขวดน้ำมันปาล์มที่หอมและแก้ฟกซ้ำ หงส์ไทย…

"ข้าไปหยิบหมั่นโถวจากในห้องครัว...แล้วหกล้มจนตัวเขียว ท่านแม่ไม่ต้องห่วงเรา ปกติข้าก็ล้มบ่อยๆ"

ซูหว่านได้ยินคำตอบนั้นแล้วก็ยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องปกติ รอยเขียวช้ำที่กระจายไปทั่วตัวของเด็กๆ ไม่ใช่แค่จากการหกล้มธรรมดาแน่ๆ แต่ดูเหมือนพวกเขาอาจถูกใครลงโทษโดยการลงไม้ลงมือ

"เจ้าทั้งสอง...เอาแบบนี้กินหมั่นโถวกันเสียทั้งสองคน ส่วนที่เหลือครึ่งลูกในมือเอามาให้แม่ แม่จะกินเอง" ซูหว่านพูด รู้สึกว่าถ้าจะให้ร่างกายหายจากการบาดเจ็บจะต้องกินอะไรเสียหน่อย

ซูหว่านก้มลงมองหมั่นโถวในมือของเด็กๆ อย่างสงสัยถึงมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเพราะไม่ใช้อาหารที่เลิศหรูหรือเพียงพอ แต่ก็คงพอทำให้มีแรง ซูหว่านรู้สึกเห็นความสำคัญของการอยู่ร่วมกันในสถานการณ์นี้

“ขอบคุณท่านแม่” อาอวี่ยิ้ม

ในตอนนี้ ซูหว่านรู้แค่เพียงว่าในขณะที่เธอกำลังอ่อนแอและเจ็บปวดตามร่างกาย เด็กๆ ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก พวกเขายังคงพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ซูหว่านรอดพ้นจากความเจ็บปวด อาจเพราะกลัวว่าซูหว่านจะตายเพราะซูหว่านคือแม่ของพวกเขา

"ขอบใจ..." ซูหว่านพึมพำออกมาเบาๆ อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกใบใหม่นี่ละว่ะ ยังมีภาระน้อยๆ อีกสอง ฉันเกลียดเด็กกกกกกกกกกกกกกกกกก