Masukหลังจากนั่งทานข้าวด้วยกันกับฮาชิที่โรงอาหาร เขาและเธอก็แยกย้ายกันไปเรียน..
“อืม ใจเต้นแปลกๆ” อลิซนั่งพึมพำคนเดียวขณะที่อาจารย์กำลังสอนไปเรื่อยๆ เธอเอาแต่นึกถึงตอนที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับฮาชิ เขาช่างดูอบอุ่นและดูแลเธอดีจริงๆ ปกติเขาทำแบบนี้กับคนอื่นไหมนะ เธอเผลอคิดถึงการกระทำของเขาที่ทำดีต่อเธอ ด้วยความเหม่อลอย จึงต้องพยายามเรียกดึงสติของตัวเองให้กลับมาอยู่ในห้องเรียนเหมือนเดิม “คิดอะไรเลอะเทอะ” 11.50 น. เลิกเรียน “ไว้เจอกันนะพวกมึง” “อื้ม ไว้เจอกัน” อลิซโบกมือให้เพื่อนในเซคที่นั่งเรียนด้วยกัน เธอไม่ได้สนิทกับใครมากนัก จึงแยกย้ายกันไปหลังจากออกจากห้อง ร่างเล็กเดินมานั่งรอฮาชิที่สวนคนเดียว ขณะเอางานที่อาจารย์สั่งออกมาทำรอเขาไปด้วย จู่ๆ ก็มีฝีเท้าของคนๆหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าเธอ “แฟนเก่าม่อนป่ะ?” “อื้ม ทำไมหรอ?” อลิซพูดเสียงนิ่งพร้อมกับเงยหน้ามองคนที่เข้ามาถามอย่างจริงจัง เธอรู้ทันทีว่านี่คือแพมแฟนใหม่ของม่อน “ก็น่ารักดีนี่ แต่ทำไมยังไม่เลิกคุยกับแฟนคนอื่น” สาวหน้าสวยพูดแซะจ้องมองมาหาอลิซอย่างคิดจะเอาเรื่อง “ใครคุยหรอคะ มีแต่เขาที่โทรมาหา แย่งคนอื่นไปแล้วยังจะกลัวอะไรอีกหรอ?!” อลิซพูดเสียงประชดประชันจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่กระพริบ เธอคิดว่า ถ้าผู้หญิงคนนี้เข้ามาหาเรื่อง เธอก็จะสู้ให้ถึงที่สุดเพราะไม่ใช่คนผิด “มั่นหน้าดีนี่ ทำใจซะเถอะ ยังไงเขาก็ไม่เลือกเธออยู่ดีนั่นแหละ!” “อ่อ พอดีว่าทำใจนานแล้วแหละค่ะ! ถ้าจะมาหาเรื่องกันก็ช่วยดูหลักฐานบ้างนะคะ” อลิซพูดเสียงแข็งด้วยความโมโห เธอเปิดการโทรเข้าโทรออกและแชตให้แพมดู มันขึ้นว่ามีแต่ม่อนที่โทรหาและส่งข้อความหาอลิซเป็นระยะๆ พอแพมเห็นก็อึ้งตาโตจนพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าม่อนจะกล้าโกหกเธอและมิหนำซ้ำยังมีเยื่อใยกับอลิซอยู่ ตอนนั้นอารมณ์ความโกรธก็พุ่งสูงขึ้นจนแสดงออกมาทางสีหน้าว่ารู้สึกแขยะแขยงและเกลียดอลิซมากๆ “หึ! แค่นี้ อ๊ะ!!..เอาคืนไป!!” แพมกระแทกเสียงและโยนโทรศัพท์คืนใส่มืออลิซอย่างหน้าเสีย สาวน้อยก็เกือบจะตั้งรับไว้ไม่ทัน อลิซก็โมโหมากเหมือนกันที่โดนเข้ามาหาเรื่องแบบนี้ เธอหันควับไปมองแพมด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนฝ่ายตรงข้ามจะหันมาแสยะยิ้มแล้วกระแทกส้นเท้าเดินจากไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “หึ! ยัยนี่ กะจะเข้ามาหาเรื่องกันชัดๆ” อลิซบ่นขมุบขมิบอย่างอารมณ์เสีย สาวน้อยพลางคิดว่า แย่งก็แย่งไปได้แล้วยังจะต้องการอะไรอีก ก็จริงอยู่ที่แพมบอกว่ายังไงเขาก็ไม่เลือกเราอยู่ดี ใช่เขาไม่เลือกกู และเขาก็ไม่เลือกมึงด้วย!! อลิซสบถอยู่ในใจอย่างหงุดหงิด ตอนนั้นเอง ที่ฮาชิเดินเข้ามาหาพอดี เห็นคนน่ารักทำหน้าบูดเหมือนตูดลิงเลยอดถามไม่ได้ว่าเป็นอะไร “ยัยเตี้ย ทำไรมา ถึงได้หน้ายุ่งขนาดนั้น” อลิซหันมาเห็นเขาทำหน้านิ่งเรียกเธออย่างเคย ก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ร่างเล็กจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรให้เขาฟัง “เปล่าซักหน่อย” เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหลบตาคมที่กำลังยืนจ้องหน้าเนียนขาวอยู่ “เอ้า เป็นงั้นไป” ฮาชิรู้ดีว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ แต่แค่ไม่อยากเล่าให้เขาฟัง และตัวของเขาเองก็ไม่ได้อยากจะเซ้าซี้ถามอะไรต่อมากนัก “ไปกันเถอะ” อลิซเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าขึ้นสะพาย ก่อนจะชวนคนตัวสูงเดินออกไปจากตรงนั้น “โอเค” 19.00 น. อลิซนอนอยู่บนที่นอนมาสักพักแล้ว เธอเหนื่อยกับเรื่องที่เจอมาวันนี้ มันเป็นปัญหาที่เธอไม่ได้ก่อ แต่ผู้ชายที่ทำเหี้ยๆใส่คนอื่นกลับลอยหน้าลอยตา พอนึกมาถึงตรงนี้แล้ว อลิซกลับรู้สึกขนลุกขนชันให้กลับผู้ชายแบบม่อน นี่เธอรักคนเหี้ยๆนี่ลงไปได้ยังไง “ช่างแม่งเถอะ!!” อลิซสบถคำหยาบออกมาเบาๆก่อนจะหลับตาลง.. แต่ในเวลาเดียวกัน..ก็มีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าจากม่อน เธอชั่งใจอยู่ซักพักก่อนจะกดรับสาย “มีอะไร ว่ามา” อลิซพูดเสียงแข็งใส่เพราะเธอไม่พอใจเขามากๆ “หึ! เสียงแข็งใส่กันเลยหรอครับ” “พี่โกหกแฟนใช่ไหมล่ะว่าหนูโทรหา น่ารังเกียจสุดๆ” อลิซได้ทีก็ด่าเขากลับด้วยน้ำเสียงที่กำลังบ่งบอกว่าโกรธมาก “หึๆ งั้นพรุ่งนี้มาเจอได้ไหมล่ะ เดี๋ยวเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง” เขาพูดกับเธออย่างมีเลศนัย ซึ่งนั่นมันก็ทำให้อลิซอยากรู้จริงๆว่าเขาจะพูดอะไร และอยากจะจบเรื่องนี้ยังไง “ได้ หวังว่าจะได้ยินอะไรที่มันดีๆล่ะ” “โอเค” ตู๊ดด!! ตู๊ด! ตู๊ด!! ทันทีที่ม่อนวางสาย อลิซก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางคิดในใจว่า มันคือเรื่องอะไรกันนะ ที่เขาอยากจะเล่ามือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อตอบแชตของเพื่อนที่อยู่มหาลัย เธอโดนเพื่อนทักมาตามกันใหญ่เพราะช่วงนี้ติดแฟนจนไม่ออกไปข้างนอกเลย อลิซให้เหตุผลว่าที่คอนโดเธอกับเพื่อนอยู่ไกล เปิดเทอมค่อยเจอกันทีเดียวเลยก็ยังได้ คิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อสายตาเหลือบเห็นแชตไลน์ที่ถูกส่งทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน อลิซเพิ่งเห็นว่าบุคคลนั้นได้บล็อกเธอไปเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา เพราะคิดว่าน่าจะมีคนส่งผิดมาจึงไม่ได้สนใจอะไร ไหนๆข้อความทั้งหมดก็ถูกลบไปตั้งแต่ยังไม่ทันอ่าน เธอวางโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะหันมาลงมือตั้งใจทำกับข้าวที่ทำค้างเอาไว้เมื่อห้านาทีก่อน “วันนี้ทำอะไรกินครับ” ฮาชิเดินเข้ามาโอบกอดจากด้านหลังขณะอลิซยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว ใบหน้าหล่อโน้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่ และออดอ้อนเธอเหมือนแมวน้อยที่ขาดเจ้าของไม่ได้ “นายไปนั่งรอตรงโน้นเลย” อลิซพูดพลางทำท่าดุแบบไม่จริงจัง ทว่า สีหน้าของคนร่างสูงกลับเปลี่ยนไป และสัมผัสได้ว่าเขากำลังไม่พอใจมากขนาดไหน “อืม อ้อนหน่อยก็ไม่ได้” “ไม่เอาดิ อย่างอนกันนะ” อลิซพูดเสียงสั่นเพราะดูจากท่าทางของเขาคงจะโกรธกันจริงๆ ร่างเ
อลิซพูดเสียงสั่น พร้อมกับก้าวขาเรียวลงไปแช่ในอ่างอย่างรวดเร็ว ตามด้วยคนร่างสูงที่ก้าวขาตามมาติดๆ ก่อนจะรั้งเอวบางเข้าหาตัวเอง “ฮะ ฮาชิ” “ซี๊ด~ฉันไม่ไหวแล้ว ขึ้นมา” พูดจบฮาชิก็ดึงขาเรียวแยกออกให้นั่งลงบนท้องแกร่งของเขา ยิ่งทั้งสองอยู่ในน้ำอุ่น มันยิ่งรู้สึกพลุ่งพล่าน “อื้ม” “อ่า นั่งลงมาเลย” ฮาชิออกคำสั่งพร้อมกับมองท่อนเอ็นของตัวเองถูไถบนกลีบสีหวานด้วยมือของคนตัวเล็ก เธอบดเอวถูลงบนแท่งเนื้อของเขาอย่างยั่วยวน ก่อนจะจ่อหัวบานเข้าไปในรูเล็ก แล้วค่อยๆกดลงสะโพกลงกลืนกินแท่งเนื้อเข้าไปจนสุด “อ๊า~มันแน่น” “ซี๊ด~เสียวแม่ง” ร่างสูงสูดปากครางออกมาเบาๆในลำคอ เขาเลื่อนมือแกร่งมาบนสะโพกของคนตัวเล็กและบีบเบาๆเพื่อสั่งให้เธอขยับ ก่อนจะจ้องใบหน้าหวานที่มีสีหน้าทรมานและเปลี่ยนเป็นเคลิ้บเคลิ้มในเวลาต่อมา อลิซควบเอวขึ้นลงแท่งร้อนขณะอยู่ในอ่าง เสียงน้ำกระเพื่อมเป็นจังหวะทุกครั้งที่ถูกกระแทกลงไปหนักๆ ฮาชิก้มมองกลีบสีสดดูดกลืนแท่งเนื้อเข้าออก ก็อดไม่ได้จึงเอื้อมมือมาบีบบี้หัวนมคนตัวเล็กเบาๆ “อ๊ะๆ ซี๊ด” “อ๊า จะเสร็จ” อลิซเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้น เมื่อเห็นคนร่างสูงจิก
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา.. ร่างเล็กนั่งอยู่บนตักแกร่ง พร้อมกับมือหนาที่ลูบไล้ไปมาอยู่กับขาอ่อน มันถึงเวลาใกล้เปิดเทอมแล้ว ฮาชิบอกกับอลิซว่าถ้าจบปีสองจะขอหมั้นเธอเอาไว้ก่อน คนอื่นจะได้รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว สายตาคู่สวยนั่งดูทีวีจอใหญ่ มันเป็นการ์ตูนที่เธอขอให้ฮาชิเปิดให้ เพราะตอนเด็กๆชอบดูเรื่องนี้มาก พอโตมาได้นั่งดูเรื่องเดิมทำให้ย้อนคิดถึงความทรงจำเก่าๆ ครืด~ เสียงโทรเข้าเรียกให้ร่างเล็กหันไปมอง สายตาคู่สวยเหลือบดูมือถือของฮาชิที่วางอยู่หัวใจก็เต้นรัวอย่างแรง เพราะชื่อที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอคือ ‘นะริน’ “นายรับสายก่อนไหม?” “ไม่” เสียงทุ้มต่ำพูดอย่างเฉยชา พร้อมกับบีบสะโพกเล็กอย่างหนักหน่วง เขาอยากให้เธอรู้ว่าไม่ได้สนใจคนอื่นนอกจากคนที่อยู่ตรงหน้า “รับเถอะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก” “อืม” ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ฮาชิคว้ามือถือขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนกดรับและเปิดลำโพงให้คนตัวเล็กที่นั่งบนตักได้ยินด้วย “ฮัลโหล” (พี่ชิว่างไหมคะวันนี้ รินอยากชวนไปเลือกของขวัญวันเกิดให้คุณแม่) “ไม่ว่าง..อยู่กับแฟน” (อ่อค่ะ แล้ววันหลัง..) “แค่นี้นะ พี่ยุ่งอยู่” ร่างสูงพ่นลมห
ทั้งสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันมาตั้งแต่หน้าประตู ยังดีที่มันไม่ไกลจากคอนโดมากนัก ไม่งั้นเขาคงได้จัดเธอคาโรงหนัง ฮาชิบดจูบลงบนริมฝีปากเล็กอย่างรุนแรงจนแผ่นหลังของเธอชนติดผนังเย็นเฉียบ เสียงครางอื้ออึงดังในลำคอ อลิซพยายามป้อนจูบกลับอย่างกระหายอยาก เธอหอบโกยเอาอากาศเข้าในปอดเพราะเริ่มจูบตามคนร่างสูงไม่ทัน “อื้ม” เขาผละจูบออกอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งอุ้มร่างเล็กลอยเหนือพื้น ก่อนจะสาวเท้าเดินมายังโซฟา พร้อมกับวางร่างเล็กลงอย่างเร่งรีบก่อนจะประกบปากดูดเลียลิ้นเล็กภายในโพรงฉ่ำ ทั้งสองกระแทกจูบสาดใส่ความเร่าร้อนใส่กันจนริมฝีปากบางขึ้นสีแดงก่ำ ฮาชิดูดปากร่างเล็กแรงๆ เขาฝังเขี้ยวลงไปตามริมฝีปากจนมันบวมเจ่อ ก่อนจะค่อยๆถอนจูบออกจ้องมองใบหน้าหวานที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขากดริมฝีปากจุมพิตที่ข้างขมับ ก่อนจะเม้มจูบไปเรื่อยๆจนถึงใบหูเล็กแล้วตวัดเลียจนมันชื้นแฉะ ก่อนจะผละออกจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอและของตัวเองออกจนหมดในพริบตาเดียว “สวย..สวยมาก” อลิซขนลุกซู่เมื่อไม่มีอะไรห่อหุ้มร่างกาย ไฟในห้องเปิดสว่างกว่าทุกครั้ง มันจึงทำให้ทั้งสองเห็นร่างกายกันอย่างชัดเจนทุกซอกทุกมุม อลิซงับเขี้ยวลงบนริม
“ไอ้ม่อน..” ฮาชิตวัดมองอย่างไม่สบอารมณ์ เขาพ่นหายใจออกมาหนักๆเพื่อความคุมตัวเอง ตอนนี้ เขาไม่อยากให้ใครมาขวางความสุข มือหนาจึงกุมมือเรียวเอาไว้แน่นจะเดินเลี่ยงไปอีกฝั่ง แต่ม่อนก็ยืนขว้างไว้เหมือนเดิม ม่อนตวัดมองมือของฮาชิที่ประสานกับมือของอลิซแน่นก็แสยะยิ้มออกมาอย่างหัวเสีย ทั้งที่ข้างกายของเขายังมีปลายืนมองมายังร่างของอลิซอย่างไม่วางตา “หึ! ยังจำกูได้นี่หว่า” “ไม่คิดว่าจะเจอ” ปลาพูดขึ้นหลังจากทั้งสองไม่ได้เจอกันมานาน ตั้งแต่อลิซรู้ว่าปลาพยายามทำลายเธอมาตลอด ก็ตัดขาดกันทุกอย่าง “ขอตัวก่อนนะ..พอดีเรารีบ” อลิซเอ่ยขึ้น สายตาคู่สวยจ้องเพื่อนสนิทและอดีตคนรักนิ่งเงียบ ตอนนี้ ต่อให้จะเผชิญหน้ากันอีกกี่ครั้ง อลิซก็ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปเพราะเธอมูฟออนจากทุกเรื่องมานานแล้ว “มึงจะรีบไปไหนวะ ไอ้ชิ!” “หลบไป” ม่อนกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหลีกทางหลบให้ ฮาชิและอลิซยังสับสนกับการกระทำของฝ่ายตรงข้าม เพราะทุกทีเขาต้องเข้ามาหาเรื่องจนถึงที่สุดแบบที่เคยทำ “ดูซิพวกมึงสองคนจะมีปัญญาไหม!” เขาพูดทิ้งท้ายพร้อมกับยืนอยู่เคาท์เตอร์ข้างๆ ไม่ว่าฮาชิจะพูดอะไรกับพนักงาน ม่อนก็ได้ยินมั
อลิซตื่นขึ้นมาภายใต้แขนแกร่งที่กอดเอาไว้แน่นอย่างเช่นทุกวัน เปลือกตาสีสวยค่อยๆปรือขึ้นรับแสงยามเช้า เธอไม่รู้เลยว่ากิจกรรมเมื่อคืนมันจบลงเมื่อไหร่ จบลงตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าตัวเองหลับไปพร้อมกับแท่งเอ็นที่ยังเสียบคารู อลิซค่อยๆพลิกตัวอย่างเชื่องช้า เธอจับมือของเขาออกให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนที่หลับสนิทจะตื่น มือเรียวกุมท้องตัวเองเบาๆ มันยังรู้สึกหน่วงๆเพราะขนาดของเขากับเธอมันต่างกันมาก ความปวดเมื่อยแล่นเข้าสู่ร่างกายอย่างหนัก เธอกะว่าจะลุกไปทำกับข้าวให้ฮาชิตอนเช้า แต่ดูเหมือนว่าจะลุกไม่ไหวเอาซะเลย “อื้ม” ฮาชิลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะคนตัวเล็กขยับดิ้น สายตาคู่คมมองใบหน้าสวยที่แก้มขึ้นเลือดฝาดสีจางๆ ต่อให้ไม่แต่งหน้าก็ยังสวยสำหรับเขาอยู่ดี “จะรีบลุกไปไหน หืม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม พร้อมกับคว้าคนตัวเล็กมาจูบที่หน้าผากหนักๆ “ว่าจะลุกไปทำกับข้าว” คิ้วหนาขมวดเข้ากันอย่างไม่พอใจ เข้าไม่เข้าใจว่าอลิซดูเพลียจนไม่มีแรงจะเดินแล้ว ยังจะฝืนอีกทำไม “ไม่ต้องเลย ขาสั่นขนาดนี้จะทำยังไงไหว” “ก็โดนนาย..เอาหนัก” ฮาชิหลุดขำออกมาเบาๆ เธอดูแข็งแกร่งในบางเวลา แต่ก็ยังมีมุมใสซื่อดูเป็นธ







