บทที่ 2

เฉิงสือยวนไม่ได้ตอบ เพียงกล่าวกับคนขับรถม้าว่า “ไปที่ว่าการเมืองหลวง”

“ที่ว่าการเมืองหลวง?” เซียวหลินยวนขมวดคิ้วแน่น “เจ้าไปที่นั่นทำไม?”

เฉิงสือยวนไม่ตอบ เพียงใช้ดวงตาอันว่างเปล่าคู่นั้นมองเขา

เสิ่นเยว่หนิงที่อยู่ข้างๆ ก้าวมาข้างหน้าได้ถูกเวลา พลางเอ่ยหว่านล้อมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านอ๋อง พี่หญิงสือยวนเพิ่งออกมา คงจะมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ มิสู้...ตามใจนางเถิดเจ้าค่ะ?”

เซียวหลินยวนมองท่าทางดื้อดึงเงียบขรึมของเฉิงสือยวน แล้วกดข่มความสงสัยและความขุ่นเคืองในใจลง “เอาล่ะ ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”

ตลอดทาง ภายในรถม้าเงียบสงัดจนน่ากลัว

เซียวหลินยวนอยากชวนคุย แต่เมื่อเห็นเฉิงสือยวนหลับตาพักผ่อนเช่นนั้น ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหน

เขาสั่งให้คนนำผ้าห่มมาคลุมให้นาง แล้วรินน้ำอุ่นยื่นไปจ่อที่ริมฝีปาก แต่นางก็ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น เพียงเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยง

กาลก่อนนางหาได้เป็นเช่นนี้ไม่

แต่ก่อนหากนางได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด แม้แค่ถลอกเพียงเล็กน้อย ก็จะวิ่งมาตรงหน้าเขา ชูมือให้เขาดู แล้วออดอ้อนว่า “เซียวหลินยวน เจ็บจังเลย ท่านช่วยเป่าให้ข้าหน่อยสิ”

ตอนนั้นเขารู้สึกรำคาญ คิดว่านางบอบบางเรื่องมาก

ทว่ายามนี้ ฝ่าเท้านางเกือบจะไหม้จนทะลุอยู่แล้ว แต่นางกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยสักคำ

ความอึดอัดในใจของเซียวหลินยวนยิ่งนานยิ่งหนักอึ้ง ราวกับมีสิ่งใดขวางไว้จนหายใจไม่ออก

เมื่อถึงที่ว่าการเมืองหลวง เขาลงจากรถม้าก่อน แล้วยื่นมือหมายจะประคองนาง แต่เฉิงสือยวนกลับยันผนังรถม้าก้าวลงมาด้วยตนเอง

“ข้าจะเข้าไปกับเจ้า” เซียวหลินยวนกล่าว เขาเองก็อยากรู้ว่าท้ายที่สุดนางต้องการทำสิ่งใดกันแน่

ขณะนั้นเอง เสิ่นเยว่หนิงที่เดินตามหลังมาพลันส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดแผ่วเบาออกมาคำหนึ่ง

“เยว่หนิง!” สีหน้าของเซียวหลินยวนเปลี่ยนไปทันที หันกลับไปประคองนางไว้ในบัดดล “เป็นอะไรไป? เจ็บหน้าอกขึ้นมาอีกแล้วหรือ?”

“ท่านอ๋อง ข้าไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ โรคเก่ากำเริบเท่านั้น” เสิ่นเยว่หนิงซบอยู่ในอ้อมอกเขา น้ำเสียงโรยแรง “ท่านรีบพาพี่หญิงสือยวนเข้าไปข้างในเถิดเจ้าค่ะ ขะ...ข้าพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว...”

เซียวหลินยวนมองสตรีในอ้อมแขนที่มีสีหน้าเจ็บปวด แล้วหันไปมองเฉิงสือยวนที่หมุนตัวเดินตรงไปยังที่ว่าการเมืองหลวง เขาได้แต่กัดฟันแน่น

“สือยวน เยว่หนิงโรคเก่ากำเริบ ข้าต้องพานางกลับจวนไปพบหมอหลวงก่อน เจ้าเข้าไปจัดการธุระคนเดียว เมื่อเสร็จแล้วค่อยให้คนของที่ว่าการพาเจ้ากลับจวนอ๋อง ได้หรือไม่?”

เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยนิสัยแต่ก่อนของเฉิงสือยวน นางจะต้องไม่ยอมรามืออย่างแน่นอน หรือกระทั่งอาจจะอาละวาดออกมาตรงนั้นทันที

แต่ก่อนนางใส่ใจเรื่องเขากับเสิ่นเยว่หนิงอยู่ด้วยกันที่สุด ทุกครั้งที่เห็นเขาคุยกับเสิ่นเยว่หนิง เป็นต้องวิ่งเข้ามาอย่างแง่งอน แล้วเท้าเอวพูดว่า “เซียวหลินยวน ห้ามท่านมองนางนะ”

ทว่าคราวนี้ เฉิงสือยวนเพียงหันกลับมา แล้วพยักหน้ารับด้วยท่าทีนิ่งเฉยยิ่ง

“ได้สิ”

เซียวหลินยวนมองแผ่นหลังของนางลับหายไปหลังประตู ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจพลันตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมีบางสิ่งกำลังค่อยๆ หลุดลอยไป โดยที่เขาไม่อาจไขว่คว้าเอาไว้ได้เลย

“ท่านอ๋อง...” เสิ่นเยว่หนิงส่งเสียงเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงโรยแรงลงยิ่งกว่าเดิม

เซียวหลินยวนถอนสายตากลับมา พลางประคองนางขึ้นรถม้า “ไปกันเถิด ไปหาหมอหลวง”

ภายในที่ว่าการเมืองหลวง

นายทะเบียนประจำที่ว่าการมองสตรีตรงหน้าที่อาภรณ์ขาดวิ่น สองเท้าอาบโชกไปด้วยเลือด ทว่าสีหน้ากลับสงบนิ่ง เขาก็นึกประหลาดใจอยู่บ้าง “ฮูหยิน...ท่านนี้ มีเรื่องอันใดหรือ?”

เฉิงสือยวนช้อนสายตาขึ้นมอง น้ำเสียงกระจ่างชัด “ข้าต้องการหย่าเจ้าค่ะ”

“หย่าหรือ?” นายทะเบียนประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม “มีหนังสือหย่าที่ฝ่ายชายเขียนหรือไม่?”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

“เรื่องนี้...ตามกฎหมายบ้านเมืองเรา หากฝ่ายหญิงเป็นผู้ขอหย่าก่อน จะต้องได้รับความยินยอมจากฝ่ายชายและมีหนังสือหย่ากำกับไว้ แต่หากฝ่ายชายไม่ยินยอม แล้วฝ่ายหญิงยังยืนกรานจะหย่าให้ได้...จะต้องรับโทษทรมานด้วยการตอกตะปูไม้ท้อเจ็ดสิบสองดอกเข้าสู่ร่างกาย นั่นเป็น...โทษทัณฑ์ที่ทารุณและทรมานยิ่ง ฮูหยิน ท่านโปรดคิดดูให้ถี่ถ้วนเถิด”

ตะปูไม้ท้อเจ็ดสิบสองดอกหรือ?

เจ็บปวดมากจริงๆ

ทว่าต่อให้เจ็บปวดกว่านี้ ยังจะสู้ทัณฑ์ทรมานวันแล้ววันเล่าในคุกหลวงได้หรือ? ยังจะสู้ถ่านไฟสิบหลี่เมื่อครู่ได้หรือ?

หลายปีมานี้ ความปรารถนาเดียวที่ค้ำจุนให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็คือการไปจากเซียวหลินยวน

จากไปอย่างสิ้นเชิง และตลอดกาล

“ข้าคิดถี่ถ้วนแล้ว ลงบันทึกเถิด สิ้นเดือนนี้ข้าจะมารับโทษเจ้าค่ะ”

นายทะเบียนทอดถอนใจ ในที่สุดก็เขียนชื่อและวันที่ของนางลงบนสมุดบันทึกจนได้

เมื่อออกจากที่ว่าการ เฉิงสือยวนก็เดินอยู่บนถนนอันคึกคักเพียงลำพัง

ห้าปีแล้ว เมืองหลวงคล้ายจะเปลี่ยนไปไม่น้อย และคล้ายว่าจะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไปเลย

ยามเดินผ่านปากทางถนน นางเห็นดรุณีแรกรุ่นสดใสในชุดกระโปรงสีเหลืองนวล กำลังวิ่งตามหลังบุรุษหนุ่มชุดเขียวผู้มีใบหน้าเย็นชา พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยไม่หยุด

“นี่! ท่านอย่าเดินเร็วขนาดนั้นสิ! ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านยังไม่ชอบข้า ไม่เป็นไร! ข้ามีเวลาทั้งชีวิตที่จะทำให้ท่านชอบ!”

พวงแก้มของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อจากการวิ่งและความตื่นเต้น ดวงตาทอประกายแวววาว เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

ราวกับ...ตัวนางในกาลก่อน

เฉิงสือยวนหยุดฝีเท้าลง นางยืนมองนิ่ง ความทรงจำหลั่งไหลถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่นอย่างไม่อาจควบคุม

นางเป็นบุตรสาวคนเดียวของเฉิงฉิงผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ ได้รับรักใคร่เอ็นดูดั่งแก้วตาดวงใจมาตั้งแต่เยาว์วัย จึงมีนิสัยเปิดเผยเอาแต่ใจ ไม่หวาดกลัวสิ่งใด ทั้งขี่ม้ายิงธนู ดาบ หอก ไม้พลอง ล้วนเชี่ยวชาญทุกอย่าง เป็นไข่มุกเม็ดงามแห่งตระกูลแม่ทัพที่เจิดจรัสที่สุดในเมืองหลวง

การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิเมื่อตอนอายุสิบห้าปี เป็นครั้งแรกที่นางได้พบกับเซียวหลินยวน

เขาสวมชุดสีดำอยู่บนหลังม้า ดูสูงส่งเย็นชาและโดดเด่นท่ามกลางผู้คนนับหมื่น ราวกับเทพเซียนที่ลงมายังโลกมนุษย์ เพียงสบตาแค่ครั้งเดียว นางก็ตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

นับแต่นั้นมา ชีวิตของนางก็หมุนรอบตัวเขามาโดยตลอด

เมื่อได้ยินว่าเขาชอบตำราโบราณหายาก นางก็ค้นหาจนทั่วเมืองหลวง พอรู้ว่าเขาชอบเดินหมาก นางก็เพียรฝึกฝนฝีมือการเดินหมากอย่างหนัก หรือเพียงเขาเอ่ยปากชมขนมทางทิศตะวันตกของเมืองขึ้นมาประโยคหนึ่ง นางก็ยอมวิ่งข้ามครึ่งเมืองไปซื้อ แล้วตั้งใจนำไปมอบให้ถึงจวนเขา

คนทั่วเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่า บุตรสาวสุดที่รักของแม่ทัพใหญ่เฉิงเฝ้าไล่ตามอ๋องเจิ้นเป่ยอย่างเปิดเผยครึกโครม โดยไม่สนใจสายตาผู้ใด

ทว่าเซียวหลินยวนกลับปฏิบัติต่อนางด้วยความเฉยชาและห่างเหินเสมอมา

จนกระทั่งวันหนึ่ง เซียวหลินยวนกลับเป็นฝ่ายเดินทางมาหานางเองโดยไม่มีใครคาดคิด และเอ่ยปากว่าจะแต่งงานกับนาง

นางยินดีปรีดาจนแทบบ้า ด้วยคิดว่าความทุ่มเทตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในที่สุดก็ชนะใจเขาได้แล้ว

ขบวนสินสมรสยาวเหยียดสุดสายตา พร้อมด้วยมงกุฎหงส์และชุดเจ้าสาวสีแดงสด นางได้กลายเป็นนายหญิงแห่งจวนอ๋องเจิ้นเป่ยโดยสมบูรณ์

ทว่าในคืนเข้าหอ เขาไม่ได้แตะต้องตัวนางเลยแม้แต่น้อย

นางคิดไปเองว่าเขาเพียงแค่มีนิสัยเย็นชาเท่านั้น ไม่เป็นไร นางยังมีเวลาทั้งชีวิตที่จะหลอมละลายหัวใจเขา

ทว่าในเวลาต่อมา นางกลับล่วงรู้ความจริงเข้าโดยบังเอิญ

ที่แท้เรื่องราวกลับเป็นเพราะเสิ่นเยว่หนิง ญาติผู้น้องผู้เป็นสหายวัยเยาว์ที่พำนักอยู่ในจวนอ๋องมาโดยตลอด เกิดอุบัติเหตุตกจากหลังม้าจนขาได้รับบาดเจ็บ หมอหลวงกล่าวว่าต้องใช้ “โสมกระดูกหิมะ” ที่หาได้ยากยิ่งชนิดหนึ่งมาเป็นตัวนำยา จึงจะรักษาให้หายดีได้

และ “โสมกระดูกหิมะ” นี้ เป็นสมบัติประจำตระกูลเฉิงที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นเฉพาะทายาทสายตรง และไม่เคยให้คนนอกยืมเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ท่านพ่อรักและเอ็นดูนาง จึงยื่นเงื่อนไขว่า เซียวหลินยวนต้องตบแต่งกับนางอย่างออกหน้าออกตาในตำแหน่งพระชายา มิฉะนั้น ก็จะไม่มีวันมอบสมุนไพรนี้ให้

และเพื่อช่วยรักษาขาของเสิ่นเยว่หนิง เซียวหลินยวนจึงยอมแต่งงานกับนางในที่สุด

นางเป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้แลกเปลี่ยนเพื่อให้ได้มาซึ่งตัวนำยาเท่านั้น

คืนที่ได้รับรู้ความจริง นางร้องไห้ตลอดทั้งคืนภายในเรือนหอของพวกเขา

ถึงกระนั้นนางก็ยังคงเช็ดน้ำตา แล้วแย้มยิ้มออกไปพบเขา

นางคิดในใจว่าไม่เป็นไร ขอเพียงตนเองดีต่อเขา สักวันหนึ่งเขาก็ต้องมองเห็นความจริงใจของนาง

หลังแต่งงาน เขายังคงเย็นชาและเมินเฉยไม่เปลี่ยน แต่นางก็พยายามทำหน้าที่พระชายาอย่างดีที่สุด ทั้งดูแลจัดการงานในจวนอ๋องและกตัญญูต่อเสด็จแม่ของเขา แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นค่าเลยก็ตาม

จนกระทั่งบาดแผลเก่าของท่านพ่อกำเริบขึ้นมา ล้มป่วยหนักจนใกล้สิ้นใจ

นางส่งคนไปเชิญเซียวหลินยวน หวังให้เขาเดินทางมาดูใจท่านพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าเขากลับไม่มา

ภายหลังนางถึงได้รู้ว่า ที่วันนั้นเขาไม่มา เป็นเพราะรถม้าของเสิ่นเยว่หนิงเกิดเสียหลักกลางถนน พุ่งชนองค์ชายหกที่แอบหนีเที่ยวนอกวังจนถึงแก่ชีวิต

หลังจากนั้น เพื่อปกป้องเสิ่นเยว่หนิง เซียวหลินยวนถึงขั้นใช้อำนาจที่มีโยนความผิดทั้งหมดมาให้นาง ซึ่งในขณะนั้นบังเอิญอยู่ในบริเวณใกล้เคียงพอดี

“เฉิงสือยวนริษยาจนเป็นนิสัย เหตุเพราะขัดเคืองใจที่ท่านอ๋องเอ็นดูรักใคร่ญาติผู้น้อง จึงตั้งใจปองร้ายองค์ชายหกที่สนิทสนมกับท่านอ๋อง”

หนังสือแจ้งข้อหาเพียงแผ่นเดียว ทำให้นางไม่อาจโต้แย้งได้เลยแม้แต่น้อย

ท่านพ่อที่นอนป่วยอยู่บนเตียง พอทราบข่าวก็เจ็บแค้นสะเทือนใจอย่างรุนแรง ถึงกับกระอักเลือดสิ้นใจลงทันที

ส่วนนาง ถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวงอันมืดมิดไร้แสงตะวัน ยาวนานถึงห้าปี

การทรมานอันทารุณตลอดห้าปี ได้ลบเลือนตัวตน ความมีชีวิตชีวา และความรักทั้งหมดที่นางเคยมีต่อเซียวหลินยวน...จนสิ้นสูญ