บทที่ 2

ฉันไม่สามารถหายไปนานกว่านี้ได้ ดังนั้นแม้ว่าตอนนี้ฉันจะแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังฝืนพยุงร่างกายอันสั่นเทา ใช้ทิชชู่จัดการทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วผลักประตูออกไป

ที่หน้าประตู ซุนอู่กำลังใช้สายตากวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"คุณครูสวี่ไม่สบายหรือเปล่าครับ? ทำไมหน้าแดงขนาดนี้?"

สีหน้าของซุนอู่ดูเคร่งขรึมและเป็นงานเป็นการมาก จนฉันไม่แน่ใจเลยว่าเขามีเจตนาอื่นแฝงอยู่หรือไม่

ทว่าสายตาอันเร่าร้อนของเขากลับทำให้ฉันต้องสั่นสะท้าน

ฉันก้มหน้าลง หลบเลี่ยงสายตาของเขา พร้อมกับพยายามปั้นยิ้มอย่างมีมารยาท

"มะ... ไม่มีอะไรค่ะ แค่รู้สึกร้อนนิดหน่อย"

"ถ้าอย่างนั้นให้ผมถอดเสื้อคลุมให้นะครับ เดี๋ยวผมเอาไปแขวนให้ มาเถอะ"

เมื่อเผชิญกับความหวังดีของซุนอู่ ฉันจึงต้องยอมตามใจเขา เพียงแต่ฉันลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิท

เมื่อตอนสายฉันรีบออกมาจากออฟฟิศเกินไป

ฉันยังไม่มีเวลาแม้แต่จะใส่ชุดชั้นใน พอถอดเสื้อคลุมออก หน้าอกขนาด 36E อันสมบูรณ์แบบของฉันที่ถูกรัดรึงอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวตึงเปรี๊ยะ ก็แทบจะระเบิดออกมา...

เนื้อนุ่มหยุ่นตรงหน้าอกสั่นกระเพื่อมตามจังหวะการถอดเสื้อ เสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มไม่สามารถปกปิดสีผิวเดิมได้เลย แม้แต่ยอดอกก็ชูชันขึ้นเพราะความเสียวซ่านเมื่อครู่ จนดันเนื้อผ้าขึ้นมาเป็นรอยนูนสีชมพูอ่อนที่ชวนให้จินตนาการไปไกล

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะจังหวะที่รีบร้อน ยอดอกของฉันจึงไปเสียดสีเข้ากับท่อนแขนของซุนอู่

ความรู้สึกเสียววูบในทันทีนั้นทำให้ฉันเกือบจะครางออกมา

ไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป

ให้ตายสิ มันทั้งน่าอัปยศและกระตุ้นอารมณ์เหลือเกิน

เขาลูบไล้ตรงจุดที่ยอดอกของฉันเพิ่งเสียดสีไปเมื่อครู่ พลางมองดูฉันที่รีบหนีออกมาราวกับคนขวัญเสีย

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก โชคดีที่เวยเวยกำลังง่วนอยู่กับตำราเรียนจนไม่ได้สังเกตเห็น

จู่ๆ ซุนอู่ก็ได้มายืนอยู่ข้างหลังฉันแล้ว

เขาอ้างว่ามาดูฉันติวหนังสือให้ลูก แต่ฉันรู้ดีว่าในตอนนี้ สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่บทเรียนเลยสักนิด

ทว่าฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะฉันจะไม่ยอมให้เวยเวยสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเด็ดขาด

อีกอย่าง สำหรับฉันในตอนนี้ แค่ประคองสติไว้ให้ได้ก็ยากเต็มทีแล้ว

ฉันพยายามสอนหนังสือไปอย่างเลื่อนลอย ในขณะที่ในหัวกลับจดจ่ออยู่กับความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มทางด้านหลังด้วยความประหม่า

ฉันถูกอาการเสพติดกามเล่นงานจนสมองเริ่มพร่าเบลอ ได้แต่แอ่นอกที่กำลังปวดหนึบของตัวเองอย่างโหยหา

ถ้าอีกสักพักเวยเวยมองไม่เห็น ฉันคงต้องหาทางช่วยปลอบประโลมตัวเองดูสักหน่อย

หรือบางทีเขาอาจจะได้ยินเสียงเพรียกหาในใจของฉัน

มือใหญ่ของซุนอู่กลับค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ถึงขั้นเผลอขย้ำลงมาสองสามครั้งตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น

ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านก็กระจายไปทั่วร่างจากจุดสัมผัส หัวใจของฉันเต้นรัวเร็ว

ความเสียวซ่านสูบฉีดเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดของฉันไปจนสิ้น ฉันเอนกายไปข้างหลัง พิงซบลงในอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างอ่อนแรง

ใบหน้าของฉันแดงก่ำ มือสั่นเทาพยายามจะปัดป้องมือที่กำลังก่อกวนของเขาออกไป แต่สุดท้ายก็หมดแรงเพราะความรัญจวนใจ จนถูกชายหนุ่มควบคุมไว้ในอ้อมอกได้อย่างง่ายดาย

ฉันจ้องมองเวยเวยที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กะพริบ เพราะกลัวว่าเธอจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นเข้า

นี่มันต่อหน้าลูกศิษย์เลยนะ...

เมื่อรับรู้ถึงอารมณ์รักที่พลุ่งพล่านของฉัน ซุนอู่ก็ไม่หยุดเพียงแค่นั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบต่ำลงไปตามแนวเอว

กระโปรงทรงสอบถูกรูดเปิดออกช้าๆ เสียงซิปที่เลื่อนลงช่างสอดประสานเข้ากับเสียงดินสอที่เวยเวยกำลังเขียนได้อย่างพอดิบพอดี

ฉันสัมผัสได้

บั้นท้ายงามงอนของฉันเปิดเปลือยสู่ภายนอกไปหมดแล้ว ตามมาด้วยเสียงกระทบกันของหัวเข็มขัด

ความร้อนระอุพุ่งเข้าแนบชิดตามมาติดๆ มันเหมือนกับท่อนเหล็กเผาไฟจนแดงฉานไม่มีผิด!

ให้ตายสิ ไม่คิดเลยว่าซุนอู่ที่ตัวสูงใหญ่ขนาดนี้ แม้แต่ส่วนนั้นของเขาก็ยังองอาจดุดันเพียงนี้

มันดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าแตงกวาเทียมขนาดใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยซื้อทางเน็ตเสียอีก

หากใจของฉันอ่อนไหวลงกว่านี้อีกเพียงนิดเดียว ฉันคงจะคว้ามันมาสวนเข้าไปเลย...

เพราะอาการเสพติดกามที่เป็นอยู่ ทำให้ฉันไม่มีแรงต้านทานต่อสิ่งใหญ่โตมโหฬารแบบนี้เลยจริงๆ

เพียงแต่ว่า...

ฉันจะต้องทำเรื่องแบบนั้นกับซุนอู่ต่อหน้านักเรียนจริงๆ เหรอ? แล้วสามีล่ะ? สามีจะทำยังไง?

ฉันอ้าปากหอบหายใจแรง มือเล็กๆ สั่นเทาเอื้อมไปทางด้านหลัง

ตอนแรกคือต้องการจะปฏิเสธซุนอู่ แต่เขากลับเข้าใจผิด กระชากมือของฉันไปกุมไว้ที่ส่วนนั้น

สิ่งที่คาดเดาไว้ตอนเจอกันครั้งแรกไม่ผิดเพี้ยนเลย ความใหญ่โตเบื้องล่างของชายคนนี้ เป็นสิ่งที่มือข้างเดียวของฉันกำไม่รอบจริงๆ

มันช่างน่าอับอายเหลือเกิน...

ไม่ได้นะ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

"เวยเวย"

ฉันรีดเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อรักษาโทนเสียงให้ดูเป็นปกติ "ครูจะทดสอบหน่อยว่าหนูท่องศัพท์ได้ถึงไหนแล้ว ครูพูด แล้วหนูสะกดออกมานะ"

เวยเวยไม่ได้เอะใจอะไรเลย "ได้ค่ะ"

"ดีจ้า งั้นตอนนี้ให้หนูหลับตาลง ห้ามแอบดูหนังสือเด็ดขาดเลยนะ"

เมื่อเห็นเวยเวยใส่ผ้าปิดตา

ภูเขาที่หนักอึ้งในใจของฉันก็เหมือนจะยกออกไป แต่นั่นก็หมายความว่า ซุนอู่จะไม่มีความเกรงใจอีกต่อไปแล้วเช่นกัน

มือข้างนั้นคว้าคอเสื้อของฉันไว้ แล้วปลดกระดุมเม็ดแรกออก

ทันทีที่ขานคำศัพท์คำแรก

เสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันก็ถูกถอกออกจนหมดเกลี้ยง ร่างกายของฉันแนบชิดไปกับโต๊ะ บั้นท้ายยกสูงขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

และทางด้านหลัง

คือซุนอู่ คนเพียงคนเดียวที่สามารถช่วยชีวิตฉันได้ยืนอยู่ตรงนั้น

น้ำเสียงของฉันเริ่มสั่นเครือมากขึ้นเรื่อยๆ และมือข้างนั้นก็เริ่มรุกรานหนักขึ้น

เป็นอย่างที่ฉันเคยคิดไว้ นิ้วมือนั้นสามารถควบคุมร่างกายของฉันได้ตามใจชอบ เพียงแค่ขยับไม่กี่ครั้งก็ทำให้หยาดน้ำของฉันไหลบ่าออกมาราวกับเขื่อนแตก

เสียงหอบสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ในลำคอเริ่มทำให้คำศัพท์ที่ฉันขานเลอะเลือน และเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นกับความไวต่อสัมผัสของฉัน เขาใช้มือใหญ่ตะปบลงบนหน้าอกอวบอิ่ม มือข้างนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานของฉันจนชุ่ม

"คุณครูเนี่ย ไวต่อความรู้สึกจังเลยนะครับ"

ฉันส่ายหน้าพลางหลับตาลง

ในจังหวะที่คำศัพท์คำที่หกล่วงหล่นจากปาก สิ่งที่ฉันโหยหาที่สุดในใจก็จ่อประชิดเข้ากับรูหลังที่เพิ่งถูกนิ้วมือของชายหนุ่มหยอกเย้าจนบอบช้ำ

และสติของฉัน ก็เลือนหายไปพร้อมกับสิ่งนั้นเอง