All Chapters of ครูสอนพิเศษสาวเสพติดตัณหา: Chapter 1 - Chapter 7

ฉันชื่อสวี่ลี่ เป็นครูคนหนึ่งหลังจากแต่งงาน ฉันถูกสามีเคี่ยวกรำอย่างหนักจนเกินไป จนโชคร้ายที่ต้องกลายเป็นโรคเสพติดกามอันน่าอัปยศไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่การสัมผัสเพียงแผ่วเบาที่สุด ก็สามารถกระตุ้นความสยิวซ่านภายในร่างกายของฉันให้พุ่งสูงขึ้นกว่าปกติหลายสิบเท่า ในสมองของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะถูกเติมเต็ม เพียงแค่ภาพจินตนาการอันวาบหวามในหัว ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันตกอยู่ในสภาวะถึงจุดสุดยอดได้ในทุกๆ ที่แม้แต่การเสียดสีจากการเดินก็ทำให้ฉันเปียกชื้น จนอยากจะได้รับการตอบสนองอยู่ตลอดเวลายามอาการกำเริบ มันรู้สึกเหมือนมีแมลงตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนไต่ยั้วเยี้ย คันยิบจนแทบจะทนไม่ไหวด้วยเหตุนี้ ฉันจึงอ้อนวอนให้สามีช่วยบรรเทาอาการให้ ช่วงแรกๆเขาก็ลุ่มหลงในรสสัมผัสและสนุกไปกับมัน แต่พอนานวันเข้า สามีก็ไม่สามารถตอบสนองตัณหาที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ของฉันได้อีกต่อไปหลังจากอาการกำเริบครั้งหนึ่ง สามีทิ้งฉันไว้ข้างหลัง พลางสบถด่าขณะดึงกางเกงขึ้นมาสวม"โธ่เว้ย ร่านอีกแล้วนะ!""วันๆ ฉันไม่ต้องไปทำงานทำการเลยหรือไง? คราวหน้าถ้ามีอาการอีกก็หาทางเอาเองแล้วกัน!"สามีจากไปแล้วทิ้

ฉันโก่งสะโพกไปข้างหลังสุดแรง พลางขยับโยกกายอย่างเต็มกำลังตามจังหวะการรุกรานของซุนอู่แต่ละครั้งที่โถมเข้ามามันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆความซ่านสยิวที่เหนือล้ำยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับเป็นการเติมจิตวิญญาณเข้าไปในร่างกายของฉันอีกครั้งมันเป็นความรู้สึกที่ต่างจากตอนอยู่กับสามีโดยสิ้นเชิง มีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นผู้หญิงอย่างแท้จริง"อื้อ..."ฉันใบหน้าแดงก่ำ ไม่อาจกักเก็บเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากได้อีกต่อไปเวยเวยที่นั่งปิดตาอยู่ฝั่งตรงข้ามพลันชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่"คุณครูคะ คุณครู... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?""มะ... ไม่จ้ะ ครูไม่เป็นไร..."ฉันหอบหายใจหนัก พยายามบังคับน้ำเสียงให้คงความราบเรียบที่สุด เพื่อไม่ให้เวยเวยจับความผิดปกติได้แต่เรี่ยวแรงของซุนอู่นั้นมหาศาลเกินไปโต๊ะเริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้เวยเวยจะไร้เดียงสาแค่ไหน เธอก็เริ่มสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากล"คุณครูคะ ตกลงคุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"เวยเวยพูดพลางกระชากผ้าปิดตาออกจากดวงตาฉันอุทานออกมาคำหนึ่ง สัญชาตญาณสั่งให้ฉันขมิบสะโพกแน่นทันทีทว่าทุกอย่างมันเ

ถ้าหากไม่มีความสงสัยอะไรติดค้างอยู่ในใจ คำถามประเภทนี้คงไม่ถูกถามออกมาซุนอู่เองก็มีท่าทีประหม่าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ใบหน้ายังคงฝืนยิ้มเอาไว้"ไม่มีนะครับ น้องสะใภ้สอนดีมากเลยล่ะ"สามีพยักหน้าพลางปรายตามามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะถามต่อ"แล้วตอนที่เธอเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ พี่ได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?"ซุนอู่เม้มริมฝีปากแน่น และมองมาที่ฉันโดยสัญชาตญาณเช่นกันเมื่อเห็นท่าทางกระสับกระส่ายของฉัน ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่เขากลับเลือกที่จะพูดความจริงออกมา"เอ่อ... ก็ได้ยินจริงๆ นะครับ เหมือนจะมีเสียงเครื่องสั่นดังหึ่งๆ ออกมาด้วย"สามีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เฮ้อ! อัปยศอดสูจริงๆ ที่ต้องให้พี่มาเห็นเรื่องน่าอายแบบนี้!""เมียผมเธอป่วยเป็นโรคเสพติดกามน่ะครับ เธอขาดผู้ชายไม่ได้!"เรื่องที่เป็นความลับส่วนตัวขนาดนี้ สามีกลับพูดมันออกมาอย่างหน้าตาเฉย!ฉันทำตัวไม่ถูก ใจสั่นรัวไปหมด ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความอับอายจนแทบจะทนไม่ไหวถึงแม้ว่าซุนอู่คนนี้เพิ่งจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉันไป แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครมารับรู้เรื่องที่แสนน่าอัปยศของฉันแบบนี้การเป็นโรคนี้ มันเหมือนกับการถูกตรึงไว้บนเสาประจานในฐา

ทุกเซลล์ในร่างกายต่างพากันส่งข้อความเพียงหนึ่งเดียวมายังสมองของฉันอย่างบ้าคลั่งนั่นก็คือ:"เอา!"ซุนอู่ปลดเข็มขัดออก ยืนอยู่ไม่ไกลนัก พลางเรียกหาฉันราวกับกำลังล่อสุนัข"คลานเข่าเข้ามา แล้วอ้อนวอนฉันซะ!"ฉันทำตามอย่างไม่ลังเล เงยหน้าขึ้นอย่างโหยหาด้วยสายตาที่พร่าเลือน"ได้โปรด ช่วยฉันที..."ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัวลง กำยานที่มอดไหม้ก็ค่อยๆ ดับแสงลงเช่นกันสติของฉันเริ่มกลับคืนมาอย่างช้าๆ วินาทีที่ความยับยั้งชั่งใจกลับคืนมา ฉันแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดคราวก่อนก้าวล่วงขอบเขตไปแล้วก็ช่างมันเถอะแต่คราวนี้ สามียืนเฝ้าอยู่หน้าห้องแท้ๆ แต่ฉันกลับ..."คราวนี้ทำได้ดีมาก ฉันพอใจมาก จำเอาไว้ ต่อไปฉันเรียกเมื่อไหร่ต้องมาทันที เข้าใจไหม?"ซุนอู่จุดบุหรี่หลังเสร็จกิจอย่างสำราญใจ จากนั้นก็เปิดโน้ตบุ๊กแล้วกดเล่นวิดีโอคลิปหนึ่งทันทีที่ภาพปรากฏฉันก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับไก่ไม้ ก่อนจะรู้สึกเหมือนตกอยู่ในความเหน็บหนาวอันไร้ก้นบึ้งวิดีโอนั้นไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่มันคือกระบวนการทั้งหมดที่ซุนอู่แอบบันทึกไว้เมื่อครู่นี้ในภาพนั้น ร่างกายของฉันเปลือยเปล่